Week 14 -2006 Diner met een potje Olvarit en een glas Padthaway Shiraz. Marion vindt dat ik de babyvoeding maar moet eten, want ik was het die het vond zo nodig om visrisotto van de supermarkt mee te brengen. Mijn kleindochter maakt diep verontwaardigde geluiden als haar de lepel werd voorgehouden. Na het één keer geprobeerd te hebben weigert ze nog een hap te nemen. En ik dacht juist dat als wij iets bijzonders eten zij er ook recht op heeft. Je moet stijlvol leven en kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Het smaakt overigens naar niets. Een oranje brei die wat mij betreft zowel macaroni, bruine bonen of tomatenpuree met rijst kan zijn. Dat kan ik beter dan mevrouw Olvarit denk ik. Elke dag kook ik. Verschillende gangen. Samen eten en daar aandacht aan geven is essentieel om een huwelijk in stand te houden. Het moet er ook mooi uit zien. Verschillende kleuren op het bord. De aandacht die je daaraan besteedt is investering in je relatie. Nu lees ik ook nog eens dat een slecht huwelijk slecht voor de gezondheid is. Ergo: wie goed zijn best doet op de avondmaaltijd blijft gezond. Mensen met een slecht huwelijk zijn in het algemeen ongezonder dan mensen met een goed huwelijk, en als je huwelijk niets voorstelt loop je grotere risico's dan wanneer je gescheiden bent. Is het ook omkeerbaar: ben je ziek omdat je een slechte relatie hebt? Wanneer heb je trouwens een slecht huwelijk? Marion en ik houden van een beetje kibbelen. Soms gaan we er zo in op dat we het in aanwezigheid van anderen doen. Een beetje vuurwerk waar buitenstaanders niet graag getuige van zijn. Een gratis Albee uitvoering. De onderzoekers weten precies hoe het komt. Jaren van spanning slopen langzaam maar zeker onze gezondheid en dat merk je pas als je oud bent. Dus wie van plan is te scheiden kan het maar beter zo snel mogelijk doen en niet wachten tot je zestig bent. Als je in het eerste jaar al twijfels hebt, moet je dus niet eerst nog proberen je huwelijk te redden. Wees verstandig en stop er onmiddellijk mee. Je hele immuunsysteem verslijt door al die stress. Bovendien word je afhankelijker van je partner naarmate je ouder wordt, want er gaan steeds meer mensen in je omgeving dood en je hebt ook minder zin om degenen die nog leven op te zoeken. Dus die rotzak treft je nog harder als hij verwijtend zwijgt. Het is een ware hel dat je samen overblijft in een woonruimte die kleiner is dan alles waar je voorheen hebt geleefd en waar je nauwelijks weg kunt omdat je samen met één rolator moet doen. Nergens nog een plek waar je in je eentje kan wegschuilen. Altijd op een afstand van elkaar waarbij je zelfs elkaar's ademhaling kunt horen. Met zijn tweeën op een piepklein onbewoond eiland in een verzorgingshuis. Kinderen komen nooit op bezoek. Die zijn de woordenwisselingen beu en bang erin betrokken te raken. Uiteindelijk kom je doodziek aan je einde. Mijn huwelijk is onstuimig. Af en toe stormt het, maar het is wel fijn dat je samen probeert de orkaan te overwinnen. Met een ander zou je misschien nooit in zwaar weer komen, maar je dood vervelen. Sinds ik vorige week bij het televisieprogramma 'Zoekt en gij zult vinden' mezelf zag praten over de afgelopen drie jaar moet ik daar telkens aan denken. Natuurlijk herinnerde ik me wat ik gezegd had, maar wat ik nog niet kon weten was hoe het verhaal aan elkaar was geplakt. We moesten die zondagavond ergens eten en ik kon dus zelf niet kijken. Dat kwam me echter goed uit, want ik kon het niet goed verdragen dat ik naast Marion op de bank moest zitten en gedwongen zou zijn met haar oren naar mijn eigen praatjes te luisteren. Een gezwel is al vervelend voor degene die het blijkt te hebben, maar in een huwelijk - goed of slecht - treft het twee mensen. Als een scalpeermes legt het de relatie open. Geen ontkomen meer aan. De verwachtingen, de hoop, de patronen, de angsten, de wonden die nooit geheeld zijn, de manieren om elkaar te sparen, de onderwerpen die je zo min mogelijk bespreekt. Want ik wilde er niet over praten en verder leven. Ik probeerde mijn leven meer dan ooit te controleren om de altijd aanwezige dreiging buiten de deur te houden en niet alles wat nog een beetje aangenaam leek te laten overschaduwen. Misschien was ik een dwaas en leek het oppervlakkig, maar het was mijn manier om mijn hoofd boven water te houden. Voor Marion waren juist die veranderingen onverdraagbaar en ze stelde vele malen voor dat we een therapeut zouden bezoeken om alles grondig te bespreken. Het liefst wilde ik dat Marion de uitzending helemaal niet zag om te voorkomen dat ze me daar stoer zag praten op de televisie, alsof ik het allemaal onder controle heb en niets me kan deren. Maar ze zag het programma de volgende dag via uitzendinggemist.nl. Een paar keer nota bene en ze keek door mijn pose heen en vol vertedering zag ze haar praatjesmaker. Toen ze me dat verteld had durfde ik ook wel te kijken. Nog slechter voor je gezondheid dan een slecht huwelijk is overigens eenzaamheid. Daar is ook onderzoek naar gedaan. Eenzame mensen hebben een hogere bloeddruk en krijgen vaker hartproblemen. Alles in het leven is gevaarlijk. Er is niets zonder risico. Terug