Week 11 -2006 Taxichauffeur Aziz Mohamad kreeg een gevangenisstraf van vijf maanden omdat hij met twee zusters getrouwd was. Zijn tweede vrouw de zesentwintigjarige Aishah moet vier maanden de cel in omdat ze wist dat Aziz al met haar zus Zainab bij wie hij zes kinderen heeft, was gehuwd. Zainab was er achtergekomen omdat ze Aziz en Aishah gezien had toen ze een kamer in haar eigen huis binnenkwam en haar zus en haar man op een 'man en vrouwachtige manier' bezig zag. Ik citeer de formulering zoals die in de New Strait Times is gebruikt. Twee keer getrouwd zijn was voor de rechter van de Syariah rechtbank in Kelantan overigens geen probleem - dat gebeurt in moslimlanden vaker -, maar in dit geval vond de rechter dat het om incest ging. Aziz had namelijk van tevoren geen toestemming gevraagd aan Zainab en dus had Aishah de liefde en het vertouwen van haar zus verraden. De krant leest als een sprookjesboek. Op dezelfde pagina staat: "Het was beslist niet door gebrek aan kwaliteit dat twee teams van de Sekolah Menengah Kebangsaan Abdullah Munshi uit het volleybaltoernooi werden gehaald." Enkele meisjes uit het team hadden hun tudung, hoofddoek, afgedaan tijdens de wedstrijd en daarom had het hoofd van de school, Fazillah Shaharim, het noodzakelijk gevonden dit besluit te nemen. Het team voor meisjes tot achttien was onverslaanbaar en had in de eerste ronde de tegenstander van het St Xavier Instituut geen kans gegeven. Het team voor meisjes tot vijftien was ook bijzonder sterk. Moest hen het plezier van het volleybaltoernooi worden ontnomen? De imams die door de krant verzocht waren om hun mening te geven komen er niet uit. Er blijken wel duidelijke regels te zijn dat geen enkele school een leerling kan verbieden een hoofddoek te dragen, maar of er ook regels zijn die iemand kunnen dwingen er wel een te dragen blijft een heet hangijzer. Men is gevangen tussen de behoefte modern over te komen en indivuduele vrijheid als een inbetwistbaar recht te beschouwen en de wens om niemand voor het hoofd te stoten. "Wij zijn een moslimland," zegt één van de mannen. "Moslimvrouwen tonen hun respect voor de godsdienst door het dragen van de tudung." In de schoolregels staat wel dat de meisjes tijdens het beoefenen van sport T-shirts met lange mouwen moeten dragen en ook lange broeken. Elk land heeft tegenwoordig zo zijn discussies over wat vrouwen wel of niet mogen dragen. Er is eigenlijk nooit iets over tulbanden, keppeltjes of hoeden bij mannen te lezen. Al eeuwen lang staat de controle over het gedrag van vrouwen symbool voor de strijd om de macht die mannen verblind door hun als principes vermomde hormonen voeren. Op een middelbare school in Singapore moeten de meisjes die betrapt worden op het dragen van een gekleurde BH deze afgeven en zonder de klas in. Ook daar wordt in de krant over geschreven en iedereen bemoeit zich ermee. Witte, beige en lichtgrijze zijn toegestaan, maar zwart of vuurrood is uitgesloten. Niet dat de conciërge bij de ingang alle meisjes hierop controleert, maar tijdens de gymnastieklessen vallen de dames onherroepelijk door de mand en de gymleraren hebben opdracht daar streng op te letten. Volgens de Nanyang Siang Pau en de Sin Chew Daily - twee ochtendkranten - overdrijft de school een beetje. Zo streng hoeft het toch niet. Beide dagbladen verwijzen naar andere middelbare scholen die een elegante oplossing hebben gevonden voor de dreiging die uitgaat van gekleurd damesondergoed. Die verkopen aan het begin van het jaar naast leerboeken, passers, rekenmachines en hockeysticks ook witte BHs als noodzakelijke schoolbenodigdheden. Ik ben in Kuala Lumpur en 's morgens rond zes uur wordt de krant onder mijn hotelkamerdeur op de twintigste verdieping geschoven. Via de wireless verbinding en mijn computer kan ik lezen hoe in Nederland de verkiezingen zijn verlopen, maar ik heb die krant onder deur nodig om ervan overtuigd te zijn dat ik in Azië ben. Ergens in een zaaltje op de tweede verdieping maken we plannen voor de komende zes maanden van ons project. In dat zaaltje ruist voortdurend de airconditioning en desondanks is het er benauwd. We spreken Engels, een taal die voor geen van ons moedertaal is en schrijven allemaal met eenzelfde soort pen omdat die bij het glas water en een bakje zuurtjes voor ons op de tafel lag toen we op maandagochtend begonnen. We kijken naar het scherm van onze laptops, waarop we allemaal dezelfde programma's gebruiken zodat we elkaar zonder veel probleem begrijpen. Af en toe wisselen we onze memory sticks uit zodat we weten wat er in onze hoofden omgaat. Wat zal de toekomst hier in Azië mooi worden als we onze plannen kunnen uitvoeren. 's Avonds sla ik mijn dagboek open. Wat zal ik schrijven? Ik ben aan de andere kant van de wereld en zou vol nieuwe indrukken moeten zitten. Over onze baanbrekende plannen wil ik echter niets in mijn dagboek hebben. Dat bewaar ik voor wat ik mooi vind. Nee, het enige dat me verbindt met de buitenwereld is wat onder mijn kamerdeur door komt. Soms hoor ik mensen zeggen dat om te schrijven je veel fantasie moeten hebben. Het tegendeel is waar. Met behulp van een krant en wat verbeelding creëer je een eigen werkelijkheid. Met je pen zet je je schrap tegen de gemeenplaatsen van de middelmaat, tegen een publieke opinie die op een compromis van wat we meemaken berust. Schrijvend eis je de werkelijkheid op. De werkelijkheid van Zainab, Aishah, Fazillah en het complot tegen de gekleurde BH. Ik weet helemaal niet of de man die bij de vergadering naast me zit misschien vindt dat Aziz te zwaar gestraft is, of hij voor of tegen sporten zonder tudung is en of hij rode BHs leuker vindt dan beige BHs. Tijdens de lunch vertelt hij wel dat hij sinds enige maanden een vrouw het hof maakt en dat zijn kansen niet slecht zijn om haar interesse te wekken. Masyaraf uit Pakistan zegt dat haar ouders een verloofde voor haar hebben uitgekozen. Als iemand vraag of ze gelukkig is, zegt ze razendsnel "Of course!" Laat ze maar uitkijken voor haar zuster. Voor je het door hebt loop je een kamer in en zie je wat je niet wilt weten. Terug