Week 2005 24 Vorige week moest ik nog lezen dat het orgasme bij de vrouw evolutionair gezien eigenlijk helemaal geen functie heeft en het dus net zo goed niet hoeft te bestaan. Deze week lees ik in Biology Letters dat het wel of niet krijgen van het vrouwelijk orgasme waarschijnlijk genetisch bepaald is. Sommige vrouwen zijn ermee gezegend en andere niet. Zoals alles in onze wereld, is ook dat niet eerlijk verdeeld. Ik moet toegeven dat deze voor mij nieuwe kennis naast verwondering ook een enorme geruststelling oproept. Het uitblijven van vrouwelijke hoogtepunten komt dus niet utsluitend op het conto van mannen. Hoe hulpvaardig ze zich ook gedragen, tegen de erfelijkheid kunnen ze immers niet op. Daar waar ze het wel goed hadden kunnen doen en het nalieten, wil ik ter verontschuldiging aanvoeren dat er ook geen goede opleidingen bestaan om goed te leren vrijen. Het enige dat je meekrijgt is dat je niet mag vergeten een condoom om te doen. Zie je wel eens een postbus 51 spotje waarin helder uitgelegd wordt hoe een vrouw klaar komt en wat een man daaraan bij kan dragen? Deze week heb ik nog wat stukjes geschreven voor een project dat ik begon vlak nadat ik hoorde dat ik kanker had. Alles wat ik gedaan heb voor jongeren wil ik bij elkaar brengen in een soort lijfboek. Het moet iets worden met veel seks, drugs en rock and roll. De nieren en pijnappelklier interesseren me gewoon wat minder. Ik leg liever iets uit over voorhuid en schaamlippen. Aan mij ligt het niet. In allerlei boeken heb ik zo goed mogelijk proberen te onderwijzen hoe het wel moet. Met vallen en opstaan heb ik het zelf echter moeten leren en ik ken alle geheimen nog steeds niet. Tegenwoordig kun je als je in groep acht dictee hebt cunnilingus waarschijnlijk foutloos schrijven, maar toen ik mijn eerste pogingen op het vrijerspad waagde had ik het woord clitoris nog nooit gehoord, wist van het bestaan niet af en wist dus ook niet waar die dan wel zou moeten zitten. Laat staan dat ik er enige belangstelling voor toonde en er iets mee ondernam. Wie had me dat ook moeten leren? Mijn ouders? De meester op school? Mijn eerste vriendinnetjes deden wel een poging er iets meer van te maken door aandacht voor het voorspel op te eisen. Niet zo snel. Opbouwen. Dat vond ik een prima idee, want ik hou ervan wat prettig is te rekken en dan uiteindelijk toch nog met een hoogtepunt beloond te worden. Maar behoorlijke instructies over wat ik daarbij met tong of hand moest doen, het ritme, wel of niet cirkelende bewegingen, die ontving ik niet van ze. Eén van hen vertelde een week nadat we het de eerste keer op haar meisjeskamer hadden gedaan over haar zus en zwager die seksuele problemen hadden. Ze waren bij een soort dokter geweest die gezegd had dat tijdens het vrijen die zwager zijn hand om zijn partner heen moest slaan en haar vagina stimuleren. Dat hielp enorm. "Gelukkig heeft zij daar geen last van," dacht ik nog bij mezelf. En dat terwijl ik toch goede cijfers op school haalde en men in het algemeen niet twijfelde aan mijn capaciteit om dingen op te pikken en iets te leren. Het is maar goed dat ik een Engelse pocket getiteld 'My secret life' van een onbekende auteur te pakken kreeg. Toen ik het kocht wist ik niet wat ik ging lezen, maar al na pagina drie vond ik het een geweldig boek, hoewel er absoluut geen duidelijke verhaallijn in te ontdekken viel. De hoofdpersoon neukte maar rond met iedereen en geen enkel detail daarbij werd de lezer bespaard. Terwijl ik aandachtig woord voor woord in me opnam - wat was het goed voor mijn Engels! - leerde ik ook dat er meer bij komt kijken om een vrouw seksueel te bevredigen dan snel in haar heen en weer te bewegen. Dat het vaginale orgasme voor de meeste vrouwen een illusie is werd gedurende de tweede feministische revolutie duidelijk. Nancy Friday schreef er boeken over vol en in het handboek van elke vrouw uit die tijd, 'Our bodies Ourselves', stond beschreven dat je het maar beter zelf kunt doen om toch nog een beetje pret te hebben. Mannen mochten nog wat zaad leveren, maar dreigden evolutionair overbodig te worden. Nog geen derde van de vrouwen kent het vaginale orgasme. De meeste zijn dan ook helemaal op die clitoris aangewezen en als jongens de weg daar naartoe niet kunnen vinden, waarom zou je het dan nog samen doen? Uit de Biology Letters begrijp ik dat bijna een vijfde van de vrouwen überhaupt nooit klaar komt. De onderzoeksters hebben 4000 vrouwen van rond de vijftig geïnterviewd en ongeveer 40% van de verschillen in klaarkomen ligt aan de erfelijkheid. Waarom wist ik dit allemaal niet toen in achttien was? Waarom heb je een lichaam als iemand de gebruiksaanwijzing stiekem heeft weggegooid? Bij de belangrijkste onderdelen blijken we alle instructies te missen. Hoe oud moet je worden om het uiteindelijk te gaan begrijpen? Wat een lol hadden meisjes aan me kunnen beleven als ik dit alles had geweten in mijn eerste puberteit. Terug