Week 10 -2006 Als ik het web opga laat de openingspagina zien wat er allemaal gebeurd is toen ik even niet heb opgelet. Tennissers wier naam ik nooit heb gehoord wonnen een wedstrijd. Actrices willen leren acteren. Hadden ze dat niet beter eerder kunnen bedenken? Er zijn nieuwe computerspelletjes te koop en ik ken de oude nog niet eens. Ook zijn er ergens bommen afgegaan, op een plek waar men niet nog meer ellende kan gebruiken. Gezinsdrama's en idolverkiezingen. Daartussen wordt mij de vraag gesteld 'Ben je bang om oud te worden?' Wel nee, ik zou juist heel graag oud willen worden. Nieuwsgierig maakt het me wel. Ik klik door en moet nu een aantal quizvragen beantwoorden. De eerste vraag is al meteen raak. "Hebben oudere mensen minder zin in seks?" Ik mag kiezen tussen: a. Ja, we verliezen onze geslachtsdrift als ons lichaam ouder wordt, b. Nee, ook oudere mensen genieten volop van seks, en c. Nee, als we met pensioen gaan is de kans groot dat we juist meer zin hebben in seks. De computer rekent voor me uit of ik een ouder wordende sukkel word of een grijze god. Dat ik nu ook onmiddellijk doelwit zal worden van iedereen die dingen verkoopt om het leed van de ouder wordende man te verzachten, besef ik maar half. Viagra, incontinentieluiers, steunbanden voor de knieën, golfcursussen, goedkope aanbiedingen van het boek 'Geniet meer van uw tuin', van die skistokken om bij eenvoudige boswandelingen te gebruiken en opwindende seniorenreizen bestormen vanaf nu mijn mailbox. Het eerste bericht dat ik krijg is het volgende: "Bedankt voor je deelname aan deze quiz. Je hebt 14 punten behaald op een totaal van 22. Je maakt je niet al te veel zorgen over je oude dag. Het zullen misschien niet de beste jaren van je leven zijn, maar je kunt je best voorstellen dat je een prettige tijd kunt hebben en maakt je daar verder niet al te veel illusies over. Als je actief blijft, is er geen enkele reden om aan te nemen dat je levenskwaliteit achteruit gaat. Oudere mensen zijn vatbaarder voor ziektes, maar ouderdom heeft geen invloed op je persoonlijkheid, intelligentie of wijsheid. Je maakt je misschien zorgen over eenzaamheid, maar dat is niet meer dan normaal. Hoe ouder je wordt, hoe meer je gewend raakt aan het idee van de dood, maar zolang je volop in het leven staat, heb je alle kans dat je oude dag een hele fijne tijd is." Waarschijnlijk heb ik met elk antwoord dat ik aanklikte zelf een kant-en-klaar zinnetje in dit antwoord gezet. Op die manier produceert de quiz iets dat altijd op wonderbaarlijke wijze bij mensen lijkt te passen. Wat er niet in staat is dat ik ongeduldig ben en het ouder worden haat omdat het zo duidelijk maakt dat er steeds minder tijd is terwijl er nog zo veel gedaan moet worden. In een interview vroeg iemand me vorige week of ik nog plannen maak. Ik ben het type mens dat dromen najaagt. Omdat ik graag doe of ik nadenk voor ik iets doe, noem ik die dromen plannen. In werkelijkheid zit er echter geen ontwerp in mijn projecten. Het woord plan is te ambitieus voor de manier waarop mijn leven zich ontwikkelt. Ze bestaan, mensen die op hun twintigste weten wat ze op hun dertigste bereikt willen hebben, waar ze op hun veertigste zullen wonen en wat ze op hun vijftigste bezitten. Nee, mijn leven is een slingertocht en over oud worden denk ik met opzet niet na, wel over wat ik nog moet doen. Die ene roman moet er nog komen, zodat ik drie romans over Indonesië heb geschreven. De eerste over de jaren tachtig toen de economie door de oliewinsten het land veranderde, de tweede over de jaren negentig toen de glimlachende machthebbers te lang de bevolking hadden voorgelogen en men