Week 06 -2007 Echte liefde duurt een jaar. Niet langer. Het is vreselijk deze wetenschappelijke ontdekking onder ogen te moeten zien. In een wereld waarin ons weinig illusies gegund zijn is de droom van echte liefde toch de wortel die ons in beweging houdt. Mij wel tenminste. Nu ik door de hormoonbehandeling wat minder snel kan rennen, en Marion nadat ik een noodzakelijke sanitaire stop heb moeten maken, honderden meters voor ligt, is er beslist een analogie. Ik voel dat ik haar in moet halen zodat ik met een beetje geluk met haar thuis op de bank kan belanden om de wilde dingen te doen die bij de liefde horen. Dat zulk onderzoek gedaan werd in Italië, dat valt me een beetje tegen. Ik had iets heel anders uit het land van Francesco Petrarca verwacht. "Ik ben verlost en kan me niet bevrijden, ik heb een houvast en raak toch van de wijs, ik voel me levend en gestorven beide: ach, liefde is zowel hel als paradijs! Ik zie verblind, ik schreeuw en kan niet praten. ik haat mezelf en houd van iedereen, ik roep om hulp en wil het leven laten, ik huil van vreugde, ik lach terwijl ik ween, leven en dood, wat kan het mij baten: en dit, lieveling, komt door jou alleen." De verdachtmakerij van de echte liefde komt van de universiteit van Pavia. Ik ben nooit in Pavia geweest, maar ik voel dat ik daar nooit naartoe moet gaan. Dokter Emanuelle en een team jonge onderzoekers bestudeerden daar mannen en vrouwen tussen achttien en dertig die net verliefd geworden waren. Mensen met hartkloppingen, vlinders die uit de darmen willen ontsnappen, tintelende oren en kortademigheid omdat ze meegesleurd worden in het mooiste wat er is. Ze bleken allemaal dubbele hoeveelheden van het eiwit nerve growth factor in het bloed te hebben. Hoe heftiger ze verliefd waren, des te voller ze ervan vervuld waren. Men gelooft dat de geleidelijke vermindering van dit hormoon verantwoordelijk is voor de ziekte van Alzheimer. Is dat dan een toestand van absolute liefdeloosheid, waarbij niets nog belangrijk genoeg is om te onthouden? Na een jaar - zo blijkt uit het onderzoek - bevatte het bloed van de verliefde mensen, die meestal nog altijd bij degene voor wie ze vielen waren, weer gewoon net zo weinig van het liefdeshormoon als bij vrijgezellen en mensen die al heel lang bij elkaar waren. De echte liefde was weer voorbij. Dokter Emanuelle biedt ook troost, want in dat eerste jaar zorgt het ngf voor de geleidelijke aanmaak van nog weer een ander eiwit dat zorgt voor gevoelens van kameraadschap en die stof hou je nog jaren in je bloed. Waarschijnlijk zijn door dat ngf de herinneringen uit mijn periode van echte liefde diep in mijn geheugen gebrand. Ik kende Marion nog geen jaar toen we samen in onze oude eend naar de sportzaal reden, waar de badmintonclub bijeenkwam. Uit liefde voor haar had ik ook een racket gekocht en basketbal opgegeven, en Marion deed aan die door en door indische sport om haar moeder een plezier te doen. Haar moeder, die onverslaanbaar was en in het eerste team speelde, zat samen met een andere vrouw van haar leeftijd achterin. Marion en ik voorin. Verschil moet er zijn. Ze mochten toch blij zijn dat ze mee konden rijden. Ik was jong en arrogant, had medelijden met ze omdat de passie in hun leven was uitgeblust en hun grootste genoegen een gewonnen badmintonpartij geworden was. Hoe anders waren wij, jonge geliefden en ik wilde dat ook delen. "Ik hou zoveel van Marion," zei ik ineens luid. Ik weet nog precies de straat waar we door reden en dat we net bij het stoplicht optrokken. Het was herfst. "Er zijn nog nooit mensen in de wereld geweest die zoveel van elkaar hielden." Met Marion had ik niet van te voren overlegd of het gebruik van het woord 'we' wel op zijn plaats was. Er bestond voor mij geen enkele twijfel. De dames van wat altijd omschreven wordt als middelbare leeftijd - een categorie waarvoor er geen hoop meer is - zwegen zo opvallend, dat ik door ging om nog beter uit te leggen hoe groot onze liefde wel was. Zij wisten natuurlijk al dat als het eiwit er niet meer is je ook de pijn gaat meemaken van misverstanden en ruzies, die volkomen overbodig zijn, de vergissingen die je begaat om de ander in het hart te treffen. Zij hadden al lang geleerd dat het kameraadschapeiwit je maar net door sommige perioden van je relatie heen weet te trekken en waren overtuigd van de overbodigheid van echte liefde. De dames zagen meer in loyaliteit, geduld en zelfbeheersing. Ze zeiden niets en dachten 'wacht maar, je komt er nog wel achter'. Aan dat moment denkend, zie ik nog altijd de dwaas die ik was, maar in retrospectie ben ik ook trots dat ik verblind door de echte liefde durfde te zijn. Dokter Emanuelle weet het trouwens helemaal niet, maar er zijn mensen die ook na een jaar nog verdacht hoge hoeveelheden van dat spul in hun lichaam hebben. Een dopingtest zouden ze niet zonder moeilijkheden passeren. Soms gaat het niveau van mijn ngf wat op en neer, een beetje met het jaargetijde. Het is net als met de psa. Die is bij sommige mensen ook gewoon wat aan de hoge kant, alleen daar heb je niet zoveel lol van. Terug