Week 27 -2005 Mannen overschatten de normale lengte van de penis. Dat lees ik in een vakblad voor urologen. Dokter Shamloul uit Saskatchewan heeft dat in Cairo onderzocht. Geen van de 92 mannen die hij zag had overigens een kleine pik.Had hij niets beters te doen? Ik wel. Deze week heb ik Marion verpleegd. Onlangs moest ik in een interview zeggen wat beter bij me past: verzorgen of verzorgd worden. Zonder aarzeling had ik voor het eerste gekozen. Na anderhalve week verpleger gespeeld te hebben weet ik niet of ik het opnieuw zou zeggen. Goede verzorging is inspannend en laat weinig tijd voor andere activiteiten. Bovendien is de ijver die je tentoonspreidt het resultaat van basale ongerustheid. Is de koorts al minder? Doet de buik wat minder pijn? Vier keer zijn we naar het ziekenhuis geweest om bloed te laten prikken. Ik probeer me te herinneren wat al die bloeduitslagen betekenen. Wat stond er in de leerboeken. Hoe was dat ook al weer met abcessen? Mensen met abcessen werden toch altijd helemaal weer beter? Of niet? Ondanks Marion's ziekte schrijven we nog een artikel over 'Een Royaal gebaar' voor Trouw. Daarin roepen we de kamerleden op toch eens eindelijk beschaafd te stemmen als het om het asielbeleid gaat. Hoe meer we van het politieke bedrijf zien, hoe beter we begrijpen hoe ver mensen in Den Haag verwijderd zijn van de rest van het land en daarom zonder gewetensnood kunnen liegen en draaien en er ook nog mee wegkomen. Waarschijnlijk gaat dat altijd zo en is het daarom dat gewone mensen zo'n intense hekel aan politici hebben. Er werd op dinsdag over mevrouw Verdonk's beleid gediscussieerd, maar de tweede kamer is zo vlak voor het zomerreces net een schoolklas om vijf voor vier op vrijdagmiddag. Toch is er nog bijna een beslissend moment. De stemmen staken bij de behandeling van een motie waarin gevraagd wordt om een beetje meer humaniteit. Zeventig tegen zeventig. Maar na een hartig woordje van de partijleiders weten de kamerleden weer wat ze moeten doen en in de tweede ronde schaart de meerderheid zich weer achter de minister. Jammer voor de asielzoekers, die door de heksenjacht op alles wat buitenlands en anders is, het symbool geworden zijn voor de criminelen en opportunisten die de Nederlandse beschaving ondermijnen. Arme vluchtelingen. De pers heeft helaas ook al vakantie genomen. Nergens valt te lezen dat Verdonk die dinsdagmiddag wel eg veel geluk heeft gehad. Ik denk daarom dat wij ook wel recht hebben op even wat rust. Marion mag in bed blijven liggen tot ze beter is en ik moet snel naar Kobe heen en weer voor een aidscongres. Maar als ik terug ben ga ik in de tuin zitten en mooie boeken lezen. 's Avonds krijgen we echter al weer een telefoontje over een mevrouw van 77 uit Eritrea die in een bushokje in Oost Groningen is gevonden. Tien jaar in Nederland en uiteindelijk moet ze maar naar eigen land terug. Ze is het asielzoekerscentrum uitgezet met geld voor de bus. Of die bus ooit in Eritrea uit zal komen is nog maar de vraag. Haar rolator hebben ze haar afgenomen, want die had ze in bruikleen. De boosheid en schaamte komen weer bij ons boven. De geschiedenis van Europa zou bekend moeten zijn. Beschaving komt altijd uit het zuiden. De Barbaren uit het Noorden. Als de wilden van de Noordelijke bossen en heidevelden echter van de beschaving hebben leren genieten - van het betere eten, van de wijn, van de gastvrijheid van anderen - zullen ze op de hen vertrouwde wijze alles doen om wat ze niet meer kwijt willen te verdedigen. Rechts van me aan een tafeltje in de lounge op Schiphol zit een Nederlands echtpaar. De vakantiekleding al aan. Zij een broek waar haar dikke lijf aan alle kanten uit lijkt te willen ontsnappen. Hij een korte broek, waardoor zijn spataderen goed tot hun recht komen. Steeds staan ze op om nog een glas gratis witte wijn te halen. Ze hebben samen veel pret en lachen luid. Achter me zit een oudere man die te luid Engels met een vet Nederlands accent in zijn mobiele telefoon spreekt. Hij voert een gesprek waar ik geen getuige van wil zijn over operaties die jonge jongens moeten ondergaan om borsten te krijgen. `You can go to the clinic. I will bring the Euros with me,` zegt hij en verzekert de persoon aan de andere kant van de telefoonverbinding dat er nooit iets gecontroleerd wordt. Wat wordt er niet gecontroleerd? Ik hoop dat het echtpaar en de man niet twaalf uur lang naast me zullen zitten op weg naar Osaka. Ik wil iemand met beschaving naast me. Of dokter Shamloul, want ik ben erg nieuwsgierig naar zijn onderzoek. Hij heeft de Egyptische mannen eerst gevraagd hoe lang ze denken dat hun penis moet zijn. Daarna heeft hij ze uitgelegd dat de gemiddelde penis in slappe toestand ongeveer vijf centimeter en in stijve toestand ongeveer negen centimeter is. Vervolgens zijn ze het gaan meten en het bleek de mannen reuze mee te vallen. 86% van de heren zei dat ze erg opgelucht waren. Dokter Shamloul heeft ook nog gevraagd waarom ze zich zo'n zorgen maakten. Dat kwam omdat ze al op jonge leeftijd hun gereedschap vergeleken met vriendjes en veel naar porno keken. Wat me het meeste interesseert is wat zo'n arts drijft een dergelijk onderzoek te doen. Is hij bang zelf klein geschapen te zijn? Dat is toch immers de basisangst van alle Barbaren uit het Noorden, van Ter Apel tot Saskatchewan. Terug