ontevreden werd en de derde over het land aan het begin van deze eeuw en de generaals verdrongen werden door de imams. Bij het schrijven van een roman heb ik overigens ook geen plan. Op een dag begin ik en laat me meevoeren in de gebeurtenissen die mijn karakters overkomen. Ik wil nog graag een script voor een televisieserie voor de televisie schrijven. Alle goede dingen bestaan uit drie. Na de gekke dokter Krankenstein en de cursus voor beginners in de liefde zou ik nog een derde serie willen maken. Voor de asielzoekers die vergeefs naar Nederland zijn gekomen wil ik nog zo veel. Ons land deed net of het tolerant was en mensenrechten belangrijk vond. Niet waar. We hebben de wereld voor de gek gehouden. Wie wil er nog naar ons land? Mijn hart huilt als ik denk aan de mensen die we gegijzeld hebben in een beleid waarbij ze als vogelverschrikkers aan de grenzen gebruikt worden. In 2004 waren er volgens onze minister van uitzetting 9800 aanvragen voor asiel. Maar UNHCR dat jaarlijks de cijfers van alle landen publiceert maakt duidelijk dat het in bijna de helft van de gevallen gaat om asielzoekers die hier al jaren wonen en die een nieuwe procedure zijn begonnen. Voor nog eens een kwart zijn het vluchtelingen die naar Nederland zijn gekomen, niet meer terug kunnen naar hun eigen land, ten einde raad de grens zijn overgestoken naar Nederland's buurlanden, maar daar zijn opgepakt en teruggezonden naar ons land. Als je goed kijkt gaat het in 2004 maar om een paar honderd echt nieuwe asielzoekers. En in 2005 is het niet anders. Maar onze dappere politica met politiebescherming zegt van de week dat er 900.000 mensen aan de poorten van Europa kloppen. In werkelijkheid durft niemand nog naar Nederland. Zelfs grote bedrijven trekken hier weg omdat ze hun werknemers uit andere landen hier niet naartoe kunnen brengen. En als er schoolmeisjes zijn die nog een paar maanden willen blijven om hun einddiploma te halen, dan pesten onze machthebbers ze weg. Voor de mensen die in hun geboorteland niet konden overleven en zich gedwongen zagen weg te trekken wil ik iets doen. Voor de grote groep van niet gewenste ongedocumenteerde mensen die door Europa trekt, nergens nog terecht kan en op straat leeft. Als ze ziek worden, waar gaan ze dan naar toe? De manager van het ziekenhuis zegt triomfantelijk in een kranteninterview over een vrouw met een knobbeltje in haar borst dat ze zich maar moet laten behandelen in het land van herkomst. Het is stoer om hard te zijn. De apotheker geeft de vrouw met kanker die ondraaglijke pijn lijdt geen morfine meer mee, want er staat nog een rekening van 10.000 euro. Het is verstandig op je geld te letten. Ik schrijf naar verzekeraars met het verzoek of ze niet toch een soort ziektekostenverzekering kunnen bieden. Tot nu toe is er geen enkele zo dapper. Ik heb even hoop want iemand heeft me een telefoonnummer gegeven en daar zou het misschien wel kunnen. Een ingeblikte stem zegt: "Al onze medewerkers zijn in gesprek. Een ogenblik geduld alstublieft." Ik wacht met pijn, want ik ben oud aan het worden en de tijd glipt me tussen de vingers door. Haast. Na een uur hou ik nog steeds vol, want het kan nu niet lang meer duren. Na drieëneenhalf uur geef ik het op. Sommige asielzoekers wachten al meer dan tien jaar op een uitspraak over of ze mogen blijven. Voor hen zijn een paar uur meer of minder onbelangrijk geworden. Veel dromen maar weinig tijd in een samenleving die niets meer wil, alleen nog lekker samen gezellig feestend met Nederlanders onder elkaar in het Heinekenhuis wereldkampioen in het geeft niet wat worden. Voor ik oud ben, wil in elk geval iets gedaan hebben. Terug