Week 27 -2006 Wat gaat er met Kartika Gunawan en Erwin Arnada uit Indonesië gebeuren? Worden zij in hechtenis genomen en veroordeeld? Zullen ze hun geboorteland moeten ontvluchten en elders asiel aanvragen? Dat laatste is een riskante onderneming. In de hele wereld weet men ondertussen dat het beter is om tien jaar in gevangenis in eigen land door te brengen dan in de vrije wereld een poging te ondernemen bescherming te vinden. Kartika heeft in lingerie geposeerd voor het eerste nummer van de Indonesische Playboy en Erwin is de uitgever van dat blad. Moslemorganisaties waren furieus over de verschijning van het tijdschrift, waar geen tepel in te zien is, laat staan andere lichaamsdelen die bij de voortplanting een belangrijke rol spelen. De overheid gaat nu echter een rechtszaak aanspannen wegens aantasting van de goede zeden en dat kan Kartika en Erwin maximaal twee jaar en acht maanden eenzame opsluiting opleveren. Onzedelijkheid is namelijk volgens de wet on-Indonesisch. Alsof menselijk verlangen onmenselijk is. De voorzitter van het parlement heeft gezegd dat als de pers niet op verantwoordelijke wijze met haar vrijheid om weet te gaan, de regering wel maatregelen moet nemen. En de minister van jeugdzaken en sport vindt dat het blad verwerpelijk is omdat het associaties oproept met naaktheid en pornografie. Je kunt dus ook al iets misdaan hebben door associaties op te roepen. Er werd zelfs door studenten in Ujung Padang tegen de verschijning van het blad geprotesteerd. Jammer dat studenten hun prioriteiten niet helemaal op een rijtje hebben. Die moeten gewoon zo'n Playboy aanschaffen om zich bij te bevredigen en niet om er oude autobanden mee in de brand te steken. Men ging er van uit dat het bij één enkele uitgave van de Indonesische Playboy zou blijven, maar er is nu een tweede nummer verschenen vanuit Bali. Er is iets meer dijbeen en buik te zien, maar dat vrouwen schaamhaar hebben en dat tepels groot of klein kunnen zijn, zul je via de Indonesische Playboy nog steeds niet ontdekken. Grote bedrijven durven na alle ophef niet meer te adverteren. Daarom zitten er hier en daar lege plekken in het blad. Verder staan er artikelen in over bier uit Yogjakarta en over miesoep met varkensvleesballen in Bali. Ook een interview met Tibo, een ter dood veroordeelde Christen die verantwoordelijk gehouden wordt voor de onlusten in Poso in Zuid Sulawesi. Poso was een gemengde gemeenschap, maar na tien jaar onlusten is het nu een volledig islamitische stad. Dijbeen, bier, varkensvlees en Christenen vormen voor Indonesische gelovigen een explosieve combinatie. En dat alles terwijl men in Indonesië net zo'n buitenmatige interesse in seksualiteit heeft als overal elders ter wereld. In de herenplashokken kijkt men heimelijk over de bescheiden afscheiding heen om te zien of mijn Europese jongen groter is dan die van hen. Bij warungs, waar je miesoep slurpt of kopi tubruk drinkt vragen vrouwen of je niet een keer met ze wilt vrijen omdat ze een kind met een mooie grote papagaaienneus zouden willen hebben. Je moet er natuurlijk wel een beetje Indonesisch voor kunnen spreken, anders ontgaat die kant van het Indonesische leven je. Het gebeurt allemaal wel heimelijk. Overdag, als ik in de kantoren van het departement voor gezondheid over prostitutie en aidsbestrijding informatie inwin, beweert men dat in een moslemland geen prostitutie voor komt en dat al het er wel zou zijn dat zeer kleinschalig is. Maar 's avonds als we samen een kom soto ayam langs de kant van de weg hebben gegeten, stellen die