Week 2005 13 Wist ik veel. Toevallig ontdekte ik het toen ik mijn rondje buitenlandse kranten maakte. Deze week was het Prostate Cancer Awareness Week in het Verenigd Koninkrijk en mannen konden overal op de Britse eilanden de Real Man Test ondergaan. Wat is dat voor test? Wat moet je bewijzen als je een echte man wilt zijn? Het lijkt erop dat je een soort prostaatexamen moest doen. In de Times stond deze week dat het allemaal ook nog eens erg zorgelijk is met de examenresultaten, want 48% van de mannen weet niet eens waar de prostaat zit, dat ze er eentje hebben en bijna niemand weet wat die klier doet. Ik denk eigenlijk nooit aan mijn prostaat of aan prostaatkanker, want er zijn zo veel leukere dingen om mee bezig te zijn. Als het moet kan ik natuurlijk tijdens mijn hardlooprondje diep gaan peinzen over de volgende bloedtest die ik moet ondergaan. Zal de PSA hoger zijn? En wat moet ik dan ondernemen als die hoger is? Is er iets dat kan zorgen dat de PSA laag blijft, maar waarbij ik niet die castrerende pillen hoef te slikken? Zal ik de wijn weer laten staan? Of meer omega 3, 6 en 9 vetten gebruiken? Had ik de brokken van de in de voorjaarszon gesmolten witte chocolade eieren - gekocht om de kleinkinderen te verrassen - beter kunnen laten staan? Ik heb er geen zin in en kijk bij voorkeur naar de uitlopende blaadjes, de platgereden groen met bruine kikker en de elkaar najagende eekhoorntjes. Ik wil niet leven met steeds spanning over de uitslagen van bloedtesten. Daar moest ik aan denken toen we in het kader van de nacht van de omwisseling een uitgeprocedureerde asielzoekster en haar dochtertje te logeren hadden. Christina is een eenvoudige vrouw uit Angola met weinig lagere school, die tot de verkeerde stam behoorde en familieleden had die bij de verkeerde politieke partij waren aangesloten. Dus toen de politie kwam om haar tante op te halen en haar bij die arrestatie per ongeluk doodschoot, werd Christina per abuis nog even verkracht. Ze waren met z'n negenen. Ze vluchtte met haar man en dochtertje van anderhalf jaar naar Nederland. Daar kreeg ze er nog een kind bij. Gedurende de aanvraag van een verblijfsvergunning bleek haar man niet om te kunnen gaan met het langdurig wachten en onzekerheid. Hij begon te drinken en zijn vrouw en dochtertje te slaan. Ze zijn nu al een paar jaar uit elkaar. Christina weet zelfs niet waar haar man nu woont. Zelf heeft ze geen idee waar ze volgende maand zal zijn. Ze heeft een brief gehad waarin staat dat ze met haar kinderen terug moet naar Angola, want het is er o zo veilig. Men staat er volgens de Nederlandse regering met open armen op haar en haar kinderen te wachten. Kinderen die vlekkeloos Nederlands spreken, maar slechts een paar woorden Portugees, die geen idee hebben hoe Angola eruit ziet, die met hun vriendjes en vriendinnetjes in Nederland plannen maken, die nooit door kunnen gaan. Fatima, de oudste dochter doet het goed op school, kan geweldig turnen en wil advocaat worden. Je kunt het je bijna wel voorstellen wat ze zei toen ik vroeg wat voor soort advocaat. "Mensenrechtenadvocaat!" Daar hebben we denk ik ook veel behoefte aan in ons land, want het lijkt of we de weg een beetje kwijt zijn op dat gebied. Ik wed dat Fatima in Angola haar school niet eens zal af kunnen maken. Haar moeder heeft toch helemaal geen contacten in Angola en wat moet een vrouw alleen, die ook nog eens niet goed meer loopt? Ik weet wel waar Fatima terecht komt als ze geld moet verdienen voor haar moeder, haar broertje en zichzelf. Ik ben niet cynisch, maar uit onderzoek waar ik bij betrokken was blijkt dat de helft van de meisjes van vijftien in Zambia, een buurland van Angola, regelmatig seksuele gunsten moet verlenen aan mannen om te overleven. Gewoon een ritje met een vrachtwagen van je dorp naar de stad moet je al betalen met je lichaam. De hulp van een sugar daddy bij de aanschaf van een schooluniform en wat boeken wordt ook in natura beloond. Zo werkt de economie in zulke arme landen nu eenmaal. Fatima advocaat? Elke keer weer hebben ze hoop dat ze mogen blijven en dat ze het leven dat zo normaal voor ze is door kunnen zetten. Ik herken dat, want als je kanker hebt is het niet anders en als ik daarover schrijf of er over vertel, dan begrijpen mensen me erg goed. Natuurlijk is die nacht van de omwisseling vooral bedoeld om media-aandacht op te roepen. Dus wordt Marion gefotografeerd terwijl ze de Angolese familie lekker instopt en een journaliste van radio één vraagt op de rand van het bed gezeten aan Fatima: "Ben je er veel mee bezig?" Fatima schudt haar hoofd. "Als ik dat wel eens doe, dan gaat het niet goed op school. Ik denk er liever niet aan." Sinds de logeerpartij is Marion bozer dan ze al was en schrijft brieven aan iedereen die er misschien iets aan zou kunnen doen. Ze wil de koningin zelfs voorleggen dat als die gratie kan verlenen aan mensen in gevangenissen, ze ook in staat is die 26.000 asielzoekers een menswaardig bestaan te geven. En ik? Ik wil niet denken aan wat voor uitslagen ik krijg, maar ik begrijp sinds dinsdag wel heel goed wat er precies in de Real Man Test moet. Waar sta je jongen? Of je nog kan neuken is niet het belangrijkste. Of je weet waar de prostaat precies zit kan me niet schelen. Waar het op aan komt is of je als je getuige bent van misdaden tegen de mensheid dat zo maar laat gebeuren. Terug