Week 46 -2005 Door het raam van mijn werkkamer zie ik de stapel bladeren, die Marion eerder deze week bij elkaar heeft geveegd. Een merel zoekt er iets eetbaars tussen en pikt geduldig elk blad op en gooit het achter zich. Ik haat het bij elkaar vegen van herfstbladeren en zou het liefst op het raam tikken en de vogel weg sturen zodat we het niet opnieuw hoeven doen. Zoals de mevrouw van één hoog vroeger toen ik nog op de lagere school zat dat deed als wij voetbalden. Ze stuurde ons weg omdat het grasveldje groen moest blijven. Het idee dat Marion's werk zinloos geweest is en dat we die bladeren opnieuw bij elkaar moeten vegen staat me tegen. Waarom heeft ze die rommel ook niet onmiddellijk in de kruiwagen gegooid en het vervelende werk systematisch afgerond? Natuurlijk kwam er weer een idee bij haar op en ze is impulsief via de bibliotheekdeur naar binnen gelopen om daar gehoor aan de geven. Misschien heeft ze een zin voor een gedicht geschreven. Typisch het verschil tussen mannen en vrouwen. Tenminste, dat vond men een jaar of zestig geleden - vlak na de tweede wereldoorlog - toen de theorie van de 'extreme male brain' werd ontwikkeld. Volgens wetenschappers uit die tijd is de mannelijke manier van denken en handelen systematisch en analytisch, terwijl de vrouwelijke hersenen impulsief en associatief functioneren. De extreem mannelijke hersenen hebben dat allemaal nog wat erger. De man is dan ook niet erg meevoelend, terwijl vrouwen volgens deze theorie juist wel empathisch zijn. Feminisme heeft ervoor gezorgd dat zulke uitspraken politiek incorrect werden. Het verschil tussen mannen en vrouwen mocht niet biologisch worden verklaard, maar het was een maatschappelijke constructie. Jongens werden tot mannen opgevoed en meisjes tot vrouwen. Dat was echter te wijten aan de cultuur en niet aan de natuurlijke aanleg. Dat patroon kon ook doorbroken worden. Dan zouden vrouwen minister kunnen worden en mannen eens het huishouden doen. Zoals alles steeds weer terug komt is ook de 'extreme male brain' weer voorzichtig in de belangstelling gekomen sinds men ontdekt heeft dat deze in verband gebracht kan worden met autisme. Bij autisme zie je een gebrek aan invoelingsvermogen, een bijzondere gave tot systematiseren en het komt veel vaker bij jongens dan bij meisjes voor. De onderzoekers zijn daarom na zestig jaar weer op zoek naar de kenmerken van hypermasculanisatie. Als we wel eens een verschil van mening hebben kan Marion mij fijntjes laten weten dat ik een autist ben. Dat doet ze al jaren, maar sinds ik van de week in Science over het onderzoek naar het verband tussen de 'extreme male brain' en autisme gelezen heb, ben ik erg gaan twijfelen aan mijn functioneren. Ben ik zo'n regelmannetje? Misschien zou dan een prostaatkankerbehandeling waarbij mijn mannelijke hormoontjes onderdrukt worden me op het goede pad kunnen brengen. Minder iemand die zo effectief mogelijk drie dingen tegelijkertijd probeert te doen om tijd te maken om nog meer werk aan te kunnen pakken. Daarbij dan liefst alles wat een appèl op me doet dat niets met mijn werk te maken heeft negerend omdat het de planning verstoort. Wij kijken geobsedeerd minuten lang samen naar onze kleindochter ervan overtuigd dat het de mooiste baby ter wereld is, houden van de zelfde films en Italiaans eten, maar verder verschillen Marion en ik toch sterk. Het lijkt er vaak op of we van twee kanten op het zelfde punt uitkomen. Zij spreekt met asielzoekers, raakt betrokken bij hun leed en is zo verbijsterd over het onrecht waarover ze hoort dat ze alles wil doen om dat te verbeteren. Ik daarentegen lees over het asielbeleid en ben verontwaardigd omdat het de rechten van de mens schendt. Het is niet vanwege een dichtregel, maar voor die ongewenste vreemdelingen dat Marion bij het harken van de bladeren wegloopt. Er moeten meer mailtjes worden geschreven aan mensen die misschien iets kunnen doen voor de door ons systeem gemartelde