Week 10 Op een mooie dag in de nazomer kwam een roodborstje door de openstaande deur ons huis binnen. Het vloog tegen de ramen van de huiskamer om weer naar buiten te kunnen en daarom zette ik alles wat open kon ook ruim open. Een vogel ziet het verschil niet tussen de blauwe lucht achter een gesloten en een open raam. Ook de route terug kan een vogel niet meer vinden. Met armgebaren probeerde ik het roodborstje de richting van de vrijheid op te sturen, maar het had uitsluitend tot gevolg dat het nog vaker tegen de ramen vloog. Het doffe geluid deed me pijn in mijn ingewanden. Het leek me het beste om alles open te laten staan en weer te gaan werken. Volgens kansberekening leek me dat na een uur het vogeltje in al z'n pogingen wel zou slagen door een van de geopende ramen te ontsnappen, maar ik had het mis. Op een goed moment vloog het mijn werkkamer in. Het voordeel is dat ik daar een erg groot venster heb. Ik zette het raam wijd open. Het diertje had echter nog steeds niet door dat het zo gemakkelijk weg kon vliegen. Ik maakte weer wat gebaren om te zorgen dat het die vanzelfsprekende uitweg zou vinden, maar het had geen zin. In paniek vloog het roodborstje tegen de ramen er naast en erboven. Uitgeput ging het uiteindelijk op een ingelijste zwart-wit foto van Marion zitten. De foto is gemaakt door Johan Vigeveno, die inmiddels overleden is, en ooit gebruikt voor de publiciteit van een van haar romans. Het leek me het beste om het dier daar te laten zitten, zodat het kon rusten. Wie weet wilde het wel eeuwig bij ons blijven wonen. Maar als ik 's avonds kook, wat moet ik dan voor een roodborstje klaar maken? Het was een aardig gezicht - het vogeltje met die dunne pootjes stevig vastgeklemd op de bovenrand van het fotolijstje - en op een gegeven moment besloot ik de fotocamera te halen. Toen ik terug kwam was het beestje verdwenen. Er was iets met de foto gebeurd, maar ik wist niet goed wat. Ik moest een paar keer kijken voor ik het merkte. Uiteindelijk zag ik dat het roodborstje op de foto gepoept had. Er was een donkergroen, bijna zwart spoor naar beneden. Ik neem aan dat zo'n beest niet kan mikken, maar de vogelpoep was precies in Marion's ooghoek terechtgekomen en de druipende substantie zorgde voor een donkere traan die langs haar wang gleed. Wat een ongelooflijk toeval. Of wilde Johan dat we aan hem dachten en had hij dit zo vanuit de limbo voor fotografen georkestreerd? Ik nam het fotolijstje op en liep snel naar Marion's werkkamer. "Moet je nu eens kijken," zei ik opgewonden. Marion schrok en werd boos op me. "Je had dat beest ook niet zo op moeten jagen," zei ze. "Ga weg met die foto." Ze was vervolgens een paar dagen van slag. "Als er maar niets ergs met ons gaat gebeuren," zei ze op een avond. "Natuurlijk niet," antwoordde ik. "Alleen in romans heeft zoiets betekenis." Terug