Week 32 -2006 De mannelijke hormonen blijven me fascineren. Vanaf mijn dertiende had ik ze totdat op een dag in januari 2003 een dokter een dikke naald in mijn buik zette en de inhoud bij me binnen spoot. Dat was goed voor me. Misschien ging mijn kanker er wel door weg. De man was vol goede bedoelingen. Hoe zou ik me daartegen kunnen verzetten? De medicijnen die hij inspoot waren antihormonen, van het soort waarmee men ook mannen die zich telkens weer seksueel misdragen en die met hun vingers niet van kinderen, verschillende diersoorten of andermans vrouw af kunnen blijven, van hun obsessieve aandrang afhelpt. Die injecties kreeg ik vervolgens om de drie maanden en daarbij liet men me ook nog allerlei pillen slikken die het zelfde effect hadden. Weg waren de hormonen die me altijd met mijn staart lieten kwispelen als er vrouwtjes in de buurt waren. Een hoop andere dingen verdwenen ook meteen. Zonder een spoor van mijn gebruikelijke geilheid zat ik op de bank en keek naar meisjesseries zoals 'Friends' en 'Sex in the City'. Meer dan een jaar later was de behandeling voorlopig weer voorbij en heel langzaam kwamen mijn hormonen terug. Toen pas besefte ik wat ik gemist had. Sindsdien is mijn geest er zo op gefocust dat mocht er op een krantenpagina één keer ergens het woord testosteron staan, mijn oog er bij het openslaan van de krant onmiddellijk op valt. Ik heb er niets meer over te zeggen en lijk er een extra zintuig voor te hebben ontwikkeld. De Tour de France winnaar van dit jaar heeft dus op mijn onverdeelde aandacht kunnen rekenen. Hij heeft dat spul stiekem gebruikt en dacht te hebben gewonnen. Ik vraag me af tot wat voor prestaties ik in staat was geweest als ik in mijn leven wat meer testosteron gehad had. Maar misschien had ik dan ook wel die prostaatkanker een jaar eerder gehad, want dat is het grote nadeel van dat spul. Het is als Knabbel en Babbel, als Jip en Janneke, als Saskia en Serge, als Snip en Snap, als Laurel en Hardy, als Vroom en Dreesman, als Rutte en Verdonk; als je de een hebt, krijg je de ander er meestal ook bij. De wielrenner nam op een doordeweekse dag wat testosteron en vloog een dag later de Alpen op alsof hij rondfietste op de Utrechtse Heuvelrug, andere wielrenners vertwijfeld achter zich latend. De man die voor zijn prestatie een gele trui kreeg beweerde eenmaal betrapt dat hij twee pilsjes en vier whisky's had gedronken en dat het daardoor kwam. Een prachtig antwoord voor een macho testoslikker. Dat kan echt alleen maar iemand zeggen die flink wat uit de hormoonpot heeft gesnoept. Hij heeft wel enigszins gelijk. Je mannelijke hormonen gaan wat omhoog door alcoholgebruik. Maar er is meer dan een biertje dat ons mannen tot mannen maakt. In een onderzoek kreeg de helft van de mannen een spelletje dat muizenval heet. Daar mochten ze een kwartiertje mee dollen. De andere helft van de mannen kreeg een getrouwe kopie van een Desert Eagle automatisch pistool. Zij mochten het vasthouden, uit elkaar halen en weer in elkaar zetten. Wat een opwinding. Van te voren en na afloop werd de hoeveelheid testosteron in het lichaam gemeten. Bij de mannen die muizenvalletje gespeeld hadden was er nauwelijks iets met de hormonen gebeurd. Maar de heren die met het pistool hadden mogen spelen hadden een 100 keer zo grote testosterontoename als hun muizenvalvrienden. Die wielrenner heeft dus eigenlijk stom gedaan. Hij had helemaal geen doping nodig, maar had gewoon de hele avond een pistool in handen moeten hebben. Dan was hij de dag daarop misschien nog wel sneller gegaan. Nu is de vraag natuurlijk wat eigenlijk het voordeel van die testosteron is. Het helpt bij de spieraanmaak, maar in één nacht maak je echt niet zoveel spieren aan dat je de volgende dag topprestaties levert. Er is echter meer. Het maakt mannen ook anders. In dat zelfde onderzoek mochten de mannen nog een extra spelletje doen. Alle mannen, die van de Desert Eagle en ook die van de muizenval. Ze moesten een glas water proeven waarin een druppeltje met Frank's Red Hot Sauce gedaan was. Ik ken de saus van Frank niet, maar ik neem aan dat het honderd keer zo pittig is als tabasco. Daarna kregen ze water en de fles met Frank's saus en werd hen verteld dat ze voor de volgende proefpersoon het drankje voor het onderzoek klaar moesten maken. De mannen die het pistool in handen hadden gehad deden drie keer zoveel hete saus in het water als de muizenvaljongens. Ze werden dus aanzienlijk agressiever door al die testosteron. Nog erger, het water dat ze klaargemaakt hadden werd niet echt aan de volgende proefpersoon gegeven, en toen de Desert Eagle mannen dat hoorden, lieten al die hormonale opgefokte mannen merken dat ze diep teleurgesteld waren dat het niet gebeurd was. Je moet je toch niet voorstellen dat bij oorlogen soldaten de hele dag met een schietwapen in hun handen lopen. Achter slot en grendel met dat schiettuig zou je zeggen, anders wordt het een enorme rotzooi. Ik heb mijn hormonen terug, maar na mijn behandeling ben ik toch wat voorzichtiger geworden. In plaats van dat ik naar de 'Soprano's' kijk, zit ik 's avonds naast Marion en kijk ik naar 'Desperate housewives'. Het is toch beter als er niet teveel testosteron bij me vrijkomt. Terug