Week 2004 25 Het ergste is dat ik niet meer behoorlijk hard kan lopen. Mijn darmen zijn door de bestraling veranderd in een oorlogslandschap en een stuk rennen duurt twee keer zo lang door alle noodstops die noodzakelijk zijn. Tenzij ik zou overwegen voortaan luiers te gebruiken is het onwaarschijnlijk dat ik nog vaak in mijn trainingspak door het bos zoef. Als ik Kaja bel of met hem chat is mijn eerste vraag "Heb je al gerend?" en het stelt me gerust dat hij het voorlopig nog niet op hoeft te geven. Soms rent hij al om zes uur 's morgens omdat hij vroeg moet werken. "Je moet accepteren dat alles niet meer zoals vroeger is," troost Marion me. Misschien hoopt ze dat aanvaarding van mijn lot me zal doen vergeten wat ik ben kwijt geraakt. Een deel van mijn klachten zal weer verdwijnen als de hormoonproductie weer behoorlijk op gang komt. Als ik maar blijf geloven dat mijn eigen vertrouwde 'ik' op den duur weer verschijnt, komt alles weer in orde. Maar ik besef terdege dat mijn leven tegelijkertijd ook voorgoed veranderd is, al was het alleen maar dat de onbevangenheid is verdwenen. De vanzelfsprekendheid van het geschenk van het leven is er niet meer. De injecties in mijn buik zijn al geschiedenis geworden, maar hun effect is nog lang niet verdwenen. Een half jaar ben ik er nu van verlost, maar mijn uroloog heeft uitgelegd dat de Ivan die in de coulissen klaar staat om mijn bestaan weer over te nemen misschien nog wel een jaar of zelfs anderhalf jaar geduld moet hebben. In de kranten volg ik de discussie over wat er met de ontvoerder van WeiWei uit IJbergen moet gebeuren. Als ik de foto van het meisje in de krant zie voel ik kwaadheid in me opkomen, iets dat ik deel met miljoenen andere Nederlanders. Maar minder goed dan veel anderen weet ik wat ze met die man moeten doen. In Zweden wil men beginnen kinderverkrachters te castreren. Eens in de drie maanden krijgen ze net als ik zo'n injectie in hun buik. Ik ben echter voor het negentiende-eeuwse principe dat men maatregelen die men voor anderen voorstelt eerst zelf moet ondergaan. Zo waren artsen die een medicijn wilden introduceren verplicht om het eerst zelf in te nemen. En onderzoek naar een infectieziekte was slechts mogelijk als men zichzelf ermee besmette om dan te zien wat het effect was van de voorgestelde remedie. Zo'n pijnlijke prik in de buik van politici lijkt me een goed plan. Voorstanders van harde maatregelen ten aanzien van andere mensen zijn vaak van het schreeuwerige hormonale type. Het zal een enorme rust geven als door een driemaandelijkse injectie hun opgefokte gedrag uit onze nieuwsprogramma's op de televisie verdwijnt en je jezelf weer kan wijs maken dat we in een beschaafde samenleving leven. WeiWei is daar natuurlijk niet mee geholpen. Ik denk dat als je bij mensen zo'n klein spiraaltje in de buikspier mag aanbrengen dat hun hormoonproductie plat legt je ook wel iets mag aanbrengen met daarin een zendertje. Op die manier kunnen de ijverige ordebewaarders precies in de gaten houden waar tbs-ers tijdens hun verlof uithangen. Hoeft er geen vergunning te worden gevraagd ze via hun gsm op te sporen. Nu ik weet wat chemische castratie is, ben ik ervan overtuigd dat zo'n zendertje in de buik heel wat minder inbreuk op de privacy betekent dan die dikke naald die je hormonen uitschakelt en daarmee een deel van je persoonlijkheid. Het is natuurlijk een geruststellende gedachte dat die hormonen nog niet bij me teruggekeerd zijn en de kanker daardoor ook niet kunnen doen opvlammen. Het geeft bovendien een vreemde rust omdat de koorts die in mijn pubertijd begon na veertig jaar ineens is gezakt. Die rust weegt echter niet op tegen het vertrouwde gevoel dat de lust me bezorgde. Op de ongelukkigste momenten kwam hij op, maar tegenwoordig verrast hij me nooit meer. De hele wereld had een erotische glinstering. Nu is het allemaal alleen nog maar mooi en ontroerend. Het maakte me onvoorspelbaar. Juist als ik iets heel anders deed dienden de lustgevoelens zich aan en het was maar beter er gehoor aan te geven, want anders zou ik overlopen, exploderen. Nu ben ik vriendelijk, maar saai. Ik ben als een film die wel goed gemaakt is, maar waar je alles tien minuten van te voren aan ziet komen, zodat je je voortdurend af vraagt of je hem wel helemaal uit moet zien. In de bijsluiter van de enge prik staat duidelijk dat het middel je ook depressief kan maken. Komt het door het medicijn zelf of is het effect van de hormoondiefstal zo ingrijpend dat van alles de lol af gaat? Een andere mogelijkheid is dat mensen die in de buik geprikt worden meestal last van ziekten hebben waar je toch al niet erg blij van wordt. Marion adviseert me naar een therapeut te gaan om te leren accepteren dat er van alles in mijn leven is veranderd. Ze is zelf als klinisch psycholoog afgestudeerd en haar vingers jeuken om me aan te pakken, om weer een wild mens van me te maken. Ik kan natuurlijk niet de rest van mijn leven haar patiënt worden. Bovendien verzet ik me, want instinctief weet ik dat aanvaarden betekent dat ik iets opgeef dat me juist in leven houdt. Ik droomde van de week dat ik niet kon rennen omdat er iets pijn deed in mijn enkelgewricht. Met Marion ging ik naar een orthopedisch chirurg. Hij onderzocht me zorgvuldig en vertelde dat hij een kleine operatie moest doen om alles weer helemaal in orde te maken. Via een ruggenprik werd ik onder verdoving gebracht. Gedurende de hele ingreep bleef ik bij bewustzijn. De man rommelde wat bij mijn knieën en uiteindelijk zag ik dat hij beide benen net boven de knie had geamputeerd. Het waren mooie stompjes geworden, maar ik schrok erg. "Je kunt maar beter aanvaarden dat je nooit meer kunt rennen," zei de arts. "Op den duur gaat alles achteruit. Laten we het maar weghalen. Dan hoeft dat later niet meer." Ik hoorde Marion zeggen dat ik nu toch leuk aan rolstoelbasketbal kon doen. Op dat moment werd ik wakker en ik wist dat je nooit op mag geven. Nooit. Liever nog een luier of een zendertje dan dat ze je je wezenlijke zelf afnemen. Nog een paar maanden dan komt het vast allemaal weer terug. Soms denk ik dat ik weer een spoortje hormoon kan voelen. Dan besluip ik Marion om op het juiste moment toe te kunnen slaan. Terug