Week 2004 48 Weer was er een roodborstje bij ons binnen gevlogen. Het moet een huiselijk dier zijn en erg van mensen houden. Deze kwam volgens mij niets vertellen. Hij was gewoon het huis binnen geglipt toen wij Natasja en haar zoontje uitzwaaiden. Zij was ooit met Kaja, maar die twee maakten elkaar gek en uit elkaar gaan was hun enige redding. In de serre hoorde ik geluiden. Het vogeltje probeerde vergeefs door de ruiten heen te vliegen. Omdat ik ervaring begin te krijgen met binnenvliegende vogels die me berichten brengen over wat mij te wachten staat, durfde ik het dier in mijn handen te nemen. Het voelt warm, zacht en kwetsbaar. Ik opende de openslaande deuren en probeerde met een joyeuze beweging het dier naar de vrijheid te werpen. Zo zie je dat wel eens in films als de held een duif uitstuurt met een geheime boodschap. Alleen hebben ze het dan gerepeteerd en weten wanneer je los moet laten. Het roodborstje klapperde al hevig met zijn vleugels terwijl ik zijn staart nog vast had. Die had ik nog steeds in mijn handen toen het dier al tussen de bomen verdwenen was. Een vreselijk schuldgevoel nam bezit van me. Is een roodborstje zonder staart wel in staat te overleven? Krijgen de katten hem zo niet gemakkelijker te pakken? Vinden de vrouwtjes hem nog wel leuk of zullen ze hem links laten liggen, zodat hij wegkwijnt en wenst dat hij zich te pletter had gevlogen tegen mijn serreruiten? Vol met alle hormonen die hij nodig heeft, zou mijn vogel het toch niet redden. Vanaf de veertig daalt bij mannen de testosteronspiegel van het bloed elk jaar met één procent. Zo stellen de mannen en vrouwen die testosterongel willen verkopen het tenminste voor. Er zijn nog al wat verschillen tussen mannen en die zijn afhankelijk van hun leefwijze. Lichamelijk activiteit blijkt bijvoorbeeld erg belangrijk te zijn om de productie van mannelijk hormoon op peil te houden. Het is een leuk idee dat ik mijn hormoonaanmaak verbeter met een rondje rennen. Stel dat de reclamebureaus en pr-mensen van de gel verkopende bedrijven gelijk hebben? Moet een man van zesenvijftig dan ontevreden zijn met het feit dat hij 16% minder hormoon heeft dan toen hij veertig was? Hoeveel van dat spul heb je in hemelsnaam nodig om je een man te voelen? Aan het begin van dit jaar had ik helemaal niets meer dat op testosteron leek in mijn lichaam, maar ik vond het zo leuk om in leven te blijven dat ik het op de koop toenam. Marion verbaasde zich erover, maar ik vond de keuze niet zo moeilijk. Ik krijg inmiddels de castrerende prikken niet meer en slik ook de pillen die mijn machokant eronder moeten houden niet langer. "Vastgestelde leeftijd 58. Gevoelsleeftijd: 48." Het is de tekst van een brochure waarin men probeert androtop gel aan de man te brengen. Het Amerikaanse instituut voor ouderdomsonderzoek denkt dat vijftig procent van de oudere mannen testosteronbehandeling zou moeten volgen. Het ziet er niet goed uit voor mijn leeftijdgenoten en die zijn niet eens behandeld vanwege prostaatkanker. Dus wat moet ik dan wel beginnen? Mijn hormonen zijn terug. Ik word 's morgens niet meer wakker omdat ik moet plassen, maar omdat ik een ochtenderectie heb. Dan ga ik ook meteen even naar het toilet, want de blaas redt het niet zo lang meer. Hoeveel hormoon heb ik nodig om de man uit de reclamebrochures te worden? Inmiddels heb ik de moed wel opgegeven ooit weer zestien te zijn en te fantaseren over een tweede puberteit. Ook veertig lijkt me niet voor me weggelegd. Maar word ik op mijn zesenvijftigste een man met tenminste een bijpassende gevoelsleeftijd? En hoe moet ik me dan precies eigenlijk voelen? Als Marion en ik gaan wandelen, kan ik haar weer bij houden. Tijdens mijn tenniswedstrijdjes tegen haar hoef ik me geen zorgen meer te maken dat ze me verslaat. Bij het hardlopen is het sjokgevoel verdwenen en soms lijkt het weer of ik vlieg. Hoewel mijn heup pijn doet en ik altijd wc-papier bij me heb, dacht ik onlangs tijdens het rennen na of ik misschien in 2005 ergens een marathon zou kunnen lopen. Nu pas weet ik dat het in het afgelopen jaar niet goed met me ging, maar in mijn ijver te zorgen dat het leven de moeite waard was heb ik het een andere naam gegeven. Hoe gaat het met je? Goed! Misschien verwarrend voor anderen, maar voor mij levensreddend. Vorige week op een vrijdagmiddag keek ik naar het nieuws om te weten of er weer een woonwijk was afgezet, een moskee of islamitische school in vlammen opgegaan was of nieuwe wetten bedacht waren door parmantige politici die zelf de doos van Pandora hadden open gezet door te eisen dat emotie in plaats van wijsheid de politiek moet bepalen en nu niet meer weten hoe ze de gerezen problemen op moeten lossen. Tijdens het aangloeien van de televisie hoorde ik een stem die me vertrouwd voorkwam. 'Zijn ze nu nog bezig die programma's te herhalen?' vroeg ik me af. Hoe goedkoop kun je televisie maken? Hoe geringschattend kun je zijn ten aanzien van de kijkers? Ja hoor, daar was ik en ik legde het voor de zoveelste keer aan de kijkers uit. Van al die programma's op de vrijdagmiddag heb ik er welgeteld twee gezien en deze uitzending was helemaal nieuw voor me. Daar praatte de man van een jaar geleden, die elke dag naar de bestraling ging en alle mentale kracht die er in hem zat nodig had om het leven zo aantrekkelijk te doen lijken dat hij er nog een hele tijd mee door wilde gaan. Zou dat niet veel belangrijker zijn geweest voor hoe ik me voelde dan de percentages hormonen? Er liggen nog wat staartveertjes in de serre. Misschien had de vogel toch een boodschap voor me. Dat je altijd door gaat, zonder staart, zonder hormonen, maar dat je nooit opgeeft ook al zit alles tegen. Terug