Week 25 -2007 De eerste keer dat ik iets over het bestaan van gekleurde lintjes vernam was in 1973 toen ik het liedje tie a yellow ribbon round the old oak tree hoorde. Vier weken lang stond het op de eerste plaats van de Amerikaanse hitparade. Het was op het hoogtepunt van de Vietnamoorlog; dat jaar begon de zoektocht van de Amerikanen zonder al te veel gezichtsverlies het land te verlaten met een vredesaccoord in Parijs. Het zou echter nog tot 1975 duren voor Saigon viel en de oorlog voorbij was. De Amerikaanse soldaten verlangden er hevig naar om uit Saigon te vertrekken en naar huis te kunnen terugkeren. I'm coming home. I'm coming home, zo gaat het refrein van het liedje en ondanks de wat gezapige country and western stijl kreeg het iets bijzonders door z'n politieke lading. Toen ik voor de eerste keer in Vietnam was waren daar in antiekwinkeltjes nog de originele zippo aanstekers van de Amerikaanse soldaten met daarop de teksten uit hun hart. I'd rather be in hell at home than in a farm in Vietnam. Er leek hen niets mooier dan naar huis te gaan. Toen ik me met aidswerk bezig ging houden kreeg ik bij het betreden van aidscongressen of workshops een rood lintje. Het was een lintje voor oscarwinnaars in de jaren tachtig, een gemakkelijke manier om betrokkenheid bij nobele doelen te demonstreren, zonder dat je het echt iets kost. Voor iemand als ik, die diepe argwaan koestert ten aanzien van groepsgedrag, was het moeilijk met dat rode lintje om te gaan. De uitspraak van Groucho Marx 'Ik zou nooit willen horen bij een vereniging die mij als lid wil hebben', is me uit het hart gegrepen. Ik had een red ribbon in mijn pennenetui voor het geval ik ergens moest zijn waar het echt van me verwacht werd, maar vond eigenlijk dat het vooral een manier was om jezelf in de spotlight te zetten. Kijk mij eens… Met gele en rode lintjes was het eind van de lintjesregen nog niet in zicht. Er zijn immers zoveel kleuren en er is zoveel dat onze attentie verdient. Dus kozen vrouwen die aandacht wilden voor borstkanker een roze lintje. Mensen die aandacht wilden voor het milieu voelden zich meer thuis bij een groen lintje. Er waren ook zwarte lintjes die aandacht vroegen voor de orkaan Katrina of voor de bomaanslag op de Londonse metro. Er kwamen lintjes in alle kleuren van de regenboog. Een heel etuitje vol en met één kleur lintje kon je zelfs betrokkenheid voor verschillende mooie doelen laten zien. Nu is er ook een blauw lintje. Het wordt gebruikt door mensen die aandacht vragen voor kindermisbruik, door mensen die opkomen voor het recht op vrije meningsuiting, door mensen die zich inzetten voor antitabakscampagnes, door de mensen die genoeg hebben van de ETA terreur, door de voorstanders van de Cederrevolutie in Libanon, of door degenen die zich tegen Victor Yushchenko in de Oekraïne verzetten. Je mag dus wel uitkijken in welk land je welk lintje opspelt om niet misverstaan te worden. Als verstokt antiroker moet je niet verbaasd zijn als je in Baskenland problemen krijgt. Mannen met prostaatkanker hadden nog geen lintje om aandacht voor hun gezwel te vragen. En dat blijkt nodig te zijn want het merendeel van de bevolking heeft geen idee waar in het lichaam die prostaat ergens zit. Laat staan dat men door heeft wat voor enge processen er zich in af kunnen spelen. Omdat het nichtje van de prostaatkanker voor roze gekozen had, lag het voor de hand om een blauw lintje te kiezen: en nog wel lichtblauw. Het is de kleur van de maagd Maria en van de onschuld. Alsof de prostaatkanker mannen van zekere leeftijd hun onschuld nog terug kan geven. Wil ik ambassadeur zijn van de Blue Ribbon stichting werd me gevraagd. Natuurlijk wil ik dat. Ik draag het gezwel in mijn prostaat duidelijk zichtbaar en met enige trots. Het valt niet te ontkennen dat het een onderdeel van me is geworden. Beter aanvaarden dan negeren. Maar wil ik dan bij dat ambassadeurschap ook nog een blauw lintje op mijn revers? Dat is iets teveel gevraagd van een man die het teken van de club die hij het allerbelangrijkst in zijn leven vindt - een trouwring - niet eens bezit. Maar….. ik kan al die lintjes ook niet meer los zien van dat liedje uit 1973 over het gele lintje. De lintjes geven me automatisch een feestelijk gevoel. Ze laten weten dat we thuis komen waar het veilig is. Niet in een bodybag, maar in een bus met medepassagiers die vrolijk met ons meezingen omdat ze blij voor ons zijn dat we uit de oorlog zijn teruggekeerd. Zo zie ik roze en lichtblauwe lintjes. Ze geven aan dat de vrouwen en mannen na hun bestralingen, operaties, chemokuren thuiskomen om de rest van hun leven op te pakken, en er iets moois van maken. Zo'n lintje wil ik wel in mijn etui. Terug