Week 35 -2005 "Koken zonder knoflook is als neuken zonder partner," zei ik. Het was op de verjaardag van Marion en iemand maakte een compliment over het eten dat ik bereid had. Dan hoor je het compliment een beetje af te zwakken. "Met zo'n oven is het niet moeilijk en als je er maar veel knoflook bij doet smaakt het al snel lekker." Vervolgens plaatste ik die oneliner, want soms komen die spontaan op en na een glas Chardonnay is de controle op wat ik zeg wat minder streng. Marion's negentienjarige neef Mike grinnikte, maar zijn dertienjarige zus keek zorgelijk. Oei, daar had je het al: een vieze oom. "Is die van jezelf?" vroeg Mike. "Natuurlijk," zei ik, want als je schrijft gebruik je liever niet de woorden van iemand anders. En als je het toch doet dan citeer je netjes, want het biedt de gelegenheid te doen of je erudiet bent. "Mag ik je quoten?" vroeg hij. Helemaal begrijpen deed ik zijn vraag niet, want op zijn leeftijd heb je er meer aan scherpzinnige grootheden te citeren en vervolgens net te doen of je die opmerkingen zelf bedacht hebt, maar van mij mag het. Ik had er nog wel een voor hem. Toen hij vertelde over zijn trip met een meisje naar Barcelona, informeerde ik of het ook een beetje leuk tussen hun was geweest. Hij zocht naar woorden. "Zoende ze lekker?" vroeg ik om hem een beetje op gang te helpen. "Nou bij de eerste keer dacht ik al dat het niet helemaal was wat ik zocht," antwoordde hij. "En ik vermoed dat zij dat ook dacht." Ik kon weer een tegeltjeswijsheid kwijt. "Mannen en vrouwen zoeken niet hetzelfde in de eerste zoen. Een man wil opwinding, een vrouw intimiteit. En pas als je ouder bent ontdek je dat die twee niet echt verschillen." Te lang voor onder aan een agendapagina en onbegrijpelijk als je negentien bent. Wat maakt me een expert op het gebied van relaties? Heb ik er wel verstand van? Toen ik achtentwintig was had ik een serie artikelen over sterven geschreven voor de Volkskrant. Omdat de dingen die ik voor de krant schreef populair waren, werd ik de new kid in town. Op een receptie vroeg een mij onbekende vrouw die bij me was komen staan, me wat ik ging schrijven tegen de tijd dat ik over dat sterven uitgeschreven zou zijn. "Dan ga ik iets over relaties schrijven," zei ik. "Hoezo?" informeerde ze. "Heb je er zo veel gehad dan?" "Nee," antwoordde ik. "Maar het is als met alle dingen in het leven. Je kunt er beter één goed en diep bestuderen, dan vijf oppervlakkig." Marion werd drieënvijftig en ik leerde haar kennen toen ze achttien was. Aanvankelijk kon ik me niet voorstellen dat zo'n mooie vrouw in mij geïnteresseerd was. Zoals met alle sporten die ik deed kon ik goed meekomen, maar ik was nooit een uitblinker. Zij was daarentegen eredivisie. Enkele keren heb ik gedacht dat ik een heel geestig boek zou kunnen schrijven onder de titel 'Herinneringen van de man die getrouwd was met de mooiste vrouw van de wereld'. Het is echter beter niets op papier te zetten van wat ik geleerd heb. Ik zou te veel verraden over hoe en waarom ik geworden ben wie ik ben. Vorige week zei Marion ineens tegen me: "Je hebt me gekozen om de slechtste reden die ik me voor kan stellen. Je wilde andere mannen de ogen uitsteken." Meestal ken je de opmerkingen van je partner op den duur wel, maar dit had ze nog nooit tegen me gezegd. En waarom zei ze het eigenlijk? Haar opmerking liet me niet meer los. Natuurlijk is het leuk als andere mannen een beetje jaloers op je zijn. Worden mannen verliefd op een mooie vrouw omdat ze willen concurreren met andere mannetjes? Ik heb eens lang naar een troep apen in Indonesië gekeken. Ze hadden iets erg menselijks. De oudste aap ging af en toe verveeld naar een vrouwtjesaap, sloeg de jongere mannetjesapen weg, maakte kort wat heftige bewegingen met zijn onderlichaam in de vrouwtjesaap en liep weer weg. Zijn succes, macht, de mooiste vrouwtjes, concurrentie en seks in de natuur met elkaar verbonden? Brengt verliefdheid op een mooie vrouw het beste in een man boven omdat het zijn zelfvertrouwen versterkt en hij alles ineens kan? Heeft hij dat nodig? Scherpt het zijn karakter omdat hij met duizend andere mannetjes de strijd moet aan gaan? Heeft Marion gelijk en had het dus elke mooie vrouw kunnen zijn? Maar als het niet om haar persoonlijk ging, waarom zou ik dan vijfendertig jaar bij haar blijven? Marion's verjaardag was een bijna perfecte dag. Dat zei ze zelf maar ik was het helemaal met haar eens. Toen ik 's morgens boodschappen deed zwaaiden de eigenaren van de winkels waar ik regelmatig kom van ver naar me. Het maakte me blij. Bij de bloemenwinkel stond een vrouw bij de kassa. Ze had een roos gekocht en liet die inpakken. "Niemand koopt er een voor me," hoorde ik haar zeggen. "En het is zo'n mooie dag. Dus ik dacht ineens: laat ik hem voor mezelf kopen." Toen ze de winkel uit liep zag ze mij en ze leek me te herkennen, maar ik wist niet wie ze was. "Wat ziet u er prima uit," zei ze. Het is niet de concurrentie die ons in leven houdt, maar de vriendelijkheid die mensen elkaar schenken op dagen dat de zon schijnt, op verjaardagen en liefst ook op alle andere dagen. Toen Marten Toonder overleed zag ik een stukje van het laatste interview dat hij had gegeven op televisie. De vragensteller wilde weten of er iets was wat Toonder op zijn leeftijd nog de moeite waard vond. "Dat iemand aardig tegen je is," zei hij. Alles verdwijnt op den duur. De mens wordt kaal gemaakt. Schoonheid valt weg. De hormonen die de concurrentie in je op gang houden verdwijnen. Zelfs je smaak wordt minder en op den duur weet je niet eens meer of er wel of niet knoflook in het eten is gedaan. Maar de mogelijkheid om vriendelijk te zijn blijft. Ik deed extra mijn best om voor Marion mezelf bij het koken te overtreffen. Bij alles stelde ik me voor hoe het door haar lippen zou worden aangeraakt. Het moest perfect worden. Terug