Week 01 -2008 De ongemakken van het ouder worden zijn triviaal en treffen ons op de meest ongewenste onderdelen van het menselijk functioneren. Het gebeurt ook juist wanneer je het net niet kunt hebben. Wat ik nu ga schrijven brengt een lezer misschien in verlegenheid. "Ik hoef niet alles te weten," hoor ik wel eens iemand opmerken als ik ongehinderd door schaamte iets onthul over de plas- en poepproblemen van een eenvoudig kankerlijder. Als u zo iemand bent, moet u nu onmiddellijk iets leuks gaan doen. De weekend of privé kopen en geheel doorlezen opdat u alles weer weet over uw landgenoten. U bent gewaarschuwd. Dat een mens plasproblemen krijgt door prostaatkanker is algemeen bekend. Dat door de bestraling mijn darmen beschadigd werden zodat ik nu een gehandicapt hardloper ben, die niet buiten de beschutting van de bosjes op mijn route kan, heb ik meerdere keren laten weten. Dat het zaad wegbleef alsof de fontein van het leven opgedroogd was, dat heb ik ook al beschreven. Maar dat de klieren in de edele organen, die de sappen produceren die ervoor zorgen dat de liefdesdaad zonder al te veel wrijving en dus pijnloos verloopt, dat is nog niet aan de orde geweest. Als de vleselijke gemeenschap soms wel eens iets te enthousiast was geweest, resulteerde dat de volgende dag in een rood lid, dat pijnlijk troost zocht in een zachte bocht van mijn onderbroek. Glijmiddel. Dat was de oplossing. Even het ding voor gebruik in de pasta zetten zodat je geen hinder van te veel huidweerstand ondervindt. Maar dat bleek gemakkelijker gezegd dan gedaan. Waar koop je dat in het dorp waar ik woon? Ik durf van alles te onthullen als ik schrijf, maar ik heb er grote moeite mee bij de plaatselijke drogist als ik eindelijk aan de beurt ben aan het meisje achter de toonbank te vragen of ze een lubrikant heeft. "Wat zoekt u mijnheer?" En dan moet ik me wel bloot geven en achter dat rare niet bestaande woord te voorschijn komen en 'glijmiddel' zeggen. Trouwens, als je alle tijd neemt en de schappen zelf volledig napluist, kom je allerlei producten tegen, maar na een kleine twee uur ben je er achter dat een glijmiddel niet zo maar bij het Kruidvat in de schappen ligt. Misschien onder de toonbank. Hoe hebben mensen dat in het verleden gedaan, voordat iemand de eerste tube glijmiddel op de markt bracht? Met een beetje spuug moet je dat doen leerde ik gedurende mijn opleiding. Dat heeft namelijk de juiste vochtigheid en tegelijkertijd een soort slijmerige dikheid. Maar het is een wonderlijk idee dat je eerst je geliefde van onder moet gaan bespugen of je hoofd buigen om bij jezelf een goed gemikte klodder tuf te plaatsen. De lol is er op die manier onmiddellijk vanaf. Maanden lang heb ik met het probleem gelopen en uiteindelijk heb ik de stoute schoenen aangetrokken. Toen ik in Amsterdam was en langs een seksshop kwam glipte ik vlug naar binnen en zocht de plank met glijmiddelen. Snel wat van dat spul kopen voordat ik naar Bali vertrek. Het bleek ingewikkelder dan ik dacht, want wat voor soort glijmiddel moet je in hemelsnaam aanschaffen? Er bleken zoveel soorten te bestaan. En ook al was ik in een gespecialiseerde detailhandel, ik vond het geen aangenaam idee de man achter de kassa om informatie en advies te gaan vragen. Ik zette de leesbril op en probeerde door de aanwijzingen op de verpakkingen te lezen, een dieper inzicht in glijmiddelen te verkrijgen. Ze bleken niet goedkoop. Er waren bovendien gezinsverpakkingen in de aanbieding. Moet je zoveel van zo'n middel gebruiken dat je beter in één keer een tweeliter verpakking aan kunt schaffen? En had ik misschien wel meerdere containers nodig voor een uitzinnige vakantie op Bali? Je zult in de Consumentengids ook niet eens een interessant vergelijkend onderzoek vinden waarin de verschillende glijmiddelen worden gewogen en beoordeeld. Wel ongevraagd advies wat je moet eten om tachtig te worden, maar het kan niemand wat schelen of het leven nog wel leuk is tot zo'n hoge leeftijd. Je moet toch weten of er geen kinderarbeid aan te pas is gekomen, of er geen proefdieren aan opgeofferd zijn, en of er niet teveel CO2 bij vrij is gekomen zodat ons klimaat verandert. Al die dingen weet je niet als je voor het glijmiddelschap staat. Ik besloot eerst maar een kleine tube uit te proberen. Thuis toonde ik het trots aan Marion. Ze was doodop, had weinig geslapen de vorige nacht, vervolgens de hele dag gewerkt en keek me wanhopig aan. Daarom legde ik het ergens tussen de spullen naast het bed. Bij ons haastig vertrek ben ik het uiteindelijk vergeten. Dan maar zonder glijmiddel naar Bali. Alleen bedacht ik me dat er mensen bij ons thuis logeren om op het huis te letten. Wat moeten die wel niet denken van die tube? Terug