Week 22 -2006 Op de avonden van mijn werkbezoeken aan Kuala Lumpur maak ik wat ik zelf 'powerwalks' noem. Na een dag aan de vergaderstoel gekleefd te zijn geweest loop ik in hoog tempo door de stad, langs de wolkenkrabbers en de files waarin auto's bumper aan bumper staan, zigzaggend tussen de altijd slenterende Maleiers. Een dergelijke wandeling kost me twee tot drie uur, afhankelijk van het tijdstip waarop ik vertrokken ben en van de route die ik kies. Hoewel ik de stad intussen op mijn duimpje ken blijft het onderhoudend. De steden in dit deel van de wereld veranderen razendsnel. De modernisering windt me op bijna erotische wijze op. Er is zelfs een tijd geweest waarin ik in lichte paniek raakte als ik een half jaar niet meer in één van de Aziatische hoofdsteden was geweest. Ik kon wel eens ontwikkelingen missen die me het aangename gevoel geven dat ik bij deze koortsachtige groei ben betrokken. Dit zijn immers de plaatsen waarop je op dit moment van de geschiedenis moet zijn, het feestje waar je niet mag ontbreken. Hier gebeurt het. Intussen weet ik dat het ondanks de snelle verandering ongeveer altijd hetzelfde is. Meer vestigingen van Starbuck's, MacDonald's en Kentucky Fried Chicken en vanachter nog meer bomen en bushokjes komt het sisgeluid van mannen en vrouwen in weinig verhullende jurken die hun lichamelijke diensten aanbieden omdat het leven in de stad voor hen te duur is geworden. Met mijn bestraalde darmen is het onvermijdelijk dat op een onverwacht moment tijdens zo'n rondgang een peristaltische beweging van mijn darmen aankondigt dat ik op korte termijn een plaats moet vinden om me te ontlasten. Hoewel de avond gevallen is en de hemel geheel verduisterd, is er zoveel verlichting uit etalages en eetgelegenheden dat ik niet kan rekenen op een donkere plek tussen bomen of achter wat auto's op een schimmige parkeerplaats. Ik schiet bij de dichtst bij zijnde Starbuck's binnen en zeg dat ik een dubbele decaf espresso wil als ik eerst even naar toilet geweest ben. Helaas, ze hebben wel de koffie, maar beschikken niet over een toilet. De vriendelijke jongen ("today on duty: Tom") verwijst me naar het winkelcentrum achter de moskee. Maleisië wordt bevolkt door drie bevolkingsgroepen: de Maleiers, de Chinezen en de Indiërs. Nooit zullen ze echt van elkaar houden. Delen van de stad zijn Maleis en dus met veel moskeeën. In andere delen zijn de tempels van de Chinezen te vinden. En de Tamils die uit India gekomen zijn Hindoes of zoeken hun troost bij Jezus. Het deel waar ik me nu bevind is duidelijk Moslimterritorium. Het is gelukkig nog net geen tien uur, sluitingstijd. Dus ik kan er nog terecht. In het winkelcentrum vraag ik aan een verkoper van illegale dvd's onmiddellijk naar het toilet en hij verwijst me naar een verre hoek van het gebouw. Als ik dat nog maar haal. Bij de deur zit, onderuitgezakt, een ongeïnteresseerde man, die waarschijnlijk zijn school nooit heeft afgemaakt, en om twintig cent vraagt voor het schoonhouden van de sanitaire voorzieningen. Voor alle zekerheid informeer ik naar de aanwezigheid van papier. Hij schudt het hoofd en voor nog eens dertig cent kom ik in bezit van wat ik als noodzakelijk beschouw voor mijn missie. In de hurk-wc terechtgekomen ontdek ik dat de twintig cent voor het schoonhouden een zinloze uitgave is geweest. Gelukkig ben ik echter op tijd en door de vreugde waarmee ik daardoor ontspannen voor me uit kijk, zie ik allerlei interessante berichten aan de binnenzijde van het toilet. 'Gay seks, groot geschapen' (ik vertaal maar even van kontol besar naar een omschrijving die ietsje netter klinkt) en daarachter een mobiel telefoonnummer. Zou als je opbelt die persoon zich onmiddellijk op de bromfiets naar dit herentoilet begeven? Ook: 'Lekkere meid, zeventien jaar'. Daarbij nota bene twee telefoonnummers. Verder levendige illustraties van mannelijke geslachtsdelen waaraan krachtige fonteinen ontspringen. Het is een universeel beeld, overal ter wereld gebruikt en al te vinden tussen de Romeinse graffiti van tweeduizend jaar geleden. Hoe zou het op de damestoiletten zijn? Zijn daar met viltstift advertenties voor herstel van het maagdenvlies gekladderd? Of worden er thuis klussende gezondheidswerkers aangeprezen die vrouwen na vele jaren huwelijk helpen met naald en draad de vagina wat in te nemen zodat het weer zo strak is als bij een jong meisje? Mij ontbreekt de moed om ook nog de damestoilet binnen te gaan om onderzoek uit te voeren. Natuurlijk gaat het bij de volgers van de profeet net zo goed als bij andere mensen om dat ene: de ononderdrukbare lust. Daar achter de plaats waar ze vrijdags samen op de knieën gaan zijn ze misschien iets schijnheiliger. Ze hechten er veel waarde aan hun morele superioriteit hoog te houden in vergelijking met de verdedigers van de vrijheid om te consumeren wat je maar wilt. Maar altijd en overal dringen de menselijke verlangens zich blijkbaar toch aan ons op. Zelfs de bomoh's, de traditionele dokters in Maleisië, die in Indonesië dukun's genoemd worden, blijken vol wellustige verlangens. In de ochtendkrant de`Star' lees ik dat ze soms misbruik maken van hun invloed op de vrouwen die hulp zoeken. Het komt nog wel eens voor dat ze de dames opdracht geven zich uit te kleden en ze dan tien diepe kniebuigingen laten doen om vervolgens de toverstok daar steken te waar de slechte geesten zich hebben verstopt. Als dan de migraine niet genezen is, wat kun je dan nog doen? De Maleisische vereniging van bomoh's reageert laconiek op de klachten in de krant en een woordvoerder zegt in een interview dat mensen soms niet goed begrijpen hoe wonderen tot stand komen, en dat volledige overgave een onderdeel kan vormen. Even dacht ik dat ik een week lang bevrijd zou zijn van onze overgeseksualiseerde samenleving, maar ik hoef hier in het land waar men zogenaamd zoveel moeite heeft om openlijk over de zaken van het lichaam te zijn, maar een krant te lezen of een wc te bezoeken om te weten dat de mens overal ter wereld koortsachtig met het zelfde bezig is. Dat ervaar ik als een geruststelling. Terug