Week 2004 46 De telefoon gaat. "Met Tjeerd. Hoe gaat het?" hoor ik. Een trage stem. Het is of de woorden niet snel genoeg komen. Stuk voor stuk. "Ken je me nog?" Even denk ik na, ook op zoek naar woorden. "Help me eens," zeg ik. "Van Sandra," zegt hij. "Ik zag in de krant dat je kanker hebt. Nou heb ik een drankje voor je dat alles geneest." Normaal gesproken zou ik nu ophangen. Dit valt in de categorie ongewenste intimiteiten. Maar Tjeerd heeft een ernstig ongeval gehad en is lange tijd in coma geweest. Hij is nu als een jongen van twaalf en ik wil hem niet voor het hoofd stoten. Het is een wonder dat hij er überhaupt uitkwam. Zijn vrouw heeft maandenlang tegen een lichaam dat alleen maar in bed lag gesproken omdat ze ervan overtuigd was dat ze hem met haar stem terug kon brengen. Toen Sandra zag wat er terug is gekomen bleek dat ze uiteindelijk niet meer met hem kon leven en ze is van hem gescheiden. "Bij mij op de flat woont een vrouw met longkanker. Die gebruikt het ook en kan nu weer ademen. Het is Tahitian Nony Juice. Het is een heel bijzondere vrucht en de geneeskrachtige werking is al eeuwen bekend. De boom krijgt maar twaalf vruchten per jaar en ik kan je het sap leveren. Vers geperst." "Wat lief dat je aan me denkt," zeg ik, zoekend naar een manier om van hem af te komen. "Ook lief voor mezelf," lacht hij. "Ik ben namelijk de enige importeur in Nederland van vers geperste Tahitian Nony vruchten." Tjeerd heeft iets met drankjes. Een paar jaar geleden belde hij me op om me te vragen of ik mensen in de Verenigde Staten ken. Hij had namelijk na maanden experimenteren de ultieme mix drank ontwikkeld. Lekkerder kon het niet. En die wilde hij gaan exporteren naar Amerika. Hij had alleen nog maar iemand nodig die het in Amerika kon verkopen. Die keer weet ik het trage praten aan zijn experimenten met de combinatie van alcohol en fruit. "Je hebt Nony fruit over de hele wereld. Maar die van Tahiti is het beste. Dat komt door de lavagrond. Bovendien ligt Tahiti dichter bij de maan dan welke andere plek op onze wereld." In mijn onnozelheid ben ik er altijd van uitgegaan dat de aarde rond is en draait zodat we in principe allemaal even ver van de maan wonen, maar ik neem onmiddellijk aan dat Tahiti een bijzondere plaats is en dat het met de afstand tot de maan te maken heeft. Op de schilderijen van Gauguin zie je immers ook plaatselijke nonypluksters met borsten die aan manen doen denken. Het is niet erg dat de vraag "Hoe gaat het met je?" niet meer de zelfde is als voorheen. Ik merk dat ik niet zo maar zoals vroeger "Oh goed" kan zeggen ook al voel ik me dat. Van mij verwachten mensen net iets meer. Maar het is wel lastig dat men me ongevraagd overstelpt met adviezen. Enerzijds streelt het me dat mensen me willen helpen, maar aan de andere kant kan ik er zo weinig mee. Op mijn bureau heb ik een stapel moeilijk te beantwoorden post. Dat zijn de brieven van mensen die me adviseren op God te vertrouwen of een gegarandeerd succesvolle behandeling aanraden. Deze week legt een mijnheer uit Steenwijk me uit dat mijn karma niet in orde is en dat ik kanker heb omdat de energetische frequentie van mijn prostaat niet klopt. Door middel van bioresonantie opgebouwd uit uitsluitend plantaardige energieën kan ik weer genezen. De mij onbekende man stuurt me een ampul, die ik dag en nacht bij me moet dragen en na circa zeven maanden zal ik dan kankervrij zijn. In een aparte alinea schrijft hij nog: "Indien deze ampul bij U goed werkt, zoals ik verwacht, dan kunt u de kosten van deze ampul ad 10 euo naar mijn rekening overmaken." Hij heeft zijn gironummer bijgevoegd. Even overweeg ik om een brief te schrijven om te informeren of het anaal inbrengen van de ampul zodat deze dichter in de buurt van de prostaat is een beter effect zal geven, maar dat beantwoorden van brieven kost me allemaal te veel energie en het risico dat hij dan weer terug schrijft is te groot. Bovendien merk ik dat het me grote moeite kost om onaardig te doen. Daarom lukt het me ook niet goed de verbinding met Tjeerd te verbreken. "Herinner je je dat ik van de steiger ben gevallen?" informeert hij. Natuurlijk weet ik dat nog. Een val van meer dan tien meter. Het was een belangrijke motivatie om Kaja te stimuleren goed door te leren zodat hij niet in de bouw zou hoeven werken, want het leek me daar erg gevaarlijk. "Daardoor liep ik na mijn coma mank. Vandeweek zegt een mevrouw in de flat, die mij wel eens ziet lopen: Tjeerd het is of je beter loopt. Nou, dat kan best, want ik drink elke dag Tahitian Nony Juice." Ik vraag hem zijn telefoonnummer en beloof dat ik hem zal bellen als ik ooit sap van hem nodig zal hebben, want nu gaat het goed met me. Het afgelopen weekend was ik in Antwerpen op de Vlaamse Boekenbeurs, waar Marion en ik over onze boeken geïnterviewd werden. "Ik durf het bijna niet te vragen," zegt Betty de vrouw die ons ondervraagt, "maar hoe gaat het nu met je?" "Goed," antwoord ik. Ze kijkt me aan want ze wil wel iets meer dan dat horen. "Mijn bloed is goed. Ik heb nog wel wat klachten van de behandeling. Maar daar gaat het allemaal niet om. Het gaat erom wat ik vind. En ik vind dat het goed met me gaat. Hier ergens binnenin voel ik me zeker. Ik voel dat het leven goed is en ik geniet ervan. Beter dan dat kan ik je vraag niet beantwoorden." Terug