Week 2004 42 Vorige week op zaterdagavond kwamen we bij elkaar, mijn drie vrienden van vroeger en ik. De gehele middelbare schoolperiode trokken we met elkaar op. De drie musketiers, omdat ook zij met z'n vieren waren en elk van ons dacht dat hij d'Artagnan was. Als we ooit een goede baan zouden hebben wilden we huizen naast elkaar kopen, want we konden ons niet voorstellen elkaar ooit niet meer te kennen. Onderweg naar de afspraak bedacht ik me hoeveel uren we wel samen gesproken moeten hebben, maar ik wist niet waarover we het toen hadden. Geen flard van een gesprek wist ik nog. "Over voetbal en school," zei Carel toen ik het vroeg. "Daar vond ik niets aan. Ik had liever al die tijd gebruikt om achter de meiden aan te gaan." Dat was gek, want ik besefte dat we over meisjes en wat we ermee moesten doen eigenlijk nooit spraken. Van geen van mijn vrienden met wie ik elk jaar weer op vakantie ging en eens per week naar de kroeg om meiden te versieren, zou ik kunnen vertellen wanneer en door wie ze ontmaagd waren. Toch werden mijn eigen middelbare schooljaren gedomineerd door obsessieve interesse in het andere geslacht. Waarom spraken we er eigenlijk nooit over? Op de lagere school lukte dat nog wel. Mijn eerste blote-meiden-foto kreeg ik, toen ik in de vijfde klas van de lagere school zat, van mijn klasgenoot Boontje, die zulke foto's uit de naturistenblaadjes van zijn broer scheurde. Zijn broer was beroepsmilitair en onder in diens kast bij zijn legeruitrusting bewaarde hij een stapel tijdschriften van een organisatie die het vrouwelijke lichaam aanbad. Boon vroeg een kwartje voor een foto en dat was in die tijd gelijk aan een maand zakgeld. Ik had het simpelweg niet. In ruil voor de foto las ik daarom vanuit mijn kamerraam op de eerste verdieping van de flat waar we woonden uit de sprookjes van duizend-en-één nacht voor. Dat boek had ik in mijn vaders boekenkast gevonden achter de andere boeken. Boon en enkele andere jongens uit mijn klas stonden ademloos onder mijn raam, terwijl ik bijvoorbeeld vertelde over de man die wilde dat hij zijn vrouw als merrie gebruiken kon, want hij had geen ezel en moest alle werk op het land zelf doen. Een slimme bezoeker die bij de man op bezoek is, doet voor hoe je van een vrouw een merrie maakt. De man kijkt toe terwijl de gast de vrouw haar kleren uit laat trekken. Daarna streelt hij haar over haar hele lichaam daarbij toverformules uitsprekend: "borstjes, borstjes, borstjes zacht wordt hard als merrietepels". Tenslotte wil de bezoeker de staart er van achteren bij haar inbrengen. De echtgenoot protesteert, maar de vrouw roept: "Laat hem nu alsjeblieft door gaan, anders hebben we morgen geen paard om op het land te werken". Zij wist wel wat ze wilde. Ik bewaarde de foto die Boon had gegeven opgevouwen in mijn broekzak. Het papier vervilte gedurende de maanden dat ik de foto met me mee droeg. De vrouw op de foto had - nu ik er over na denk - de leeftijd van mijn moeder, maar ik gaf haar de naam van een van de meisjes in mijn klas en ik fantaseerde dat er brand bij haar thuis uit brak, dat ik haar uit de vlammen redde en dat ik daarna van haar ouders bij haar thuis samen op haar slaapkamer mocht wonen. Voor wij gingen slapen dansten we bloot door haar kamer. Soms was mijn verbeelding zo levendig dat ik 's morgens bij het ontwaken verbaasd was dat ik alleen en in mijn eigen bed lag. Ik was niet gek en begreep dat het beter was dat mijn moeder de foto nooit in mijn broekzak vond. Daardoor leerde ik dat erotiek iets geheimzinnigs is, maar dat maakte het alleen maar aantrekkelijker. Toch wist ik op dat moment niet eens wat klaarkomen was, laat staan dat ik het ooit had meegemaakt. Elke avond keerden mijn gedachten echter koortsachtig terug naar de foto, alsof dat het belangrijkste ter wereld was. Ik was gevangen in mijn eigen verzinsels. Maar het was niet genoeg. Geleidelijk wilde ik meer. Ik zou de borsten van de vrouw op de foto waar inmiddels een stevige witte vouw overheen liep, willen strelen. Maar hoe moet je zoiets aanleggen als je elf jaar oud bent? Bij de vijver in het parkje bij ons in de buurt, stond het standbeeld van een zittende vrouw, die wel een soort onderrok droeg, maar wier borsten vrij waren. Aan één daarvan dronk een stenen kind zich vol. De andere borst bood zich uitdagend aan. Ik ging achter het beeld staan, sloot mijn ogen en streelde de welvingen van graniet. Zachter en warmer leek me aangenamer, maar ik moest het hier voorlopig mee doen. Het was goed dat niet toevallig een van onze buren uit de flat of de meester van de vijfde op de fiets langs kwam, want ik had ongetwijfeld de rest van mijn leven als de perverse wellusteling van onze wijk bekend gestaan. Nog steeds kwam het niet in me op dat er iets bestond dat orgasme heette. Ik was bezig met het langdurige voorspel dat een jeugd lang duurt tot de allereerste onhandige keer. Met liefde denk ik aan dat langste voorspel terug. Uiteindelijk tijdens een kampeervakantie in Zuid Frankrijk is het ervan gekomen. Carel, Abel, Bert en ik hadden twee tweepersoonstenten bij ons. Ik was dronken en het meisje een stuk ouder dan ik, zodat het al bijna niet meer verantwoord was het woord meisje te gebruiken. Mijn drie vrienden lagen samen in de andere tent. Het condoom was al vol voor ik het goed en wel om had gedaan. Het enige dat ik nog vakkundig deed was er een knoop inleggen en het de tent uit gooien. De volgende dag hing het als een vlag in de struik voor de tent om te vieren dat mijn puberteit voorbij was. Mijn vrienden moeten het gezien hebben, maar ook daar hebben we nooit met een woord over gesproken. Ook afgelopen zaterdagavond niet. Ik had ze eindelijk alles kunnen vragen en we hadden kunnen lachen over wat we toen niet aan elkaar durfden te zeggen. Maar in plaats daarvan spraken we over gezondheid, boten en verre vakanties. Terug