Week 2005 16 Wij lazen de kranten natuurlijk wel, maar dachten dat het allemaal prima in orde zou komen met de asielzoekers. Woonden we niet in een beschaafd land, dat de mensenrechten hoog houdt en de rest van de wereld daar ook graag op wijst? Toen raakte Marion echter van slag. Ze zag met eigen ogen wat er met de asielzoekers van de oude aanvraagprocedure aan de hand was. Vluchtelingen hebben hier jaren moeten wachten op de uitslag van de asielprocedure. Ons land was helemaal niet voorbereid op de enorme stroom vluchtelingen die op gang kwam door de vele oorlogen die uitbraken na de val van het ijzeren gordijn. Er kwamen er ook zo veel, want overal ter wereld braken plotseling conflicten uit. Er waren echter te weinig instanties om al die mensen op te vangen en de mensen die er werkten waren er bovendien niet op voorbereid. Bovendien waren er onvoldoende advocaten die voldoende verstand van asielrecht hadden om de vluchtelingen naar behoren te begeleiden. Nederland keek toe, wist niet wat te doen, hoopte maar dat die oorlogen snel voorbij zouden zijn en dan al die mensen weer naar huis terug zouden gaan. Maar na jaren wachten waren hun kinderen hier naar school gegaan en die spraken alleen nog maar de taal die hier erg handig is, maar niet als je terug moet naar Angola of Afghanistan. Ze hadden hier opleidingen gevolgd waar ze in dit land van alles mee zouden kunnen doen, maar niet in landen met een heel andere staat van ontwikkeling. Ze hadden ook mensen ontmoet waarmee ze getrouwd waren en kinderen kregen. Ze hadden zich ingeburgerd, ook al mochten ze hier niet werken. Ze hoefden wat dat betreft toch niet hun leven negen jaar op een laag pitje te zetten? Maar nu moesten ze eruit omdat politici na 11 september en na de moord op van Gogh willen laten zien dat ze krachtdadig optreden. Waartegen? Tegen mensen die niets met de veranderingen in onze samenleving te maken hebben en die menselijk gezien niet meer terug kunnen. O, er zal er wel eens een tussen door lopen die uit opportunistische overwegingen gevlucht is. Maar om daarom die hele groep, die al lang niet meer uit 26.000 mensen bestaat, te straffen voor het feit dat ze gevlucht zijn, is een groot onrecht waarvoor fatsoenlijke Nederlanders niet medeverantwoordelijk willen zijn. Omdat van de politiek zo weinig te verwachten viel en het een prestigezaak leek te zijn geworden, besloot Marion een brief aan de koningin te richten. Dat had ze nog nooit gedaan en daarom zocht ze in onze vriendenkring hulp. Binnen een paar dagen hadden zich al veel mensen achter het idee geplaatst. Wat een elegante oplossing! Een beroep op de menselijkheid van onze samenleving. Laat die arme mensen in hemelsnaam blijven. De politiek hoeft geen gezichtsverlies te leiden als het op deze manier gebeurt. Op dat moment besefte Marion dat ze misschien nog terug zou kunnen. Ze had geen idee waar het toe zou leiden. Kon niet beter iemand anders dit initiatief een gezicht geven? Ze dacht aan de vluchtelingen die ze ontmoet had en besefte dat de meeste Nederlanders net als zij verondersteld hebben dat het allemaal zo'n vaart niet zou lopen. Ze had ooit in de krant gelezen dat schrijnende gevallen mochten blijven. Dus heel erg zou het toch niet worden. Nederlanders zijn beschaafde mensen die bij voetbalwedstrijden altijd voor de underdog kiezen en schrijnende gevallen snel herkennen. Maar helaas waren de mensen die Marion had leren kennen juist schoolvoorbeelden van schrijnende gevallen en ze begreep dat er veel mensen zijn die in hun onwetendheid iets laten gebeuren dat fundamenteel onjuist is. Daarom