Week 45 -2005 Dik zijn schijnt niet goed voor je seksleven te zijn. Hoe zeer de mythe dat bij bepaalde Aziatische volken de heren gek zijn op weelderige vrouwen ook te ronde gaat, dikkerdjes melden vijfentwintig keer zo vaak seksproblemen. Zij vinden zichzelf onaantrekkelijk, voelen minder lust, willen liever niet naakt gezien worden, gaan seksuele avonturen uit de weg en beleven er gewoon niet meer zo veel lol aan. Als je je eigen geslachtsorganen nog slechts met een spiegel kunt bekijken raak je op den duur wel erg ver verwijderd van de gedachte er iets mee te doen. Voor mij zou het genoeg zijn om me uit te hongeren. Dat is waarschijnlijk ook de bedoeling geweest van de opdrachtgevers tot dit onderzoek. Overheden die erop toezien dat niets nog geld kost zijn vreselijk blij als ze hun onderdanen bang kunnen maken met dit soort spookverhalen. Dit regelmatig op middelbare scholen vertellen en in populaire weekbladen publiceren moet voldoende zijn om te zorgen dat niemand nog een hap door zijn keel krijgt. Dikke mensen zijn ongewenst. Ze kosten veel geld omdat ze door hun enkels gaan, hun knieën verslijten, kortademig worden, dichtgeslibde hartpijpen krijgen, lobben, kwabben en gezwellen ontwikkelen die weggesneden moeten worden, in de bus twee zitplaatsen nodig hebben, het uitzicht van anderen bederven, de medemens confronteren met gebrek aan discipline, luid snurken, veel kosten omdat ze meer medicijnen slikken, altijd over afvallen praten en nu ook nog eens niet mee willen neuken. Als je het goed beschouwt zijn het eigenlijk slecht geïntegreerde landgenoten omdat ze zich niet aan de gemiddelde wens houden om er leuk, geil en slank uit te zien. Een typisch klusje voor een minister die zich inzet voor de inburgering van buitenstaanders. Het lukt me niet meer ironisch te doen en weer een stukje over seks en kanker te schrijven. De wereld is in eens niet meer zo aangenaam. Niet door mijn kanker, want ik heb de afgelopen drie jaar net zo veel plezier gehad als de vierenvijftig jaar ervoor. Eigenlijk denk ik er nooit meer over. Het is dat mensen me af en toe vragen hoe het gaat en als ik dan "goed" zeg, laten ze daarop veelbetekenend: "Ja, maar ik bedoel met je gezondheid" volgen. Nee, de wereld is niet zo leuk meer omdat er kwaadaardigheid in onze samenleving zit. Een week lang werden we verveeld met introspectie en geweeklaag over hoe onze ooit geprezen tolerantie omsloeg in vreemdelingenhaat. Beelden van kerkdiensten voor in de brand omgekomen vluchtelingen wedijverden met reportages over hoe Theo van Gogh een jaar geleden afgeslacht werd. In plaats van een mooi sober portret over een jongen die alles deed om zich te uiten en te communiceren, daarbij de grenzen opzocht, hebben malloten uit alle hoeken van de samenleving de gelegenheid van de herdenking van moord op van Gogh aangegrepen om hun interpretatie van wat er met de Islam aan de hand is aan ons voor te zetten. En wat blijken we veel originele en ongediplomeerde cultuurfilosofen in ons land te herbergen! De ene amateur op het gebied van cultuur en religie na de andere laat van zich horen. In hun eigen verwarring stellen mensen cultuur en religie voor als op zichzelf staande dingen die van alles kunnen veroorzaken. Ze vergeten dat ze door mensen gemaakt zijn en door mensen gebruikt worden om betekenis te geven aan wat er gebeurt. Ze begrijpen onvoldoende dat bepaalde delen van religies en culturen door sommige mensen worden gekozen om er zich een identiteit mee te verschaffen. Het is de vlag waaronder ze zich willen vertonen. Ze stelen de islam, de verlichting, de Nederlandse waarden en normen, de Europese cultuur, de democratie, het christendom weg onder de neus van al die andere mensen die dachten dat ze erbij hoorden. Wie het hardst schreeuwt krijgt gelijk. We wantrouwen iedereen en respect voor elkaar is verdwenen. Afgelopen zaterdag deed ik mee aan een programma van de Wereldomroep. Hollands Diep. Een troostrijk gevoel dat er een omroep is waar tenminste de hele wereld nog naar luistert. Er was een Belg. De Cock met ceekaa. Hij had overal ter wereld in de gevangenis gezeten. Niet omdat hij zo'n boef was; hij bleek juist een mensenredder, die het leven van gevangenen wilde beschrijven. Hij vertelde over een gevangenis in Congo, waarin hij met 250 man in een kleine ruimte zat. Het was er donker en veertig graden Celsius. Er stonden twee oliedrums, één voor urine en een voor de poep. Dat stonk vreselijk en het werd nog erger omdat er een man was overleden en de bewakers durfden die niet in het donker uit de cel te halen. Dat moest wachten tot de volgende dag. Een Turks meisje vroeg hem: "Hoe kun je dat? Ben je niet bang dat ze je wat doen?" "De angst verlies je op den duur," zei hij. "En ik heb geleerd dat je nooit problemen krijgt als je mensen maar respecteert." Ik zag dat hij dat in zich had. Hij had een open gezicht en keek mensen recht in de ogen aan. "Maar je kunt toch die mensen in een gevangenis niet respecteren," zei het Turkse meisje verontwaardigd. De Cock haalde zijn schouders op en glimlachte vriendelijk naar het meisje. Dat hoorden de mensen die naar de Wereldomroep luisterden natuurlijk niet. Het gesprek kabbelde verder, maar ik dacht intussen na. Hebben wij in onze arrogantie niet altijd lijstjes met mensen die we niet menen te kunnen respecteren: mensen die iemand vermoord hebben, mensen die op de verkeerde partij stemmen, mannen die vrouwen onderdrukken, mensen die een te grote hond hebben, mensen die de muziek te luid aanzetten, mensen die de Koran of de Bijbel letterlijk nemen, mannen die het met manen doen, vrouwen die het met vrouwen doen, mensen die geweld goed praten, mensen die te dik zijn. Er zijn blijkbaar altijd wel mensen te vinden die we nog minder respecteren dan onszelf. En zo lang we niet in staat zijn om voor ieder levend mens respect op te brengen, ongeacht wat hij denkt, voelt of doet, zal het niet in orde komen met onze samenleving. Dan genezen we nooit van die kanker. Dat beangstigt me, want ik hoop voor Helena dat ze in een leefbare wereld mag wonen. Als de Islam zich sterk maakt voor gerechtigheid en het Christendom zich opwerpt als kampioen van de liefde, dan zou ik een alles overkoepelende religie wensen die zijn tien geboden laat beginnen met de wet van het respect. Na afloop ontvingen de deelnemers aan het radioprogramma een boodschappentas vol rommeltjes die men over had gehouden uit de kerstpakketten van de afgelopen jaren en ze mochten ook een CD met wereldmuziek uitkiezen. Ik liep op de Cock af en zei: "Je hebt nu wel alles over poepen, piesen en dood gaan in het cachot verteld, maar hoe zit het met seks in het gevang? Al die mannen maanden lang, soms zelfs jaren lang bij elkaar. Dat moet op den duur toch een dolle boel worden." De Cock heeft me er alles over verteld. Jammer voor de luisteraars was het programma al voorbij. Als het echt interessant wordt is er nooit een microfoon in de buurt. Terug