Week 29 -2005 Vroeger dacht ik er nooit aan. Ik weet zelfs niet meer of tien, twintig jaar geleden mijn ochtenderectie zich ook elke ochtend aandiende. Nu is dat het eerste dat ik als ik wakker word controleer. Is hij er weer? Bang hem kwijt te raken. Nog even liggen en het moment van opstaan een paar minuten rekken. Genieten van die nutteloze bloedophoping, die wonderlijk genoeg helemaal niets met lust te maken heeft. Naast me ligt een golvend landschap van zwart haar verdronken in een ochtenddroom. Ze moet nog altijd herstellen van de gemene koorts. Mijn hand die haar wilde strelen blijft boven haar zweven. Al snel komen mijn gedachten op gang. Dat stopt nu eenmaal nooit. Blijkbaar hebben mijn hersenen het bloed nu nodig en mijn vriend verslapt, schikt zich in zijn gemakkelijker vervoerbare toestand. Tijd om op te staan. Twee jaar geleden mat ik mijn welzijn af aan het aantal keren dat ik 's nachts moest plassen. Nu is het die manifestatie van overbodige mannelijkheid die me gelukkig maakt. Ik ben er nog. En hoe! Soms vraag ik me af of de anderhalf jaar waarin ik gecastreerd was mij extra gedrukt heeft op wat ik werkelijk ben. Niet zozeer een denkend wezen, maar een seksueel dier. Nauwlettend volg ik hoe mijn lichaam functioneert en nieuwsgieriger dan ooit tevoren lees ik over seksualiteit. Uiteindelijk is dat toch wat een mens het meest definieert. Niet de boeken die hij schrijft. Veertig procent van de vrouwen van 67 met een hartprobleem is seksueel actief. Vijf jaar gleden zou ik het artikel niet eens opgemerkt hebben. Maar nu heb ik geen keus en ik lees het aandachtig. "Older women are probably the most sexual women alive," lees ik. Zou het voor mannen veel anders zijn? Het wordt allemaal dus nog beter als je maar genoeg jaren hebt. Klein foutje van mij is dat ik de beperkte tijd die me gegund is vol heb gestopt met grote taken. Arrogant als ik ben, is er nooit eens een kleine opdracht bij. Nee, het boek 'Medicijnen' moet af en beter worden dan ooit. Mijn kinderencyclopedie moet worden gecontroleerd voor de tekst gezet kan worden. Ik moet nog twee wetenschappelijke artikelen schrijven. Een paar columns. Ik heb ook een nieuw plan gekregen nadat ik sprak met een Australische vrouw die interviews gedaan heeft met asielzoekers in haar land. Wat lijken de methoden van landen waar vluchtelingen hun toevlucht zoeken op elkaar. Zouden ze conferenties organiseren en elkaar tips geven hoe je vluchtelingen in de media kunt afschilderen als opportunisten en criminelen? Hoe je mensen die voor een betere toekomst vechten het beste demotiveert? Ik wil een congres organiseren over de gezondheidsgevolgen van het asielbeleid: over het vernederen van mensen, hoe ze hun waardigheid wordt ontnomen, hoe ze behandeld worden als ongewenste huisdieren. Gisteren las ik zelfs in de krant dat onze IND een Pakistaanse man zijn achternaam wil afnemen: een dubbele naam. Dat mag niet. Hij moet maar kiezen. Alles wordt gebruikt om wat anders is 'gewoon' te maken. Ons land schijnt ook van alle Europese landen de meeste vooroordelen tegenover moslems te hebben. Meer dan de helft van de bewoners van het land waarin ik woon heeft iets tegen moslems. Omdat onze bevolking al voor 10% uit nieuwkomers bestaat betekent dat iets heel verontrustends voor die andere 90%. Het kan misschien ook niet anders in een land waar men spreekwoorden gebruikt als "doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg". Wat is er veel te doen. En er is zo weinig tijd. Woensdag was een warme dag. Ik moest een dikke stapel plannen voor onderzoeksvoorstellen uit Ghana beoordelen. Bij Marion's spullen vond ik een fles zonnebrandolie, smeerde mij in en ging zitten in een gemakkelijke stoel waarvan ik sinds de aanschaf vier jaar geleden nog nooit gebruik had gemaakt. Af en toe keek ik naar het raam van mijn werkkamer waar ik de achterkant van mijn computer kon zien. Anders is het altijd andersom: dan zie ik die stoel waar nooit iemand in zit. Misschien is dit wel waar Marion me altijd attent op probeert te maken. Niet zo haastig. Meer genieten van mijn leven. Ik kijk naar haar. Ze zit met haar laptop aan een tafel in de tuin en schrijft. Ze is geconcentreerd bezig en ik wil haar niet storen om het haar te vragen. Na een uur is het wel genoeg. Voor een deel is dat te wijten aan die Ghanese voorstellen, die allemaal erg op elkaar lijken, waardoor het zitten in die luie stoel vervelend wordt. Daar komt nog bij dat ik grote drang voel aan 'Medicijnen' te werken. Hoe kan er anders in januari weer een nieuwe versie verschijnen? Misschien ben ik niet gemaakt voor uitsluitend ochtenderecties en zonnebrandolie. In het British Medical Journal kom ik een onderzoek tegen: Geluk heeft geen enkele relatie tot intelligentie. De onderzoekers dachten dat slimme mensen gelukkiger zouden zijn. Het blijkt helemaal niet waar te zijn. Je mag misschien meer doen en bereiken in het leven en dat geeft een zekere voldoening, maar je bent je ook voortdurend bewust van alle keuzen die je had kunnen maken, en van de dingen die je hebt gemist. Terug