Week 2005 10 Als ik vanuit het raam van mijn werkkamer kijk zie ik dat alles spierwit is. Er zit iets onder die onbevlekte laag. Ik weet het. Het heet voorjaar, de tijd waarin alles zich vernieuwt. Ik wil me zelf ook vernieuwen en voortaan aan mensen die me naar mijn gezondheid vragen vertellen dat ik kanker had, maar volledig ben genezen. Het lijkt me heerlijk om dat te zeggen. Bijna het zelfde als de mededeling dat je altijd zult blijven leven. Kanker is immers geen levensdoel, maar een toevalligheid die nodig is voor de arts die uiteindelijk een reden van overlijden op de formulieren moet schrijven. Feline die ik ondertussen wel mijn kleindochter mag noemen, nu we elkaar lang genoeg kennen om de term bonuskleindochter achter ons te laten, wil niet oud worden. Ze heeft helemaal door waar dat toe leidt. Vorige week speelde ze met Marion en Marion's moeder memory. Met zijn drietjes op de grond. Plotseling hing Marion's moeder kermend op handen en voeten voorover, moeizaam pogend toch vooral de kaartjes op de vloer niet te raken en zo het spelletje te verstoren, omdat ze een krampaanval had. Feline keek van een afstandje toe en pas toen de kramp verdwenen was en het spel kon worden voortgezet, zei ze: "Gelukkig dat ik niet zo'n oud omaatje ben." De dag daarna deelde ze haar moeder mee dat ze gewoon altijd vijf jaar wilde blijven. Zelfs het argument dat ze dan nooit oud genoeg zal zijn om zelf te bepalen wat ze wil eten, kon haar niet op andere gedachten brengen. Met overtuiging probeer ik aan mensen te vertellen dat ik het helemaal niet erg vind om ouder te worden en dat de kwaaltjes er nu eenmaal bij horen: nadruppelen, stijve gewrichten, kanker. Maar het is natuurlijk niets anders dan de krampachtige bewering van de blinde dat hij gelukkig is zonder te kunnen zien. Er valt mee te leven. Dat is alles. Eerlijkheid gebiedt me toe te geven dat het ouder worden soms ook voordelen biedt. Meer dan ooit durf ik mijn ongegeneerde nieuwsgierige zelf te zijn. Als ik iets wil weten vraag ik ernaar en als ik iets wil zien ga ik ernaar kijken. Ik las dat seksprogramma's goed bekeken worden, maar dat het moeilijk is om de reclameblokken er omheen te vullen. Mensen zouden namelijk de aangeprezen producten bij voorkeur niet aanschaffen. De schaamte die ze hebben bij het bekijken van die programma's wordt overgedragen op de geadverteerde vervoersmiddelen en verzekeringen. In zo'n auto willen ze niet rijden, want het is een pornoauto. Dergelijke schaamte raak je uiteindelijk kwijt. Je wordt gewoon de vieze oude man die je al was op je zeventiende, maar die je altijd goed verborgen hebt weten te houden. In het NRC/Handelsblad vind ik de rubriek seks eens in de veertien dagen veel interessanter dan de schaakrubriek. Dat lees ik met smaak en zonder terughoudendheid vertel ik graag wat ik gelezen heb. Laat me echter eerlijk zijn. Zulke voordelen wegen nauwelijks op tegen de nadelen van het ouder worden. In het wetenschappelijk tijdschrift Nature stond vorige week iets dat mijn gedachten over de hinder van het ouder worden enigszins nuanceert. Het ging over de mannelijke urine. Ik vond het frequente plassen de afgelopen twee jaar vreselijk hinderlijk. Het is een tijd wat beter geweest, maar vreemd genoeg wordt de situatie sinds ik gehoord heb dat die PSA weer wat hoger is ineens weer anders. Natuurlijk kan het de prostaat niet zijn, maar het is of er iets in mijn hoofd zit dat me dwingt me een beetje te gedragen als iemand met een prostaatprobleem. In de nacht wekt hij me en stuurt me naar het toilet. De toegenomen aandrang betekent dat ik altijd moet zorgen op tijd naar de WC te gaan. Uitstellen is iets voor jonge mannen. Ik moet voorkomen het maar net te redden en de eerste druppels nog te ontvangen in mijn jonge kerels ondergoed. Ook goed uitdruppelen is van groot belang. Zou je het kunnen ruiken heb ik me vaak bezorgd afgevraagd. Maar daar ging het onderzoek nu juist over. Er zit iets in de urine van mannetjes dat vrouwtjes aantrekt. Kan ik het me besparen steeds die dure Calvin Klein be aftershave aan te schaffen en volstaan met het besprenkelen van de wangen met wat verse ochtendurine? Het is jammer dat het onderzoek bij muizen is gedaan en dat ik helemaal niets met muizenvrouwtjes heb, maar zou het effect echt alleen bij knaagdieren bestaan? Met interesse lees ik dat dankzij de in zijn vacht gemorste urine de aanwezigheid van het mannetje al van verre wordt geadverteerd. Voor de lange afstand zijn waarschijnlijk wel wat meer dan vier druppels in de Björn Borg slip nodig. Vorig jaar rond deze tijd had ik ook wel eens wat meer mannenparfum in de kleding, als bijvoorbeeld de afstand van het station naar mijn huis net te lang bleek en ik tijdens de wandeling onderweg niet voor de tuin van mijn dorpsgenoten durfde te gaan staan om het kwijt te raken. Een jaar van gemiste kansen dus eigenlijk. Waarom weet ik de leuke dingen in het leven altijd pas achteraf? Op twee na alle achttien vrouwelijke muizen zaten met veel meer plezier langdurig aan de mannetjesurine te ruiken en zonder interesse aan vrouwtjesurine. Toen ik na het oppervlakkig doornemen van het artikel wat grondiger ging lezen, kwam ik er achter dat vrouwtjes ook niet geïnteresseerd waren in de urine van gecastreerde muizen. Waardeloos. Zelfs dat zou me dan onthouden zijn geweest. Het is maar goed dat ik gestopt ben met de chemische castratie. Ik kan niet wachten tot het voorjaar komt en alles opnieuw begint met steeds meer testosteron, aantrekkelijke urine en een beetje meer PSA. Het leven is gevaarlijk. Dat maakt het zo interessant en spannend. Terug