Week 2005 07 Achter in het ANWB tijdschrift dat bij ons op de keukentafel ligt staan wat advertenties voor hulpmiddelen om het vrouwenlichaam een wat strakkere vorm te geven. "Is dit wel goed of niet goed?"vraagt Naïma. Uit de verte zie ik wat glanzende ronde billen en platte buiken. Nadat ik mijn leesbril erbij gehaald heb ontdek ik dat het om speciale strak zittende broekjes gaat. Ik herinner me dat mijn moeder ooit ook zo iets had en dat het toen een step-in heette, gemaakt van zwaar wit elastiek. De vooruitgang heeft echter ander textielvormen opgeleverd die de gewenste werking met behulp van bijna onzichtbare vezels bewerkstelligen. "Sommige vrouwen zeggen is niet goed," zegt Naïma, "maar ik wil kopen want mijn buik wijst naar voren en dat vind ik niet leuk." Je bent dokter of niet en dus denken mensen dat je alles over het lichaam weet. Een jaar of twintig geleden was ik op Kalimantan, met een platte boot met snelle buitenboordmotor op weg naar het hart van het oerwoud. Bij elke stroomversnelling moest de motor omhoog worden getrokken en de boot, die kratten bier en jenever voor de priesterpost vervoerde, met de hand voortgeduwd worden. 's Nachts verbleven we ergens in een hut bij een handelspost. Toen het licht werd en ik om zes uur in de ochtend mijn ogen opende keek ik naar twee voeten op slippers dertig centimeter van mijn hoofd vandaan. Ze hoorden bij een vrouw die, toen ze merkte dat ik wakker was, zei "Minta obat maag untuk suami." Dat betekent zoveel als "heeft u maagmedicijnen voor mijn man?" De maagklachten zijn vast met de Hollanders naar Insulinde gekomen. Vandaar dat ze het Nederlandse woord daarvoor gebruiken. "Tida ada," zei ik omdat ik zonder zulke geneesmiddelen rondreis en het bovendien niet als mijn roeping zie om als de medische messias naar onherbergzame gebieden te trekken en de bevolking te redden van brandend maagzuur. In het dorp was als een lopend vuurtje rondgegaan dat er een arts in de handelspost sliep en aan een dokter kun je nu eenmaal alles vragen. Hoewel ik niet vond dat ik iets voor de vrouw moest doen, voelde ik me toch ook vervelend. Had ik wat rennies in mijn bagage gehad, ik zou ze met liefde bij haar hebben achtergelaten. Als mensen een beroep op je doen, zit het in de menselijke natuur om bij voorkeur geen 'nee' te verkopen. Van strakke figuur reddende broekjes heb ik geen verstand. "Opzienbarende medische ontdekking waait over naar Nederland," staat er in het tijdschrift en: "Weer strak en slank dankzij Chirurgisch correctiebroekje." O jee, een snijdend broekje, gemaakt van een thermogeen duoweefsel bestaande uit nylon en spandex, waardoor ontsierend vocht en overtollig vet worden afgedreven, waarbij de ingeweven versterkingsprofielen huid en spieren masseren. Leverbaar in ecru en zwart. Voor maar negenenveertig euro negentig. Neemt u twee broekjes (één aan en één in de was) dan krijgt u het tweede exemplaar met forse korting. "Volgens mij kan het weinig kwaad, maar ik weet niet of het echt werkt Naïma," zeg ik. "Als andere Marokkaanse vrouwen zeggen dat het niet goed is zijn ze misschien jaloers en willen ze niet dat je er strak uit ziet onder je jeleba." Meer had ik niet te bieden, want om eerlijk te zijn heb ik nog nooit een onderzoek gelezen waaruit iets zou blijken over de werkzaamheid van de in de liposuctieklinieken voor nazorg gebruikte correctiebroekjes. "Vraag anders maar aan Marion," adviseerde ik nog, want misschien heeft zij er wel eens iets over gehoord. Op mijn eigen vragen heb ik eigenlijk ook nooit een bevredigend antwoord van mijn uroloog gekregen. Een paar maanden voor de klachten begonnen die me uiteindelijk naar de bestralingsafdeling voerden en me een strenge anti-hormoonbehandeling opleverden kreeg ik herpesblaasjes. Ik behandelde dat zelf zonder enig resultaat. Toen uiteindelijk bleek dat een gezwel zich op onbeschofte wijze in mijn prostaat aan het ontwikkelen was, dacht ik natuurlijk dat er een verband was met die blaasjes. Bij elke arts die ik tegenover me had bracht ik het ter sprake. De eerste zei me dat het niets met elkaar te maken had. "Als je herpes krijgt door verzwakking van je afweersysteem, dan ben je al wel een heel eind heen en liep je hier de praktijk niet zo maar binnen." Dat klinkt erg troostend. De andere artsen negeerden het gewoon maar een beetje. Ik kon me echter niet voorstellen dat het helemaal los van elkaar stond en op de site waar al het betrouwbare medisch onderzoek te vinden is, heb ik eens 'herpes and prostate cancer' ingetypt, maar het leverde niets op. Als het niet onderzocht is dan weten wij artsen er gewoon niets over. Zo simpel is de geneeskunde. Op een receptie ter gelegenheid van het huwelijk van een vriend sprak ik met een vrouw die in het kankeronderzoek werkzaam is. Ze verzekerde me dat een Engelse oncoloog heilig gelooft dat er verband is tussen prostaatkanker en een virus. Ze wees me op een moedervlek in mijn gezicht die ik al bijna mijn hele leven heb en gebruikte het als argument dat ik meer herpesblaasjes heb. Geen arts die mij antwoord op mijn vragen kon geven en ik gaf het op. Sinds een half jaar is de herpes volledig verdwenen. Zo maar. Net als dat andere hoop ik. Gisteren ben ik naar het ziekenhuis geweest om mijn bloed weer te laten prikken. Daar krijg ik steeds meer weerzin tegen. Niet dat het pijn doet, maar ik ervaar het in toenemende mate als een soort verkrachting. Volgende week zie ik mijn uroloog, die dan de uitslag van het bloedonderzoek weet, en ik zal hem vragen hoe het met me gaat. Hij is tenslotte mijn arts en aan hem stel je dergelijke vragen. Wat moet hij me antwoorden? Terug