Week 12 -2007 Mijn schoonouders zijn zevenenvijftig jaar getrouwd. Daarom gaan we samen Indonesisch eten. Een dolle boel met zes mensen van wie er vier kanker hebben. Het moet vreselijk zijn voor de twee die zich in de minderheid voelen. Kanker is enorm in de mode. Wie een beetje mee wil doen heeft het inmiddels. Het duikt ook overal op. Het is net als met seks. Een onderwerp waar iedereen wel iets over kan zeggen als je niets te vertellen hebt. Deze week besloot ik een verantwoording toe te voegen aan het boek dat ik net had afgerond. Het gaat over afvallen. Waarom ben ik daarin geïnteresseerd geraakt? Omdat vet de verstopplaats is voor hormonen besloot ik vorig jaar dat vier kilo minder vet in mijn lichaam misschien zou kunnen helpen bij mijn pogingen de kanker onder controle te houden. De prostaatkankercellen raken namelijk enorm opgewonden door het hormoon en gaan er zich onbehouwen en zonder enig overleg door vermenigvuldigen. Dat wil ik niet. Als de hormonen zich nergens meer kunnen verbergen worden die cellen misschien wat gekalmeerd. Doordat ik me in het onderwerp verdiepte raakte ik steeds verbaasder over de menselijke behoefte een ideaal lichaam te hebben en wat men er voor over heeft om dat te bereiken. Daarmee nam mijn wens toe om er uiteindelijk ook een boek over te schrijven. Ik had mijn verantwoording af en zocht vervolgens bij mijn favoriete medische sites of er nog interessant nieuws was. Ja hoor en verrassend ook nog. Dikke mannen hebben een twee keer zo grote kans om aan prostaatkanker dood te gaan als slanke mannen. Hoe had ik het zo aangevoeld? Ik heb een kankerneusje voor dat soort dingen. Ik moet uit gaan kijken dat ik in de tweede helft van mijn leven niet een soort 'Mister Cancer' word. Dat is mijn bedoeling beslist niet. Op het boekenbal werd ik door enkele mensen gecomplimenteerd met 'Heimwee naar de Lust' omdat het mensen de mogelijkheid biedt over kanker te praten. Een meisje - hardnekkig blijf ik iedereen onder de zestig meisje en jongen noemen, maar zij verdiende de benaming werkelijk - kwam op me af om te vertellen dat haar vader prostaatkanker heeft. Ze hebben zo veel aan mijn boek. Ik knikte vriendelijk. Bij mijn mails deze week zit een verzoek van een uroloog om eens te praten over een boek dat een beetje zou moeten worden als het opus magnus van de heer Kluun, 'Komt een vrouw bij de dokter'. Het zou dan in dit geval een man op doktersbezoek moeten worden. Mag het niet 'Komt een artsenbezoeker bij de dokter' zijn? Dat lijkt me nog niet eens zo'n gek boek voor een uroloog. Er is ook een verzoek bij me in te zetten voor Blue Ribbon, een initiatief om meer aandacht te vragen voor prostaatkanker. Ik wil wel, maar ik zou ook gewoon verder willen gaan met mijn leven. Verder een mail of ik voor een televisieprogramma iets kan vertellen over keuzen die je moet maken als kankerpatiënt. Ik heb laten weten dat ze daar veel voor moeten betalen, want het is niet de bedoeling dat een omroep mijn gezwel gaat exploiteren. Als dat zo nodig moet, dan doe ik het zelf wel. Nee, ik wil leven, en om het kort samen te vatten, neuken. Omdat neuken een samenvatting is voor alles wat met leven te maken heeft. No fuck, no luck. In Japan is men niet voor niets zeer verontrust. Veertig procent van de Japanners tussen 16 en 49 jaar oud blijkt in de maand voorafgaande aan het interview voor een onderzoek naar de lust niet geneukt te hebben. De onderzoeker, mijnheer Kitamura, zegt dat in zijn ervaring mensen die in de voorafgaande maand geen seks hebben gehad waarschijnlijk ook in het voorafgaande jaar niet hebben gevreeën. Hoe houden die Japanners het uit in Japan? Het land is ten dode opgeschreven. Zolang ik kan blijven rennen en neuken gaat het goed met me en hoef ik me geen zorgen te maken dat ik na mijn dood voort zal leven als 'Mister Cancer'. Ik doe allebei en juist deze week kreeg ik een onderzoek onder ogen dat me deed inzien dat er een samenhang tussen de rensport en het bedrijven van de liefde is, welke ik nog niet had opgemerkt. Mannen die aan een hardloopprogramma meededen hadden voor ze aan al dat gespartel met de benen door plassen, over bospaden en langs 's herenwegen begonnen, gemiddeld zeven maal per maand seksueel contact met hun partner. Toen ze eenmaal negen maanden bezig waren hadden ze twaalf maal per maand seks. Een enorme vooruitgang, maar waarom besloten de onderzoekers dat na negen maanden te vragen? Laten Japanners in hemelsnaam wat meer gaan hard lopen. Het lijkt me duidelijk. Ik heb meer dan genoeg kankerverhalen om vanavond een leuke avond te hebben met Marion's familie. Het wordt een vrolijke bijeenkomst, want kanker is niet zo erg. Het gezeur van mensen die ongelukkig zijn en dat combineren met zelfmedelijden, dat is iets wat nauwelijks te overleven is. Terug