vluchtelingen. Daardoor gaat ze ook om drie uur pas naar bed als ze daarmee klaar is. De nieuwe actie die ze begonnen komt op gang. De aanklacht wegens dood door schuld tegen de ministers is vrijwel afgerond. Ze zijn immers verantwoordelijk voor het opsluiten van mensen die niet de zelfde papieren als wij hebben in noodbarakken waarvan bekend is dat ze brandgevaarlijk zijn. De ongewenste vreemdelingen worden bewaakt door mensen die daar niet echt grondig op voorbereid zijn, die denken dat ze adequaat optreden als de mensen waarvoor ze verantwoordelijk zijn verbranden en er niet eentje toevallig ontsnapt. Duizenden mensen hebben zich al achter de aanklacht geschaard. Dat alles mede dankzij de impulsieve mails die Marion 's nachts schrijft. En ik doe systematisch mee. Alleen de haatmail, daar weten we niet zo goed raad mee. Of je nu mannenhersenen hebt of vrouwenhersenen, die uitingen van blinde haat blijven lastig. Iemand schrijft "ga je koffers maar vast pakken; we weten waar je woont; we komen jullie halen". We zullen de politie er maar niet mee lastig vallen. Die denken al dat als er een vogel tegen een raam in Den Haag vliegt er met een geweer geschoten is. Wat zullen ze van die vervelende mails die wij krijgen dan wel niet denken? We zijn veel tijd kwijt om te reageren op mensen die zo vol vreemdelingenhaat zitten dat ze het ondertekenen van deze actie ten behoeve van mensenrechten en om te voorkomen dat rampen zich herhalen willen verstoren. Hun namen net als de namen van de overijverige enthousiastelingen die twee keer tekenen moeten worden verwijderd. Zo zijn er mensen die een naam opgeven zoals Mohammed Salami en als beroep iman. Zouden ze zich als ze dat doen op de knieën slaan van de pret? Het illustreert ook een beetje hoe onze overheid in staat is gebleken om het vluchtelingenprobleem te vermengen met de angst voor islamitisch extremisme. Zo menen ministers de rechtvaardiging te hebben verkregen voor hun misdaden tegen de menselijkheid en worden degenen die ervoor opkomen afgeschilderd als landverraders. Die laatste is er ook eentje die we vaak moeten lezen. De mensen in Den Haag die hiervoor verantwoordelijk zijn moeten toch ook een moeder hebben die hun autistische zoontjes tot de orde kan roepen. "Een beetje empathie jongens. Het gaat om mensen!" De actieverstoorders moeten mannen zijn. Ze zijn namelijk voorspelbaar omdat ze systematisch te werk gaan. Namen als Adolf Hitler of Allochtonenknuffelaar of Stomme Sukkels duiken regelmatig op. Ze schrijven dingen die zo erg zijn dat we ze verwijderen om bezoekers aan www.eenroyaalgebaar.nl niet de illusie te ontnemen dat de mens van nature goed is. Inmiddels ben ik ook bijzonder gefascineerd geraakt door degenen die het doen. Zijn dat eenzame huisvaders de in een uitzichtloos huwelijk zijn beland en iedereen haten? 's Avonds zitten ze alleen op hun kamer achter de computer en nemen wraak. We hebben hun emailadressen en met wat google'en komen we erachter dat sommigen keurige bedrijfjes bezitten. Zijn het schooljongens zonder zelfvertrouwen die op een veilige plaats willen schreeuwen? Jongens die zich flink voelen en daarom deze actie kiezen om zonder risico's Rambo te spelen? Moeten we ze dan niet een therapeutisch mailtje terug sturen? Systematisch gaan Marion en ik door de lijsten om ze op te sporen. Het is de enige manier om ze te vinden. Actie voeren vergt behalve empathie en creatieve impulsen veel geduld en doorzettingsvermogen. Het is als bladeren vegen in de herfst. Terwijl we bezig zijn vraag ik me wel vaak af of de mevrouw die minister is van vreemdelingenzaken een 'extreme male brain' heeft. Ze wordt immers niet erg gehinderd door inlevingsvermogen. Bovendien begint het erop te lijken dat ze zich ondertussen aardig kan meten met de grote voorbeelden van de uit de hand gelopen systematische ijver waarmee mannen hun land bevrijd hebben van lastige mensen. Alsof het herfstbladeren op hun groene gazonnetje waren. Terug