Week 02 -2006 "Mag ik afwassen?" vraagt Feline. Een stoel bij het aanrecht gezet. Een bak met overdreven veel sop klaar gemaakt. Ze kan met overgave haar gang gaan. Feline wil bakker of schoonmaakster worden. "Zou je geen dokter willen worden?" informeer ik. "Zoals ik?" Ze schudt beslist haar hoofd. "Of actrice, zoals je moeder?" houd ik aan, maar ze is niet van haar standpunt te brengen. "Schrijfster, zoals Marion?" Het heeft geen zin. Feline moet wel gelukkig worden, want ze heeft een ambitieniveau dat haar alle kans geeft om te realiseren wat ze graag wil. Dat is lang niet bij iedereen het geval. Ouders en leraren doen ons geloven dat we kunnen zijn wat we willen. Just do it, zegt de reclame. Als ik die sportschoenen draag ben ik een topsporter. Maar er is nog veel meer mogelijk. Iedereen die wel eens op vakantie in een ander land geweest is, denkt cultuurfilosoof te zijn. Wie door een jonge vrouw met hoofddoekje bij het postkantoor geholpen is, weet ineens heel veel af van de islam. Als je af en toe een scherpe familiekiek maakt, waan je je Henri Cartier-Bresson. En ik hoor mensen die op de lagere school het vak schrijven gevolgd hebben en een b van een d kunnen onderscheiden, wel eens praten over hun romanplannen. Hollywoodfilms hebben ons geleerd dat we ons ware potentieel moeten ontdekken. In elk van ons zit een held die te voorschijn komt als het moment daar zal zijn. Zo lang je nog niets hebt hoeven bewijzen kun je alles. Later als je groot bent, zul je het allemaal gaan doen. Helaas, de rest van ons leven staat in het teken van de grote ontdekking dat we meer tekortkomingen hebben dan werkelijk talent. We hebben alcohol, valium en prozac nodig om daarmee te kunnen leven. Een probleem is echter dat we nooit willen toegeven dat het later is en dat we groot zijn. We proberen kinderen te blijven. Wij mannen houden de buik in, want niemand hoeft te weten hoe ver die over de broekriem kan en smeren te veel gel in ons haar om te zorgen dat geen mens door heeft hoe dun het is geworden. We kopen auto's waarin jonge kerels zouden moeten rijden omdat die nog een leuke meid horen te versieren, maar die zo'n vervoermiddel niet kunnen betalen. Vooral als er vrouwen in de buurt zijn sloven we ons wezenloos uit, hoe jonger ze zijn hoe erger. Maar als ik mijn oor goed te luisteren leg zouden de meesten niet in staat zijn om - indien ze de kans kregen - de leukste handeling van de wereld met een jonge vrouw te volvoeren omdat ze moe zijn, want ze hebben het vorige week al met hun vrouw gedaan. Bij vrouwen is het niet anders. Ze scheren het liefst alle schaamhaar weg omdat ze willen laten geloven dat de puberteit zelfs nog niet begonnen is. Ze dragen kleren die te klein zijn op hakken die te hoog reiken. Tussen de opvliegers door flirten met de leuke jongens. Gekleurde drankjes. Zoete geurtjes. Ze zweten niet door de botox okselbehandeling en zijn hun leeftijd door beginnende Alzheimer echt vergeten. Zijn er nog wel volwassen mannen en vrouwen in dit land? Laat ik er niet omheen draaien. Zelf heb ik ook altijd het moment van 'later als ik groot ben' zo ver mogelijk voor me uitgeschoven. Ik wist niet wat ik wilde worden en heb nooit een keuze willen maken. Alles moest kunnen: arts, antropoloog, schrijver, serieuze boeken, romans, kinderboeken, vluggertjes en lachertjes, ontwikkelingswerker, onderzoeker, acteur, televisiemaker. Tot op een dag iemand me vertelde hoeveel jaren er nog over zijn. Op dat moment was later als je groot bent er ineens. Nog steeds wil ik er niet te veel over na denken. Het dringt zich echter aan me op. 's Nachts als ik niet kan slapen. Als ik op een vliegtuig wacht. Wanneer ik van mezelf eerst de saaie boeken moet lezen en wat mooi is even moet wachten. Dan besluipt het besef dat later toch is aangebroken me en breekt het angstzweet me uit omdat ik nu toch echt moet kiezen. Geen idee hoe lang later nog duurt. Misschien kan ik nog samen fietsen met Helena. Wie weet lukt het me nog een roman te schrijven. Als het mee zit zie ik nog dat er een ander beleid komt, waarbij mensen die niet de zelfde papieren hebben als wijzelf toch met respect behandeld worden. Maak ik nog mee dat degenen die zonder enig mededogen vreemdelingen die het woord asiel durfden te zeggen kleineerden en ziek maakten, zich moeten verantwoorden. Ik zou nog willen zien dat de oorlog waarop iedereen af lijkt te koersen omdat je moet zeggen wat je vindt ook al heb je geen mening, kan worden afgewend. Voor Helena en Feline en alle andere kinderen die later als ze groot zijn met de gevolgen van wat we nu doen zullen zitten, hoop ik dat de dwaze leiders die denken dat nu eeuwig duurt, en later je een zorg zal zijn, op tijd volwassen worden. In principe zou ik het allemaal nog mee kunnen maken. Waar ik vooral benieuwd naar ben is wat Feline later zal worden, want zij zal het ver brengen. Meer dan afwas alleen. Later. Terug