Week 2004 41 Omdat ik haastig was trok ik de oude vierkante schaal waarin ik dagelijks sla maak iets te enthousiast uit de afwasmachine. Hij brak in vier grote en drie kleine stukken. De schaal was oud, maar als ik niet zo ongeduldig was geweest bestond hij nu nog. Hij was van mijn grootouders geweest. Wit porselein met fijne donkerblauwe en gouden lijnen aan de rand. Op de onderkant stond een kroontje met daarbij Johann Seltman Vohenstrau86. Het was onderdeel van het luxe servies dat alleen bij bijzondere gelegenheden te voorschijn kwam. Als die schalen en borden op tafel stonden wees mijn grootmoeder me vaak terecht. Ik mocht niets zeggen als mijn ouders spraken en ze zei: "Kinderen dienen niet te praten tijdens het eten." Toen mijn grootmoeder naar wat toen nog een bejaardenhuis heette verhuisde, kreeg mijn moeder het servies. Nog steeds werd het zelden gebruikt, maar toch sneuvelde er af toe iets. Jaren later nadat mijn moeder naar een seniorenflat ging werd het bij mij gebracht met de woorden: "Jullie kunnen het wel gebruiken. Je hebt altijd zoveel bezoek". Inmiddels bestond het uit een verzameling weduwen en wezen: twee ontbijtbordjes, drie soepborden, vier grote schalen, maar zonder deksels, soms een oor eraf en natuurlijk het mooiste onderdeel, de vierkante schaal. Waar was toch de rest van de familie gebleven? Omdat we geen behoefte hadden het te bewaren voor weer een nieuwe generatie gebruikten we het dagelijks. Nu is het voorbij. Alles heeft een betrekkelijke levensduur. De schaal waaruit mijn grootmoeder de aardappels schepte - eerst voor mijn grootvader, daarna voor mijn vader, want mannen gingen bij alles voor - is er niet meer. Met pijn in het hart gooide ik de scherven in de vuilnisbak. Het was in het huis van mijn grootouders dat ik de seksualiteit ontdekte. Soms waren de dagen bijzonder lang en wist ik niet wat ik doen moest. Van mijn grootvader moest ik stil zijn omdat hij kunstenaar was en op inspiratie zat te wachten. Het enige geluid dat mijn grootmoeder voortbracht was een voortdurend neuriën vanuit de keuken. Ik was ervan overtuigd dat mijn grootmoeder ongelukkig was. Mijn grootouders sliepen in verschillende kamers, want mijn grootvader vond zijn vrouw te luid snurken. "Ga iets lezen," zei mijn grootmoeder. Met een boterham op een ontbijtbord ging ik naar de voorkamer met het hoge plafond en keek in de grote boeken met afbeeldingen van Griekse beelden, die in de bibliotheek van mijn grootvader te vinden waren. Die Grieken waren onbeschaamd en geheel ontkleed. De mannen toonden hun spieren en de vrouwen waren zacht en rond. Ik kon het niet laten om telkens weer die boeken te voorschijn te halen. Op een dag speelde ik wat met het lichaamsdeel dat zich in mijn degelijke ondergoed aan me opdrong en dat gaf een wonderlijk aangename ervaring. Mijn ontdekkingstocht naar meer van dat plezier verliep niet geheel vlekkeloos. Een draaiende beweging zoals Indianen vuur maken bracht wel het uiteindelijke effect dat elke jonge masturbant zoekt, maar het ging gepaard met een rood en pijnlijk lichaamsdeel, waarmee ik maar niet zo maar onmiddellijk weer aan de gang kon. In de verte hoorde ik de keukendeur. Snel bracht ik mijn kleren in orde, maar door de haast stootte ik een schilfer van het bord. Mijn grootmoeder werd gevreesd om haar strengheid. Daarom schoof ik het boek in de kast en haastte me met het bordje naar de keuken. Daar bleek mijn oma niet te zijn en ik schoof het onder de stapel ontbijtborden en pakte een nieuw bord om dat op het aanrecht te plaatsen. Ze heeft het nooit gemerkt. Dat van het ontbijtbord niet en evenmin van mijn Griekse ontdekkingen. Hoe had ik kunnen dromen dat mijn tweede puberteit zo heel anders zou verlopen? Voortdurend heb ik gewacht tot de hormonen het beest weer in me los maken en geleidelijk is de lust bij me teruggekeerd. Maar iets anders ontwikkelt zich nu eveneens. Mijn borsten voelen pijnlijk aan en onder de tepel voel ik een harde schijf ter grootte van een mooie ouderwetse rijksdaalder. Vreemd genoeg weet ik nu dus geheel onverwacht wat meisjes van twaalf doormaken. Hopelijk blijft het bij een schijf en een hinderlijk gevoel als er plotseling iets tegen aan komt, maar inmiddels ben ik nergens meer zeker van. Wie weet moet ik er binnenkort op uit voor cup C of krijg ik met sinterklaas als surprise een leuke sportbeha omdat het prettiger is bij het hard lopen. Krijg je op mijn leeftijd onmiddellijk hangborsten of eerst nog even een tijdje vrolijke stevige welvingen? Ik herinner me van de damesbladen van jaren geleden dat men de potloodtest deed. Als het potlood onder de borst blijft zitten en niet valt, noemen we het een hangborst. Valt hij, dan is er nog van alles mogelijk in het leven. Er is bij mij nog niets waar ik een vulpen of ballpoint onder kan doen, maar ik reken op het meest onwaarschijnlijke. Had het nu nog een extra aangenaam erotisch gevoel met zich mee gebracht dan viel er best mee te leven. Maar nee, geen verwennerij. Er is niets aan en ik neem aan dat meisjes van twaalf dat ook bij zichzelf denken. Elke avond als ik mijn tanden poets, kijk ik keurend in de spiegel. Gelukkig. Nog niets te zien. Hopelijk mag ik nog een tijd mezelf blijven. Natuurlijk zie ik wel eens mannen op stranden die zo dik zijn dat het lijkt of ze hun eigen echtgenote zijn, maar ik weet niet of ik nog wel naar een strand zou willen gaan. Toen ik de vuilniszak in de grijze container gooide hoorde ik de scherven rinkelen. Een groet van een schaal die uit mijn leven verdwijnt en zich bij de gesneuvelde borden voegt. Ik spreek de taal van gebroken schalen niet. Misschien wenste hij me wel sterkte met wat er nog komt. Terug