Week 2005 05 Als ik aan het einde van mijn leven een paar dagen zou mogen behouden, dan koos ik zeker afgelopen zaterdag. Ik denk daarbij aan een soort niet religieuze bonus, een toegift, iets extra's om te zorgen dat het niet allemaal in één keer zo maar is afgelopen. Natuurlijk weet ik dat er niet zo iets bestaat, maar ieder mens fantaseert nu eenmaal over de mogelijkheid dat er meer is dan de ons toebemeten tijd. Ik zou dan best wat mooie dagen willen hebben. Vijf? Zes? Ik neem afgelopen zaterdag mee, als één van de foto's in een klein album, samen met één van de dagen dat ik met Kaja die vier was om vijf uur wakker werd op Bali en samen met hem ging wandelen terwijl Marion nog sliep om haar later bij het ontbijt te vertellen wat we allemaal gezien hadden. Ook een dag waarop Marion en ik wandelden tot we moe waren, over heuvels en door dorpen die we nog nooit gezien hadden. Uit mijn jeugd één van de lange zomerdagen waarop we buiten mochten spelen tot het donker werd. Niet dat er afgelopen zaterdag iets bijzonders gebeurde. Het was juist zo'n gewone dag. Ik had hard gelopen, een weekboekaflevering geschreven, de zaterdagse boodschappen gedaan, vers brood gebakken, twee keer met Marion gevreeën - één keer op de bank in de gang en één keer op de vloer van de huiskamer -, en 's avonds tegen elkaar aanhangend hadden we drie dvd's bekeken. De zondag erna deed ik niets, wachtte slechts af of die zaterdag gewoon door zou gaan. Tegen de middag had ik door dat het niet zo was en dat ik gewoon verantwoordelijk bleef om van elke dag iets te maken. Ik verlangde echter terug naar de tevredenheid over het schrijven, naar de liefde, de seks, de films die niet fantastisch goed waren, maar over mensen gingen en over hun gekten en zwakheden. Vooral de seks gaf een prettige nagloed. Het is belangrijk voor me en het is goed dat het terug is. Af en toe lijkt het of sommige mensen er minder in zijn geïnteresseerd. Ik geloofde dat nooit en vermoedde dat die mensen huichelden, maar sinds ik twee jaar lang die hormoonmedicijnen moest slikken accepteer ik dat er verschil in kan zijn. Neuken is in ieder geval erg des Ivan's en hoort bij mijn persoonlijkheid als een kop bij een schotel. Het schijnt overigens levensgevaarlijk te zijn. Deze week kwam ik een wetenschappelijk onderzoek tegen waaruit blijkt dat in de Verenigde Staten seks jaarlijks 30.000 doden eist en 20 miljoen ziekteperioden veroorzaakt. Het gaat niet over de crime passionnel, maar over baarmoederkanker, hiv-infecties en allerlei andere ellende. Er zijn theorieën dat prostaatkanker eveneens door een virus veroorzaakt wordt dat via seks wordt overgedragen. Als je zulke dingen leest zou je je af kunnen gaan vragen of het allemaal wel de moeite waard is. Dus maar niet meer doen? Een paar weken geleden stond echter in mijn avondkrant dat seks goed is bij de bestrijding van depressies. Het houdt je jong en vrolijk en je moet het per week minstens één keer doen om een goede relatie te behouden. Laat ik daarom zo lang het nog kan de gok maar nemen. Wie weet zegt mijn uroloog bij de controle over twee weken wel dat ik maar weer beter die medicijnen kan gaan slikken. Het was niet alleen de seks die de zaterdag zo aangenaam maakte, het was ook het brood en het schrijven van het weekboek, want daar krijg ik steeds meer plezier in. En alles in en rond ons huis dat op de juiste plaatst stond. De nieuwe bloemen die ik gekocht had. Het zijn juist de gewone dingen die ontroeren en die je niet kwijt wilt. In een gedicht getiteld 'The great lover' dat Rupert Brooke in 1914 in Mataiea in de Stille Zuidzee schreef vind ik dat terug. I have been so great a lover: filled my days So proudly with the splendour of love's praise, The pain, the calm, and the astonishment, Desire illimitable, and still content, And all dear names men use, to cheat despair… And to keep loyalties young, I'll write those names Golden forever, eagles, crying flames, And set them as a banner, that men may know… En wat dan volgt zijn niet de namen van zijn exotische minnaars op Mataiea, maar: White paltes and cups, clean-gleaming, Ringed with blue lines; and fealthery, feary dust; Wet roofs, beneath the lamp-light; the strong crust Of friendly bread; and many tasting food; Het ruwe gevoel van dekens, de goede geur van oude kleren, de vertrouwde reuk van vriendelijke vingers, de koele ernst van ijzer. Alles, alles. Zelfs de blauwe gloed van het beeldscherm van mijn computer waarop de woorden verschijnen die ik nu bij elkaar zet, en ook de belofte dat Marion straks wakker wordt en dat we in de keuken of op de tafel in de bibliotheek belanden om die vreselijk riskante dingen te doen. Terug