Week 48 -2006 Over alle twee mijn tepels loopt een paars kruis. Mijn borst is met ruime streken opgedeeld in gebieden die ik niet ken. Het is of iemand landjepik met me gespeeld heeft. Het is in de simulator gebeurd. Toen ik het woord bij de receptioniste hoorde vallen moest ik denken aan ruimtevaart en vol verwachting liep ik de laborante die me kwam halen achterna. Ik stelde me een reis door het heelal voor en aan het eind zou ik een planeet vinden waar ik nooit meer in het ziekenhuis hoef te zijn. Maar het was erg teleurstellend. De ruimte waar ik terecht kwam leek op een verwaarloosd klaslokaal van de slagersvakschool. Leerlingen in witte pakken en er zaten bloedspatten op de tafel en het erboven gehangen toestel. "Wat is dat?" vroeg ik. "Roestvlekken?" "Inkt," antwoordde de blonde laborante. "Onuitwisbaar." Van enige afstand zag ik de Surinaamse laborante knikken. Op die besmeurde tafel lag ik toen de arts kwam om mijn borsten te voelen. Zorgvuldig tastte hij de rechterzijde van mijn bovenlichaam af en zette hier en daar snel een streepje met een viltstift. "Acht," hoorde ik hem tegen de blonde zeggen. Daarna maakte hij veel werk van mijn linker lichaamshelft. "Loopt wat uit naar de oksel," zei hij en even later voegde hij daar nog aan toe: "Negen". Hij verdween en kwam niet meer terug. Zijn naam heb ik nooit gehoord. Hij had zich zelfs niet voorgesteld voor hij aan mijn borsten begon te voelen. De laboranten haalden de fles met de onuitwisbare inkt te voorschijn. Ik voelde hoe de kwast over mijn tepel op en neer en heen en weer ging tot het kruis er duidelijk op stond. Alsof het erin gekerfd werd. Een tatoeage voor een maand. "Is mijn linkerborst groter dan mijn rechterborst?" informeerde ik. De Surinaamse laborante stelde me gerust. "Dat is gewoon hoor," zei ze. ""Bij vrouwen zijn de borsten ook nooit gelijk." "Bij mij wel," giechelde de blonde laborante. Onhandig, omdat het gebruik van het woord borst in aanwezigheid van een vreemde man ongemakkelijk blijft. "Nou, bij mij niet," vulde de Surinaamse aan om te zorgen dat ik me geen uitzondering zou voelen. In de spiegel zag ik vreemde man, iemand die net van een SM sessie is teruggekeerd. De man deed me ook denken aan een Maori die een wilde oorlogsdans ging uitvoeren. Een volgetekend lichaam. Een routekaart die me nog onbekend was. "U kunt wel douchen," zei de blonde. "Maar er niet met een spons af proberen te poetsen. Dat doet alleen maar pijn." Vijf dagen later zat ik in de wachtkamer voor de echte bestraling. Geen simulatie meer. Er wachtten uitsluitend vrouwen. Ze kenden elkaar en spraken over de files en hoeveel dagen ze nog moesten komen om hun borsten definitief te genezen van alle kankercellen. Ze vermeden mijn ogen. Ik hoorde niet thuis in deze verborgen achterkamer van het keizerrijk van de vrouw. Hier gingen blijkbaar hun eigen mannen niet eens mee naarbinnen. Of misschien waren er al lang geen mannen meer in hun leven die liefderijk hun borsten in hun handen namen, ze streelden, en teder kusten. Toen ik de afspraak had gemaakt, dacht ik dat de receptioniste elf uur zei. "Elf uur dus," herhaalde ik. Geschrokken zei de vrouw: "Nee, vijf voor elf." Het kwam er dus nauw op aan. De ene afspraak onmiddellijk na de andere om de kostbare apparatuur geen moment ongebruikt te laten en iedereen naar een gezondere wereld te stralen. Pas tegen half twaalf werd ik echter binnengeroepen. Hier waren geen onuitwisbare bloedvlekken. Met mijn ontblote getekende borst lag ik onder de bestralingmachine. Met zachte handen legden de laboranten me zo neer dat de lichtbundels uit het apparaat precies over mijn eigen lijnen vielen. "U hoort twee keer een lange zoem," zei één van de twee. "Stil blijven liggen." Daarna verdwenen ze. Nog voor ik ooit goed kennisgemaakt had met mijn borsten waren ze al weer verdwenen. Dan kan ik daar al vast geen kanker meer in krijgen. Snel kleedde ik me aan en verdween zo vlug ik kon uit deze afdeling van het ziekenhuis, als een hoerenloper uit een bordeel. Hier had ik niets te zoeken. Vrouwengebied. Terwijl ik buiten liep besefte ik dat ik mijn borsten niet eens miste. Terug