Week 35 Wachten tot de opname in het ziekenhuis leek me niets. Een korte vakantie met Marion was veel beter. Dat het een reis naar Napels werd heeft niets te maken met een gevoel dat het de laatste kans zou kunnen zijn de stad te zien. De reden is dat Alex Britti een paar keer gevraagd heeft waarom we niet naar Italië komen als hij ergens op moet treden. Van de Tyreense zee tot de Adriatische kust, van Palermo tot San Remo, overal wachten de duizenden fans die zijn liedjes uit het hoofd kennen. Alex moest deze week onder andere in Paestum optreden. "Bij Napels," had hij gezegd, maar omdat ik meestal alles pas na afloop voorbereid, besefte ik pas in Napels dat we ver buiten het bereik van de Vesuvius moesten zijn. Daar kwam bij dat toen we in de huurauto zaten, we een goede wegenkaart misten en ik me niet meer kon herinneren of ik nu Salerno of Sorrento aan moest houden. Wat was blijven hangen dat het met een S begon en uit drie lettergrepen bestond. We besloten zoveel mogelijk zuidwaarts langs de kust te rijden, want Paestum ligt aan zee. Op een goed moment moet je het dus tegenkomen. Het was een prachtige route, maar het duurde erg lang voor we er waren. Toen we in een file terechtkwamen van Italianen die tegen zonsondergang na hun strandbezoek op weg naar hun hotel gingen, overviel me het neerslachtige gevoel dat hoort bij twijfel of je wel de juiste beslissing genomen hebt. In Amalfi waar de rij auto's geen meter op leek te schieten besloot ik mijn moeder te bellen. Op mijn advies was ze die dag naar de huisarts geweest, want ik hoorde haar hijgen toen we bij mijn in de tuin liepen. Een paar weken lang hoorde ik niets meer van haar, maar ineens bleek ze precies toen ik met vakantie weg wilde, een afspraak te hebben gemaakt. Wat me dwars zat was dat haar hart van slag was omdat ze misschien te veel over mij piekerde. "Hoe was het bij de dokter?" informeerde ik vanuit het gehuurde fiatje tussen de scooters en cabriolets. Haar stem klonk een beetje angstig en al snel gaf ze de telefoon door aan mijn broer die me moest vertellen hoe het gesprek verlopen was. De huisarts had haar onmiddellijk verwezen naar de cardioloog. Mijn broer zei dat toen de huisarts vroeg of mijn moeder wel eens kortademig was, ze spontaan "nee" antwoordde. Met de toevoeging: "Nou ja, wel eens als ik snel de voetgangersbrug bij het station oploop." Dat heb ik van haar: je nooit willen laten kennen. Het was al donker toen we in Paestum arriveerden en in mijn hoofd klonk de verontruste stem van mijn moeder nog na. Omdat het warm was en ik vis met knoflook at, dronk ik veel water. Nu ik geen wijn meer drink, bestel ik water met bubbels, om het avondeten een beetje allure te geven. De hele nacht moest ik plassen, om de twee uur eruit. Als ik dan eenmaal wakker was viel ik niet meer zo gemakkelijk in slaap. Misschien kwam het door het water, maar het kon natuurlijk ook zijn dat de tumor weer gegroeid was. Sinds een maand slik ik immers niet meer drie pilletjes per dag, maar slechts eentje. En toen Jan me die prik in de buik gaf, had hij het medicijn toen wel goed in de spier gespoten? Het ochtendlicht bracht wel bevrijding, maar met hoofdpijn door gebrek aan slaap bezocht ik de ruines van Paestum, waar die avond Alex op zou treden. Tegen de tijd dat het concert plaats vond waren gelukkig zowel de pijn als mijn zorgen verdwenen. Achter het podium hadden mooie vrouwen en oudere mannen in uniform zich langs de veiligheidsmensen weten te praten. Ze wilden minstens een handtekening, maar liefst ook op de foto met de zanger. Fabrizio, zijn road-manager legde uit dat ze hier rond Napels geen keus hadden. De maffia is machtig en een verkeerde beslissing kan grote gevolgen hebben voor latere optredens in de omgeving. Je kunt mij wakker maken voor Italiaanse liedjes. Ze ruiken naar zon en knoflook en het hele hart is met Zuidelijk gevoel voor dramatiek in de poëtische woorden gelegd. De meisjes en vrouwen in het publiek zongen alle hits met overtuiging mee. Mannen doen dat niet. Hoogstens brommen ze een beetje. Alex zong ook mijn lievelingslied, 'Lo zingaro felice', dat deze zomer dagelijks in Italië op MTV te zien is. Het is een lied over wat er allemaal had kunnen gebeuren als je je dromen gevolgd had en de juiste beslissingen in je leven had genomen. Dan was je nu misschien een ander, in een ander gezin, iemand die geworden was wat hij wilde zijn toen hij elf jaar was. Alex zingt het mooi. Tussen de fans die zijn naam scandeerden, reden we na afloop van het concert weg in Alex' auto, onder begeleiding van vier motoragenten naar een restaurant buiten Paestum. Wat moet je anders dan vis en groenten eten als je geen vlees meer gebruikt en ook melkproducten mijdt? Mijn vader zei vroeger altijd 'vis moet zwemmen' en adviseerde ons veel te drinken. Ik had vreselijk veel dorst, maar nam slechts één glas water. Om half drie 's nachts waren we klaar met eten. Al om vier uur moest ik er voor de eerste keer uit en het bleef zo tot een uur of tien. Ik wist het zeker. De tumor moest wel groter geworden zijn. Waarom waren ze niet een maand geleden onmiddellijk begonnen met bestraling en moet je in Nederland zelfs over zaken van leven en dood met de gezondheidszorg onderhandelen? Nee, de vakanties van de artsen gaan natuurlijk voor en terwijl zij ergens in de zon liggen kan mijn tumor weer enorm in omvang toenemen. Ik wilde nog een nacht aanzien hoe het zou gaan en als het zo bleef, dan ging ik gewoon weer drie pilletjes gebruiken. Al vanaf de eerste keer dat ik als elfjarige over Pompei las, wilde ik het zien, maar het was er nooit van gekomen. Het liefst zou ik archeoloog worden en verdwenen werelden ontdekken. De volgende dag reden we daarom naar Pompei. Tot de zon onderging en de hekken sloten, liepen we door de stad die op 24 augustus van het jaar 79 door het vuur uit de Vesuvius was verrast. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Het is eigenlijk een wonder dat het leven van tweeduizend jaar geleden op deze manier bewaard is gebleven, ook al ging het ten koste van de mensen die in hun levensvreugde door het as verrast werden. De kooplieden, slaven, hoeren, gladiatoren, of ze nu wel of niet de juiste beslissingen in hun leven genomen hadden, het was ineens voor ze afgelopen. We aten die avond om tien uur en ik dronk weinig. In de nacht werd ik wakker om te plassen. Ik keek op mijn horloge en voelde een intense vreugde in me opkomen. Het was al vijf uur in de morgen. Het leven is mooi en ik wil dat het lang duurt, want ik moet nog een keer terug naar Napels. Ik heb nog lang niet alles gezien. Terug