Week 30 -2006 De mooie herinneringen aan mijn jeugd betreffen voor het grootste deel zomeravonden. Avonden die maar niet voorbij gingen. Overal het gedempte geluid van stemmen en af en toe een aanstekelijke lach die opklinkt. Geluiden van onzichtbare mensen die over niets in het bijzonder spreken maar willen dat hun gesprek eeuwig duurt. Gezinnen die in harmonie leven. Vaders en moeders die altijd bij elkaar blijven. Vaders die met hun zonen praten alsof die al volwassen zijn. Over voetbal en of je al een vriendinnetje hebt, want plotseling heeft die vader alle tijd van de wereld. Er kwam een ijskar langs. Een bel klonk al van ver en mijn moeder vond het goed dat mijn vader een ijsje voor ons kocht. Eén van een dubbeltje, maar zonder slagroom, want dat was slecht voor ons. Deze zomer zijn er veel van die avonden waar god het hele bestaan voor geschapen heeft. Op één van die prachtige avonden zaten Marion en ik bij een restaurant te eten, toen een echtpaar dat we kennen toevallig ook verscheen en als vanzelfsprekend bij ons kwam zitten. Ze waren die dag juist achtentwintig jaar getrouwd. Het gesprek ging daarom over huwelijken en al binnen tien minuten was Marion en mij volkomen duidelijk in welke fase van hun relatie ze waren terechtgekomen. Wanhoop, maar niet in staat om wat er gebeurde een andere richting te geven. Ze hoefden niet eens al te veel te zeggen. Het is vreemd dat mensen zelf geen idee hebben hoe zichtbaar alles is, wat ze met moeite proberen te verbergen. Een geoefend oog heeft weinig nodig om alle pijn en moeilijkheden te begrijpen. Als hij zich gevangen voelt en zij het belangrijk vindt om te vertellen dat er nog veel mannen in haar geïnteresseerd zijn, dan weet je wat er aan de hand is. De een wil meer en daardoor wordt de ander geplaagd door twijfel. De dagelijkse praktijk is dat vijfentwintig procent van de mannen en vijftien procent van de vrouwen regelmatig seks buiten het huwelijk heeft. Als je lichamelijke intimiteit meerekent die niet samenhangt met erin en eruit, en op en neer en ben je klaargekomen, dan kan er zo nog eens vijfentwintig procent bij worden opgeteld. Kijk uit voor die speciale vriend van je vrouw! Dat hebben mannen en vrouwen met een diploma allemaal onderzocht. Mannen zeggen dat ze andere vrouwen nodig hebben voor hun zelfvertrouwen omdat een man nu eenmaal van nature een jager is. Vrouwen doen het in de lunchpauze, want ze kunnen 's avonds nu eenmaal nooit, omdat ze op tijd voor de kinderen thuis moeten zijn. Dat ontdekten we zelfs in Saigon, waar we in het kader van onze speurtocht naar de oplossingen voor het aids probleem een klein onderzoekje naar seksualiteit en geluk deden bij werkende vrouwen. Mensen zijn overal ter wereld hetzelfde en op een of andere manier weten ze met al die onhandigheid om te gaan. Maar wanneer worden die onbedwingbare verlangens een bedreiging voor een relatie? Ik zal een paar dingen die ik over mannen weet verklappen en ik heb sterk het vermoeden dat hetzelfde voor vrouwen opgaat. Alarmfase één is als de man wil praten over de relatie, als hij zegt dat hij iets mist of dat ze meer werk van hun huwelijksleven moeten maken, eens wat nieuwe dingen moeten ondernemen. Dan is er al iets op gang met een ander, maar het heeft nog geen verontrustende vormen aangenomen. Voor je er erg in hebt zit je wekelijks bij een relatietherapeut. Alarmfase twee begint als hij zich anders gaat gedragen. Zijn haar gaat verven. Een nieuw merk aftershave of ineens strakke onderbroeken terwijl hij altijd tevreden was met ruime boxershorts. Of misschien blijkt dat hij jaren lang gezegd heeft dat hij niet van stropdassen houdt, maar gaat hij er ineens eentje dragen. Tien tegen één dat iemand die hij bijzonder aardig vindt gezegd heeft dat die aftershave zo lekker bij hem ruikt of dat een stropdas hem zo goed staat. Het is het begin van een onderzoek naar de andere kant van zijn persoonlijkheid, die bij jou niet goed aan z'n trekken komt. Alarmfase drie is ingetreden als hij vraagt of je niet af moet vallen, of je niet eens hulp moet zoeken vanwege je zwaarmoedigheid of wat dan ook. Dan mag je ervan uit gaan dat hij iemand heeft ontmoet en dat hij steeds loopt te vergelijken. Hij is dan nog in het stadium waarin hij denkt dat als er een paar kleine dingetjes aan je worden bijgesteld je weer tien jaar schadevrij mee kan. Een tussenfase is die waarin hij je gaat aanmoedigen toch eens zelf dingen te ondernemen. Waarom niet eens een tijd op vakantie met die vriendin? En als de mannen zo naar je kijken dan zou je eens moeten onderzoeken hoe het is als je op de avances in gaat. Hij wil die dingen zelf en wil er geen schuldgevoel bij hebben. Let op: hij is nu bijna zo ver. De oranje stormbal. Als je partner ineens bloemen mee naar huis neemt of nog erger ringen, armbanden of halskettingen, dan zit je ver op het glijdende vlak. Hij zit dan al met zoveel schuldgevoel dat hij denkt het af te moeten kopen. Fase rood. Je kunt er wel zeker van zijn dat je al te ver in het proces zit als hij steeds sms'jes met iemand aan het uitwisselen is, en zichtbaar met een ander een leukere communicatie heeft dan met jou. De telefoon die verbroken wordt als jij opneemt is ook een beroerd teken. En als hij steeds wegloopt om een belangrijk telefoontje te doen, moet je ook niet blij zijn. Voor alle mensen die zich onnozel houden en denken dat hun relatie goed is heb ik de vijf alarmfasen op een rijtje gezet. Ik heb ze allemaal langs zien komen, maar prijs mezelf gelukkig dat ik elke avond weer zo'n prachtige zomeravond met Marion mee mag maken. Een beetje plakkerig warm, verse sla en gegrilde tonijn, veel witte Sauvignon Blanc en gesprekken die wat mij betreft nooit voorbij hoeven zijn. Terug