Week 2005 14 De dode kikker op de weg blijft door mijn hoofd spoken. Vorige week lag hij daar en nog twee dagen waren de resten te zien voor hij was verdwenen. Een prachtig dier. Groen met bruinige vlekken, precies zoals een kikker afgebeeld wordt in kinderboeken. In de loop van de week kreeg hij de naam van één van de mensen die ik onlangs ontmoet had. Munib kwam ik tegen aan de vooravond van de nacht der vervanging, toen Marion en ik aten met asielzoekers omdat we twee van hen een nachtje te logeren hadden. Munib's ouders komen uit Irak vanwaar ze ooit gevlucht zijn. Munib kent het land van zijn vader en moeder alleen maar uit verhalen. Hij is er nooit geweest. De persoon bij wie Munib, zijn moeder en zijn zusje zouden logeren was niet komen opdagen. Daarom ging het logeerpartijtje niet door en moesten ze de zelfde avond nog terug keren naar Den Haag, naar hun vader. Die zit depressief op de bank, komt de deur niet meer uit en kijkt met angst naar de brievenbus elke keer als de postbode is geweest. Zit er een brief van de IND bij? Moeten hij en zijn gezin Nederland verlaten? Heel even overwoog ik of zij met z'n drietjes ook bij ons zouden kunnen slapen. Leuk voor die kinderen, maar zoveel bedden hebben we niet. Munib zat onverstoorbaar te tekenen, alsof hij niet wist waar hij was en het hem ook niets kon schelen. Zijn moeder zei me: "Zijn zusje heeft niets door. Die gaat naar school en denkt dat dit haar wereld is. Maar Munib begrijpt het en kan 's nachts niet slapen." Ik vroeg hem zijn naam en in welke groep hij zat. "Wat wil je later worden?" "Astronaut," zei hij. Op dat moment begreep ik niet dat die wens misschien wel werd ingegeven omdat hij later ver verheven wilde zijn boven de ellende die mensen hier beneden voor elkaar veroorzaken. Ik ging nog al pragmatisch op zijn antwoord in. "Dan kun je beter naar Amerika gaan," zei ik. "Daar schieten ze nog wel eens een raket met mensen erin de lucht in." Munib keek een beetje teleurgesteld. Na een tijdje zie hij: "Heeft u nog meer vragen?" We voerden een gesprek en zijn zusje kwam bij me en wilde dat ik haar ook vragen stelde. Het programma van die avond begon. Sprekers, muziek, filmpjes. Ik richtte mijn aandacht op wat er op het podium gebeurde. Na enige tijd merkte ik dat er een klein briefje naar me toe werd geschoven. Het kwam van Munib. Daarop had hij alles geschreven wat hij me nog had willen vertellen. Zijn naam, zijn adres, dat hij acht jaar is en in groep 5 zit. Zijn lievelingsvak is dictee. Zijn lievelingskleur blauw. Zijn lievelingseten: kippenvleugels en van alles. Zijn lievelingsboek: de griezels 2. Later worden: astronaut. Helemaal onderaan heeft hij geschreven 'voor meer info' en dan geeft hij een telefoonnummer. Ik heb hem mijn visitekaartje gegeven en gezegd dat hij me eens een e-mail moet sturen. Heeft hij wel ergens toegang tot een PC? "Ben je zo goed in dictee?" heb ik hem nog gevraagd. Hij knikt. "De beste van de klas." Ik heb Munib niet gebeld. We zijn ook zo druk. Altijd is er wel iets. Deze week zeker. Marion heeft het idee gekregen voor de actie 'een royaal gebaar' en natuurlijk doe ik daar aan mee. Er moeten mensen gebeld worden en ik ga naar vergaderingen. We gaan de koningin een gratieverzoek doen omdat ze dit jaar vijfentwintig jaar vorstin is. Kan ze die asielzoekers van de oude regeling niet gewoon generaal pardon geven? Ook al is ze daar staatkundig niet toe gemachtigd, dan kan de actie dienen als een soort tulpenrevolutie. Misschien ben ik naïef maar ik heb het gevoel dat de meeste Nederlanders liever niet zo wreed en onmenselijk, zo intolerant willen zijn dat ze die mensen terug willen sturen naar plekken waar ze niets meer te zoeken hebben. Munib spreekt alleen maar Nederlands en wat heeft hij er in Irak aan dat hij hier in Nederland zonder fouten asielaanvraagprocedure kan spellen? Ik ben liever niet medeplichtig aan onmenselijkheid en als ik af en toe naar de teller van de website van 'Een royaal gebaar' kijk dan zie ik dat heel veel Nederlanders dat niet willen en de actie steunen. Elk half uur kijk ik wel even. Weer een paar honderd erbij. Die kikker ben ik misschien eerder in het zwembad tegengekomen. Marion heeft het laten bouwen in onze tuin toen ze ontdekte dat ik niet meer altijd goed in staat ben om mijn rondjes te rennen. Ze kon het niet meer aanzien dat ik af en toe van mijn pogingen hard te lopen ontdaan terugkeerde. Twee weken geleden gingen we toen het al donker was nog even zwemmen. "Ivan," zei Marion. "Er zit een kikker in." Inderdaad dacht ik iets te zien. Ik greep het kleine dier vast en voelde het in mijn hand bewegen. De kikker bewoog wanhopig met zijn pootjes en wilde liever in ons zwembad blijven. Het kriebelde en snel wierp ik het over de rand. Zo'n kikker heeft niets in ons zwembad te zoeken. Is hij de weg door mij kwijt geraakt en daardoor plat gereden? Ik wens alle Nederlanders toe dat ze de kans krijgen om Munib of een andere vluchteling die z'n leven weer probeert op te bouwen kunnen ontmoeten. Terug