Week 2005 23 Nadat ik aan de gedachte gewend geraakt was dat ieder mens dood gaat, wilde ik alleen nog bezig zijn met het leven dat nog voor me ligt. Elke weekboekaflevering wilde ik daarom gebruiken om over de liefde en vooral over seks te schrijven. Maar door toeval kwamen de asielzoekers op mijn pad. Ik had geen keus en moest iets anders doen. Daarom werd elk hoekje van mijn hersenen gevuld met het onrecht dat een xenofobe samenleving vluchtelingen die ten einde raad aan de Nederlandse poort kloppen, berokkent. Het afgelopen weekend moest alles voor het boek over 'Een Royaal Gebaar' klaar zijn. Jaren lang had ik dat niet meer gedaan: nachten doorwerken. Er was helemaal geen tijd meer voor iets anders. Op mijn bureau liggen onder de drukproeven van het boek nog wel ergens de stukjes die ik verzameld heb om over seks te schrijven. Over het seksleven van ouderen. Nog zesentachtig procent is regelmatig actief en veertien procent doet wekelijks aan orale seks. Over de zinloosheid van het vrouwelijk orgasme. Een vrouwelijke onderzoeker beweert dat het net zo nutteloos is als de tepels bij een man. Die heeft er weinig van begrepen dan, want er zit elastiek tussen die tepels en de penis. Je hoeft er maar aan te komen en het elastiek trekt samen. Er is echter geen tijd om aan zulke dingen te denken. Ik kan er niet te lang bij stilstaan. Er zijn nog 26.000 uitgeprocedeerde asielzoekers te redden. Dat ik in het weekboek over mijn tweede puberteit wilde schrijven heb ik daarom sinds een paar weken op moeten geven. Ineens is het boek echter naar de drukker en de bijbehorende CD naar de perser. De machine in mijn hoofd ratelt nog door over het onrecht dat mensen binnen onze landsgrenzen willens en wetens aangedaan wordt. Op de lokale televisie leg ik het nog eens uit. Als ik 's avonds met iemand die binnen D'66 iets wil gaan organiseren om een pardon toch te realiseren praat, merk ik dat ik niet meer kan stoppen. Het gaat maar door. Waar verhalen zitten over in fietstunneltjes schuilende Afghaanse gezinnen die nergens meer naartoe kunnen, is geen ruimte meer voor ontspannende gedachten over de ochtenderectie. Toch moet ik daar weer terug zien te komen. Bij die ochtenderectie, die zich elke ochtend aandient en in het kader van de evolutie helemaal niet te begrijpen is. Nog minder dan het orgasme bij de vrouw. De enige functie die ik me erbij kan bedenken is die van een wekker, de haan die kraait om het daglicht aan te kondigen. Kom op, een leuke nieuwe dag. Laten we er iets van maken. Maar je hoeft maar uit bed te stappen, zodat het bloed in je lichaam zich herordent en de trotste wakkermaker wordt in een paar stevige hartslagen weggespoeld. Waarom geniet ik sinds een jaar elke ochtend weer als ik op die manier ontwaak en kan ik me niet eens herinneren of ik het in al die jaren daarvoor ook had? Met seksualiteit heeft het niets te maken. Waarmee dan wel? Uit een onderzoekje dat ik in één van de kranten tegenkwam blijkt dat mannen in Nederland er gemiddeld drie minuten over doen vanaf het moment dat ze beginnen tot ze klaar komen en onmiddellijk hun interesse in waar ze zo druk mee bezig waren verliezen. Daarmee zaten ze in de middengroep met de Finnen en Engelsen. Vind je het gek dat in de menselijke evolutie het vrouwelijk orgasme is ontstaan? Hoe moesten mensen in tijden zonder televisie anders hun winteravonden vullen? Vooruit: eerst de vrouw en daarna kunnen die drie minuten er nog wel even achteraan. De vraag dringt zich op waarom er onderzoek gedaan wordt naar zoiets en wie dat betaalt. Er waren bovendien ineens zoveel onderzoeken over het snelle klaarkomen van mannen. Hadden mannen er problemen mee? Hoe voelden ze zich erbij? Duurt het naarmate je ouder wordt wat langer? Waar heeft het precies mee te maken? Hebben mannen dat met al hun partners? En wie geeft in hemelsnaam al die mannen een stopwatch mee en de opdracht die bij de penetratie aan te zetten en bij het klaarkomen opnieuw in te drukken? Pas een week geleden had ik dat door. Toen las ik het onderzoek naar een nieuw medicijn, waardoor mannen die het gemiddeld maar een minuut uithielden met deze nieuwe pil iets meer dan twee keer zo lang konden neuken. Wat een feest! Het bedrijf dat de pil ontwikkelde heeft al een vergunning aangevraagd om het op de markt te kunnen brengen. Het hoopt dat het net zo'n succes wordt als Viagra. Maar dan moet natuurlijk wel eerst iedereen die na een minuut al klaar is ervan overtuigd raken dat hij een lelijke aandoening heeft. Daarom worden er miljoenen uitgegeven aan het uitdelen van stopwatches. Het moet allemaal stijver en langduriger, want we drukken onze kwaliteit steeds meer uit in kwantiteit. In één van die onderzoeken werd ook aan de partners van die mannen gevraagd of ze het een probleem vonden als het maar een paar minuten duurde, maar die vonden dat helemaal niet zo erg. Als ik mezelf de vraag voorleg waarover ik liever nadenk, over de tijd die het me kost voor ik klaar kom of over hoe we mevrouw Verdonk zo ver krijgen eens echt te luisteren wat er werkelijk met die asielzoekers gebeurt, dan weet ik het wel. Terug