zelfde functionarissen me voor om samen nog even een pantai pijit te bezoeken om ons te laten verwennen. De meisjes die daar werken gaan echt niet vooroverliggen om samen het avondgebed te verrichten, maar voor iets heel anders en ze krijgen er netjes voor betaald. Als ik weiger en zeg dat ik naar mijn hotel wil, nemen ze me nog mee door een wijk waar achter elke boom een dame in felgekleurde jurk wegschiet. "Vlinders," zeggen de mannen. Ze kennen elke plek voor betaalde liefde, maar officieel wordt het nooit genoemd. Buitenlandse onderzoekers beschouwen Indonesië als één van de landen waar prostitutie op enorme schaal voorkomt, vergelijkbaar met Thailand en de Filippijnen, maar als je er niet openlijk over praat bestaat het gewoon niet. Alles mag, zo lang je het maar niet officieel maakt. Dat is nu natuurlijk door de eerste uitgave van de Playboy juist wel gebeurd. Dat seksualiteit bestaat en dat de kinderen niet door een ooievaar gebracht worden valt niet meer te ontkennen. De schijnheilige studenten moeten wel geschrokken de straat op om rellen te schoppen over Kartika die onhandig in haar ondergoed staat als een schoolmeisje dat merkt dat iemand door haar slaapkamerraam naar binnen staat te kijken. Elke politicus moet er een oordeel over hebben alosf ze voor het eerst in hun leven gehoord hebben dat seks lekker is en het nog maar nauwelijks kunnen bevatten. Natuurlijk voegen ze er allemaal aan toe dat ze zelf het blad nooit bekeken hebben. Vorig jaar leerde ik iemand kennen die nummer twee bij de miss Indonesië verkiezingen geworden was. Ik hoorde haar een beetje uit omdat ik me bedacht dat een runner up bij zo'n wedstrijd wel een heel tragisch persoon is. Net niet gehaald! Sinds de gedenkwaardige avond dat ze de op één na mooiste gevonden werd, krijgt ze regelmatig telefoontjes van de organisatoren van de verkiezingen. Er is altijd wel een belangrijke politicus of generaal die een avond met haar wil dineren, en daarna natuurlijk doen wat er volgens hem allemaal nog bij hoort. Elke aantrekkelijke vrouw in dat land is blijkbaar een potentiële prostituee, tenzij ze gesluierd gaat. Als ik over Kartika Gunawan lees, denk ik dat ze in de roman die ik wil schrijven een plaats zou moeten hebben. Tien jaar geleden, in mijn boek 'Liefste, mijn liefste' heb ik Marion Bellina op laten draven. Ze was een actrice die in een Indonesische versie van Flashedance speelde en zo opzwepend danste dat de Javanen ervan in de war raakten. Ze vonden dat ze daar haar excuses voor aan moest bieden. Er was veel ophef, net als nu over Kartika. Ik kwam Marion Bellina tussen het moment dat ik de derde en de vierde versie van dat boek schreef bij toeval in de lift van een hotel in Bangkok tegen waar ze een festival voor Aziatische films bijwoonde. Ze was klein en had geen enkele uitstraling. Was dat nu de vrouw waar ik een opwindende Indonesische vrouw op had gebaseerd? De vrouw zonder vagina, die toch zwanger werd? Zou ik haar maar uit mijn boek schrappen? Haar naam in het boek veranderen? Als ik dat gedaan had, zou ik zelf verbeelding en werkelijkheid door elkaar hebben gehaald. Onvergeeflijk! Dus mocht Marion Bellina in mijn boek blijven. Al die boze Indonesiërs halen ook verbeelding en werkelijkheid door elkaar. Ze verwarren de verleidelijke vrouw in hun hoofd met dat arme meisje dat voor de rechtbank moet verschijnen omdat ze geen jilbab droeg in een tijdschrift vol verhalen over varkensvlees en Christenen. Kartika wordt gestraft voor hun verwachtingen en verlangens, die niet gezien mogen worden. Terug