Week 2004 40 Op weg van de bakker naar mijn auto kwam een vrouw van rond de veertig jaar me tegemoet lopen. Haar gezicht werd vrolijk toen ze mij zag en ze groette me. Ik had haar nog nooit gezien. Misschien keek ik haar daardoor wat vragend aan. Ineens werd haar hoofd rood, alsof er van binnen een fles tomatenketchup was geëxplodeerd. Dat was weer de reden dat ik haar mogelijk wat te lang aankeek. Ze schudde een paar keer verontschuldigend haar hoofd en maakte met haar rechterarm een gebaar waarmee ze duidelijk maakte dat ze geen spoedeisende hulp nodig had. Ik keek over mijn schouder om te zien of daar iemand liep voor wie de geaborteerde groet bedoeld was, maar daar was niemand. Bij het zebrapad waren we op gelijke hoogte en zij bleek toevallig ook te moeten oversteken. "Sorry," zei ze. "U zal het wel raar vinden, maar ik zag u gisteren op de televisie. U legt het allemaal op zo'n prettige manier uit en ik vind dat springerige haar van u leuk. Je hebt wat aan uw informatie." Zij moest eens weten dat ik geen krullen van mijzelf heb en dat de vrolijkheid in mijn haar uit een potje gel komt. "Het is toch niet erg dat ik u iets positiefs vertel?" vroeg ze. "Mijn dag kan niet meer stuk," zei ik om haar wat op te beuren, maar ik ergerde me aan mezelf vanwege het te joviale, populaire woordgebruik. Ik wilde dat ik al in mijn auto zat. "En het gekke," vervolgde ze, "is dat ik vannacht ook nog van u gedroomd heb." Door die woorden had ze op slag mijn volledige aandacht en ik liep iets minder snel dan gebruikelijk het zebrapad over. Hoe vaak komt het voor dat een vrouw over je droomt? Ja, Marion droomt wel eens over me, maar als ze er 's morgens over wil gaan vertellen, informeer ik voor de zekerheid altijd even of ik weer iets vervelends in die droom deed. De dromen waarin ik haar ergens in een jungle alleen achterlaat of haar bedrieg, wil ik niet meer horen. Het is niet fijn om de hoofdpersoon in nachtmerries te zijn. Natuurlijk, ik schiet tekort. Het is algemeen bekend dat het huwelijk leuk voor mannen is. Ze leven er langer door. Maar het schijnt een ramp voor vrouwen te zijn en volgens sommige deskundigen schaadt het zelfs hun gezondheid. Dat ik genadeloos parasiteer op mijn vrouw's toewijding is dus wel duidelijk. Sinds ik ook nog eens iemand ben geworden met een kwaadaardige nieuwvorming moet ik mij helemaal opnieuw oriënteren op wie ik ben en op onze relatie. Vanzelfsprekendheden bestaan niet meer en ik heb het gevoel dat onze verhouding uit balans is geraakt. Ik heb Marion niet meer zoveel te bieden als zij mij. Marion is bijvoorbeeld een enthousiaste en snelle wandelaar. Zoals zij haar benen naar voren werpt, ken ik er geen. Behalve esthetisch verantwoord is het of ze altijd koortsachtig voor iemand op de vlucht is. Het is pijnlijk om te bekennen, maar ik hou haar soms niet bij. Mijn versleten heup is als een verwend kind, dat niet met de rest van het gezelschap mee wil doen. Dreinen, zeuren en niet leuk de vaart erin zetten. Ze ziet er kwetsbaar en eenzaam uit als ze zo'n vijftig meter voor me uit loopt. Ik wil haar toeroepen: "Meisje, ik wil wel sneller, maar het gaat gewoon niet." Maar ze hoort me toch niet. Dat lichamelijk tekort schieten is iets waar mannen het in het algemeen moeilijk mee hebben. Voor mij geldt dat in ieder geval zeker. Het gevoel waarmee het gepaard gaat, is als een olievlek die zich langzaam maar zeker over mijn hele bestaan verspreidt. Mijn gebruikelijke zelfvertrouwen brokkelt af en ik concentreer me liever op dingen waarvan ik weet dat ik ze goed doe: mijn werk. Misschien zou je de lichamelijke vitaliteit van een man potentie kunnen noemen en als het allemaal niet meer zo goed lukt praat je over het omgekeerde. Elke keer dat ik bij één van mijn artsen kom - en dat gebeurt de afgelopen twee jaar erg vaak - zitten ze met de pen in de aanslag klaar en vragen onder andere "Hoe is het met de potentie?" Het lijkt of ze op het moment wachten dat ik me overgeef en aan ze beken dat het niet zo best gaat. Langzaam maar zeker dringt het gevoel zich aan me op dat ik kan doen wat ik wil, maar dat het op een dag onverbiddelijk voorbij zal zijn. Het is een groot tegen mij gericht complot, waarin iedereen die ik ken meedoet en die mannen met die witte jassen zijn verantwoordelijk het helemaal vast te leggen. Ik stel me echter manmoedig teweer en soms hoop ik dat ik net als Batman, de hulp van een soort Robin krijg om samen mijn strijd te voeren. Tenminste eens per week wil ik de liefde bedrijven zodat ik Marion en mezelf kan wijsmaken dat ik nog altijd de oude ben, dat er niets mis is, dat het woord kanker een vergissing geweest is en dat de behandeling onmiddellijk kan worden gestopt. Ze trapt er niet in en dringt aan om samen in therapie te gaan. Maar als ik dat zou doen, heb ik het dan niet werkelijk verloren? Zodra je het serieus neemt en er over praat, krijgt het grotere afmetingen dan het verdient. En waar praten we eigenlijk over? De gemiddelde Nederlander doet het twee keer per week, op dinsdagavond en vrijdagavond. Ik zit er iets onder, maar voor je het weet kom ik weer op een mooi hoog gemiddelde uit en ben ik terug bij olympische prestaties. Trouwens, ik hoor soms mannen vertellen dat ze helemaal klaar zijn met seks en er niets meer aan doen. Als dat je overkomt zul je wel een hobby moeten hebben om de vele extra uren die je ter beschikking hebt aangenaam te vullen. Als we samen door de nacht naar huis rijden vertelt Marion dat een jonge bewonderaar haar heeft geschreven dat hij zich zes maal daags bij haar foto aftrekt. Hoeft hij niet naar zijn werk of zo? Het is beter niets te zeggen, zeker geen verdere informatie te vragen. Op de radio hoor ik een vrouw zingen: "Are you man enough?" Ik hoopte van wel, maar ik weet het niet meer, want over de dingen waar ik vroeger nooit aan dacht loop ik nu regelmatig te piekeren. De zangeres laat ons ook nog weten: "I wonna do it again and again". Ik kan al niet eens snel genoeg lopen. Met een snelle beweging zet ik de radio uit. De rest van de tekst kan me gestolen worden. "In mijn droom," zegt de vrouw op het zebrapad, "zei u tegen mij "Nou je hebt best nog een platte buik voor een moeder van vier kinderen". Doordat u dat zei voelde ik me gelukkig, want u bent een deskundige." Ze loopt in de richting van de lingeriewinkel en ik stap in de auto om het brood thuis te brengen. Terug