Week 03 -2006 Al jaren kenden we de potloodtest om de invloed van de tijd op de stevigheid van vrouwenborsten te meten. Viel het onder de borst gelegde schrijfgerei omlaag, dan was er nog geen sprake van hangborsten. Bleef het echter rustig onder de borst zitten - ook bij het omhoog brengen van de armen - dan was er een nieuwe levensfase ingegaan. Niets rampzaligs. Elke leeftijd kent zijn eigen schoonheid. Ineens blijkt er nu ook een postzegeltoets voor heren te bestaan. In mijn avondkrant stond zo maar ineens een artikel over mannen die nog wat willen, maar niet goed kunnen. De erectie laat ze als het erop aankomt in de steek. Komen zij in aanmerking voor een viagraatje? De dokter moet dan echter wel weten of er nog hoop is. Krijgt mijnheer nog wel eens een ochtenderectie? Veel mannen schrikken zich rot als de wekker ze uit hun diepe dromen haalt en krijgen zelfs niet de gelegenheid om daarbij stil te staan. Hoe moeten ze er ooit achter komen of hun vlaggenschip 's nachts als ze niet opletten het vaandel nog hoog houdt? Er bestaat een eenvoudig zelfonderzoek. Daar dient nu die postzegeltoets voor. Bij het lezen van het artikel ging er een wereld voor me open waarbij het begrip postzegels sparen nieuwe betekenis kreeg. Voor het slapen gaan wordt een velletje postzegels genomen. Een aaneengesloten stuk van drie of vier zegels wordt strak om de penis gelegd en aan elkaar geplakt. Zuinige types nemen vermoedelijk goedkope zegels, maar mannen voor wie seks belangrijk is gebruiken hier ongetwijfeld de allerduurste voor. Waarom prikkellimonade als er champagne bestaat? Mocht er tegen de ochtend dan toch nog een onverwachte zwelling zijn opgetreden, dan wordt men de volgende dag wakker met een verbroken zegel. Precies op de perforatie. Er is dan nog hoop. De bloedvaten doen hun werk naar behoren en brengen bloed naar waar we het graag willen. Nu nog een bloedvat verwijdend middel en we zijn weer jonge mannen, die ook iets presteren op het moment dat er om gevraagd wordt. Er is verdorie geen krant , radio of televisieprogramma die zich niet voor een kleine tegemoetkoming in laat zetten voor de belangen van onze kwijnende economie. Zelfs het laatste bastion van degelijkheid, de krant waarin Tom Poes en Olie Bommel hun van elke vorm van erotiek gespeende avonturen beleefden, lijkt te zijn gezwicht voor gesponsorde artikelen. Het is me echter niet duidelijk of de TGP of de maker van zwelmiddelen mijn krant heeft gesteund. De toets lijkt me alleen maar leuk als ik zelf de zegels niet hoef te likken. Op mijn leeftijd is het trouwens onmogelijk om in een dergelijke yogahouding te gaan zitten. De neerslachtigheid die me al enkele weken volgde was bij het lezen van het artikel op slag verdwenen. Niet alleen kreeg ik visioenen van nerveuze mannen in het postkantoor, die bij een vrouwelijke beambte helemaal niet durven en bij een mannelijke fluisterend vragen om een velletje zegels van vijf eurocent. Maar ook werden mijn gedachten weer teruggebracht bij het zelfonderzoek dat ik anderhalf jaar geleden begonnen ben. Hoe belangrijk is seks in mijn leven? En wie ben ik zonder mijn vanzelfsprekende belangstelling in alles wat met erotiek te maken heeft? Elke week wilde ik daarover schrijven. Langzaam maar zeker was er echter een proces op gang gekomen waarbij heel andere veel te ernstige gedachten mijn hersenen tot de nok toe vulden. Mijn zoektocht naar de teruggekeerde ochtenderectie was gestrand in de ellende van uitzendcentra voor asielzoekers en de weerzin tegen een beleid dat geen enkel respect voor mensen toont. Door het artikel over de zegels herinner ik me weer wat ik belangrijk vind. Ik, ouder wordende man. De hormoonbehandeling die op me wacht als de bloedwaarden blijven stijgen. De tango die mijn viriliteit met het gezwel in mijn prostaat danst. Het moet van mijn gezicht te lezen zijn geweest. Steeds vaker vroegen mensen me de laatste weken of het wel goed met me gaat. Een tobber leek ik te worden, zich ernstig zorgen makend over de samenleving. Ik ben er inmiddels aan gewend omdat ik een bekende kankerlijer ben geworden. Recentelijk gebeurde het echter te vaak dat men naar mijn welzijn informeerde. Dat merkte ik op omdat ik niet gewoon maar 'goed' op vragen over mijn gezondheid antwoordde. Nee, ik was overgegaan op 'heel goed' met veel nadruk op de dubbele é van heel. Alsof ik extra mijn best moest doen mensen ervan te overtuigen. Het kan toeval zijn en niet samenhangen met mijn stemming. Misschien denkt een enkeling gewoon 'goh, het duurt al drie jaar. Is het nu nog niet afgelopen?' en informeert hij daarom nog eens grondig. Ik geloof echter niet dat het dat is. Het is te zien. De laatste weken is mijn hoofd zwaar van de sombere gedachten en ik laat het hangen. Diepe fronsen in mijn voorhoofd. Voorheen sprong ik, na zonder tussenkomst van een postzegel vastgesteld te hebben dat alles bij mij nog functioneert zoals behoort, uit bed om gretig aan de dag te beginnen. De laatste tijd zou ik me het liefst echter de hele dag onder de dekens verborgen houden. Alles leek ineens mis te gaan, behalve de glimlach van mijn kleindochter. Zou ik tot de bedelstaf vervallen? Mijn huis moeten verkopen? Nooit meer een mooie roman kunnen schrijven? Het werk dat ik zo graag doe niet meer kunnen doen? En al die asielzoekers met hun kinderen in gevangenissen worden opgesloten en weggestuurd naar de woestijnen in oorlogsgebieden? Zo somber was ik zelfs niet geweest toen ik bestraald werd. 's Nachts lag ik veel te piekeren over helemaal niets. Rond kerst wist ik het zeker: de wereld gaat ten onder aan een groot complot en ik ben machteloos. Dankzij de zegels is het echter opgelost. Denk eens aan de mogelijkheden om op verjaardagen of recepties daarover te praten. De eindeloze variaties die mogelijk zijn als ik erover vertel. Zomerzegels, kinderzegels. Mijn ogen gingen vanzelf open voor wat echt belangrijk is en ik begreep weer hoe de natuur in elkaar zit. Als je goed kijkt zie je dat alles erover gaat. Vrouwenratjes schuifelen snel terug naar het mannetje waarmee ze seks gehad hebben lees ik. Geef je ze cafeïne dan schuifelen ze veel sneller. Het staat op een site met medisch nieuws. Daar heb je iets aan. De onderzoekers die dat gevonden hebben willen op de grande latte bij Starbucks een octrooi vragen omdat het een afrodisiacum voor vrouwen zou kunnen zijn. Ja, het leven is een feest waar je geen dag van mag missen. Ik hou mijn hoofd niet meer gebogen, kijk daardoor mensen vanzelf weer in de ogen, wordt dus vaker gegroet, waardoor ik in de lach schiet en daardoor heb ik weer overal energie voor. En dat is maar goed ook. Er is nog een hoop te doen voor ik weer die medicijnen moet gaan slikken. Ik heb er zin in. Met zegeltoets en koffiekuur. Terug