Week 32 -2005 De 26 jarige Susan Torres uit de Amerikaanse staat Virginia was hersendood omdat ze in mei van dit jaar een hersenbloeding kreeg. Susan was zwanger. Ze werd kunstmatig in leven gehouden en beviel deze week van een dochter. Het is komkommertijd en daarom staat er regelmatig zulk vulnieuws in de kranten om te voorkomen dat halve pagina's leeg blijven. Maar ik las het met ontroering, hoewel er veel raadsels waren. Heeft iemand in het ziekenhuis bijvoorbeeld nu de stekker van Susan's beademingsmachine eruit getrokken? Het is een mooi bericht, ondanks het feit dat Susan pas 26 jaar oud was en haar ouders waarschijnlijk nooit meer ontspannen in slaap kunnen vallen. Het dochtertje van Susan is slechts 800 gram en de vraag is of ze echt uit zal groeien tot iemand die op haar 26ste nog altijd in leven is en ervan geniet. Maar toch… In de basis is het een klassiek drama. Je leest het verhaal over Susan en denkt aanvankelijk dat het afgelopen is, maar onverwacht overwint het leven. Niet de dood. Het leven gaat gewoon door, al is het op een andere manier dan je denkt. Vorig jaar heb ik vaak gefantaseerd over iets dergelijks. Ik mocht dan prostaatkanker hebben gekregen, maar dat was niet het einde. En goed, op één of ander duistere manier was al mijn zaad verdwenen, maar ook dat moest te overwinnen zijn. In mijn dagdromen zou ik gewoon tot het einde door neuken en zou Marion zwanger worden. Op die manier kon ik gewoon via dat kind voortleven. De ultieme overwinning op de dood. Het zou misschien zelfs een speelmakkertje kunnen worden voor mijn kleinkind dat op komst is. Mooie dramatische vertellingen hebben dat. Die gaan niet over prietpraat, maar over het dreigende verval, dat toch net geen kans krijgt. Geliefden sterven voor ze elkaar in de armen hebben genomen, maar leven verder als twee heldere sterren die vlak naast elkaar in de hemel staan. Brunhilde die zich van het leven berooft. Niet om dood te gaan, maar om zich bij haar geliefde te kunnen voegen. De held van het verhaal lijkt dood te gaan, maar dat heb je mis. Het is slechts een list om op een andere manier voort te kunnen leven. Toen ik onlangs met Marion bij de gynaecoloog was, bekeken we met hem een echo van de geheimzinnige organen in haar diepste binnenste. Hij wees naar de plaats van het abces en vervolgens naar de andere kant. "Kijk," zei hij. "Daar zit een gezonde follikel. Je bent nog niet in de overgang. De eisprong zal over een dag of vijf zijn." Maar ze was ziek en ik kon het plan waarover ik vaak gefantaseerd had niet ten uitvoer brengen. De liefde bedrijven met een vrouw die koorts heeft, wordt in het grote boek aan de hand waarvan je uiteindelijk beoordeeld zal worden misschien niet als hoofdzonde gezien, maar ook niet erg positief beoordeeld. Geduld hebben. De koorts bleef echter en ik moest gewoon op een nieuwe follikel wachten. Aan Marion lag het niet. Aan mijn mannelijke hormonen ook niet meer. Die zijn er weer en waarschijnlijk daardoor voel ik me zo gezond. Ik kan me daarom niet voorstellen dat er mensen zijn die geen testosteron willen. Zelfs vrouwen willen het tegenwoordig. Het zit in de sekspleisters die bedoeld zijn voor dames die er niet zoveel zin meer in hebben. Artsen moeten gedacht hebben dat als kerels altijd zo geil worden van die hormonen, die testosteron het vuur bij vrouwen ook wel op zullen doen vlammen. Er is zelfs echt onderzoek naar gedaan. Vrouwen hebben per maand gemiddeld een half orgasme meer door zo'n pleister. Wat moet je met een half orgasme? Ik weet eigenlijk niet of ik door de hormonen ook weer spermacellen produceer. Mijn testikels die door de castrerende medicijnen teruggebracht waren tot borrelnootjes hebben weer normale afmetingen, zodat je er weer mee voor de dag kunt komen. Als ik dan al zaadcellen maak, waar gaan die dan naartoe? Voor een wonder zijn er twee nodig. Zolang ik niet in staat ben om een ouderwetse klodder te produceren is de kans op mirakelen nog gering. Soms is er een zielige vochtdruppel, maar daar win je de wedstrijd niet mee. Want een enorme competitie, dat is het. Met geweld laten die zaadcellen zich lanceren. Een startschot voor een race die ermee eindigt dat de sterkste en veelbelovendste zaadcel zich uiteindelijk vermengt met de eicel. Alle andere opgewonden donderpadjes eindigen daarna op het zaadcellenkerkhof. Als er al iets van mijn genetische boodschap voor de toekomst in die voorzichtig naar buiten kijkende druppel van me zit, dan zie ik hem nog niet zo adequaat met borstcrawl of schoolslag die hele route afleggen naar die heldere blaas op de echo. Voor een wonder ben ik vermoedelijk afhankelijk van Kaja en Elle, die in elk geval een kwart van mijn erfelijk materiaal gebruikt hebben om me voort te laten leven. Een kleinkind aan wie ik verhalen kan vertellen die in haar hoofd blijven hangen als sterren aan het firmament. Ik zal ook het verhaal over de 800 gram van Susan Torres vertellen. Wat ik niet weet zal er ik voor mijn kleinkind bij verzinnen. Terug