werd de brief op een website geplaatst en er was geen weg meer terug. Vanaf dat moment ontwikkelde het zich snel. Op die eerste dag ging de teller traag, maar we wisten niet beter en waren al blij met wat er binnen kwam. Achthonderd mensen op één dag. Was dat niet geweldig? En de dag daarna tweeduizendvijfhonderd. Voor er vijf dagen voorbij waren hadden zesentwintigduizend mensen de brief al ondertekend. Een magische grens. Het begon een eigen leven te leiden. De mailtjes begonnen ook binnen te stromen. Mensen vertelden hun verhalen en boden hulp aan. Vrijwilligers maakten radio- en televisiespotjes. Na tien dagen waren er al meer dan honderdduizend handtekeningen binnen. Het initiatief had afmetingen aangenomen waardoor het zichtbaar werd. In de tweede week kwam er steeds meer over eenoryaalgebaar.nl in de media. Er werd gediscussieerd over de mogelijkheid van zo'n royaal pardon. Op dat moment gebeurde er iets vreemds. Het eerste dat me erg verbaasde was dat de oproep om naar de site van een royaal gebaar te gaan om te zien of je de brief wil tekenen van de deur van een crèche werd verwijderd. De leiding van de betreffende crèche gebruikte als argument dat ze ook een affiche van een extreem rechtse organisatie zou weghalen. Wat een vergelijking! Ook mensen die weinig op hebben met medemenselijkheid probeerden in de media het initiatief verdacht te maken. In de Telegraaf werd het omschreven als iets dat ondernomen werd door 'linkse intellectuelen'. Ik vraag me al sinds ik de term voor de allereerste keer hoorde wat dat precies zijn, hoe je ze herkent en wat ze precies op hun kerfstok hebben. Wie naar de achtergrond kijkt van de mensen die de brief ondertekenen, ziet dat in alle lagen van de bevolking er sympathie is voor dit gebaar van mededogen. Juist vanuit de kerken komt bijvoorbeeld veel steun. Op het postadres komen de handtekeningen binnen van mensen die geen computer hebben. Hele dorpen hebben getekend. Mensen zijn langs kerken en moskeeën gegaan om handtekeningen te verzamelen. Alstublieft koningin, verlos ons van deze schande. Als klap op de vuurpijl proberen nu ook mensen die van de Nederlandse bevolking de verantwoording hebben gekregen om op beschaafde manier op de Nederlandse winkel te letten, te suggereren dat het initiatief onrechtmatig is en de rechtstaat ondermijnt. Minister Donner en premier Balkenende komen het speciaal op verzoek van de media vertellen. Men doet alles om te voorkomen dat het nog mogelijk is voor de koningin om iets te doen. De mannen en vrouwen aan wie wij onze toekomst hebben toevertrouwd willen niet afgeschilderd willen worden als 'zachte' heelmeesters, maar als chirurgijnen die hun mannetje staan. Ze doen alsof het om een kwaadaardig gezwel gaat, dat verwijderd moet worden voor de aandoening overslaat naar andere organen. De premier, die deze week nog een debat leidde over waarden en normen, gaat tussen de koningin en haar volk staan en zegt dat er geen sprake kan zijn van een royaal pardon. Ons land mag van hem niet op fatsoenlijke wijze dit wonderlijke en beschamende dossier afsluiten. Er is echter geen houden meer aan. De meter die de handtekeningen telt gaat door en de brief gaat toch naar de koningin. Zij mag zelf beslissen wat ze er mee doet. Al één op de honderdvijftien Nederlanders heeft getekend en dat binnen twee weken. Wie kan beweren dat Nederland de weg kwijt is als het op waarden en normen aankomt? En ik heb tegenwoordig aardig wat verstand van artsen en hoef geen heelmeester die niet in staat is het verschil te zien tussen een goedaardige tumor en kanker. Terug