Week 28 -2008 "Waarom regent het?" vraagt Helena aan Marion. "Dat weet ik niet," antwoordt haar oma. "Waarom niet?" "Niemand weet dat," zegt Marion tegen haar kleinkind. "Nu eens regent het hier, dan weer daar." "Weet opa het ook niet?" vraagt Helena. Wat een vertrouwen heeft ze in me. En wat doe ik dat mensen denken dat ik antwoorden heb? Mijn kleindochter kan nog niet lezen en weet niet dat ik boeken vol informatie heb geschreven over ziekte en gezondheid. Dat kan het dus niet zijn. Is er iets waardoor het lijkt of ik het allemaal weet? De laatste tijd weet ik het echter helemaal niet meer zo goed. Mijn hele wereld had ik geordend, alles een naam gegeven en op de juiste plaats gezet. Mezelf redden blijkt niet zo simpel. Dit is wat ik zeker weet. Eén op de vier mensen krijgt kanker, want je moet ergens aan dood gaan. Dood gaan is jammer, maar zo normaal dat het niet erg kan zijn. Zelf weet je het niet meer als je overleden bent. En je nabestaanden rouwen maximaal een jaar of drie, maar tegen die tijd hebben ze hun leven ook weer opgepakt. Soms is de behandeling van kanker erger dan de kanker zelf. Alleen weet je niet zo goed of de behandeling ook effect zal hebben. Dan moet je kiezen tussen twee kwaden en al je kennis nog eens opnieuw op een rijtje zetten. In mijn hoofd probeer ik de onderzoeken die ik gelezen heb de revue te laten passeren. Mijn prostaatkanker kan ik onder controle houden als het testosteron in mijn lichaam laag gehouden wordt. Er zijn medicijnen die dat effect hebben, dus castreren zoals dat vroeger gebeurde hoeft niet meer. Bah, bloederig. Daar hou ik niet van. Ik heb nooit echt last van die kanker gehad. Nou ja, wat heet klachten? Vaker plassen en geen zaadlozingen meer. Dat is niet het einde van de wereld. Bevrijd van al dat gedoe met sperma te zijn heeft bovendien ook voordelen. Wel had ik last van de bestraling, maar dat is gebeurd en er valt nu niets meer te kiezen. Toch ben ik die pillen gaan slikken, want ik wil niet eerder dood. Het leven is te leuk. Mensen met een laag testosterongehalte hebben minder kans op snelle groei van hun kanker, maar wel twee komma vijf keer zo'n grote kans binnen tien jaar te overlijden aan andere dingen dan mensen met een behoorlijk niveau aan dat hormoon. Ze krijgen diabetes, hartproblemen, minder spierweefsel, botverlies, worden depressief en hun libido wordt minder. Dat laatste is natuurlijk heel erg, maar wie blijft neuken houdt de lol erin. Dat is voor ons uitgezocht. Use it or lose it, zegt de onderzoeker over erecties. Bovendien beweert een andere onderzoeker dat het eten van watermeloenen erg helpt en bijna net zo effectief als Viagra is. Wat je ook krijgt van die medicijnen is een buikje. Er helpt geen moedertjelief aan. Daarmee wordt een mens iets minder aantrekkelijk, waardoor er minder erecties nodig zijn. Zo helpt moedertje natuur alles op soepele wijze op te lossen. Diabetes wil ik niet. Dus denk ik na over wat ik eet en ik ren me rot. Elke ochtend trek ik mijn hardloopschoenen aan. Ook ben ik verstandig en ik neem altijd de trap. Niet alleen naar beneden! Maar de pezen raken overbelast. Ik heb hielspoor. Rennen, maar ook gewoon een wandeling maken, zijn niet meer mogelijk. Ik heb die heerlijke testosteron nodig voor de herstelwerkzaamheden in de peesplaat onder mijn voet. 's Morgens als ik wakker word en mijn eerste stappen zet vliegt de pijn er al in. Zorgvuldig ga ik na of het wat minder is geworden dan de dag ervoor. Weer niet. Deze week vertelde iemand me dat het anderhalf jaar geduurd had voor zijn hielspoor genezen was. Marion zegt dat ik aan vakantie toe ben en ze heeft gelijk. Wat gaan we doen? Wandelen is uitgesloten. Misschien naar een leuke stad? Museumbezoek is niet zo prettig met die rechtervoet. De hele dag door zo'n gebouw sjokken. Eigenlijk kun je alleen op een terrasje plaats nemen, daar de hele dag zitten en wat lezen. Je zult wel wat moeten gebruiken. En binnen in het café is het misschien rookvrij, maar alles wat nog rookt heeft zich rond je op dat terras verzameld. Na vijf glazen water bestel je andere versnaperingen, want je weet ondertussen wel hoe dat smaakt. Nog een glaasje witte wijn? Misschien is het beter om thuis te blijven. Daar kan ik ook water drinken en lezen. Als je het me eerlijk vraagt dan denk ik dat hielspoor eigenlijk een ergere ziekte is dan prostaatkanker. Je hebt er beduidend meer last van. Alles bij elkaar opgeteld zou ik er dus goed aan doen die pillen maar eens een paar maanden niet te slikken. Dan heb ik meer testosteron, kan ik misschien snel weer rennen en ook op vakantie, krijg ik geen diabetes, word ik geen zeurpiet door de depressie en hoef ik niet op zoek naar watermeloen. Nee. Opa weet ook niet alles. Voor zo ver ik ooit de illusie had alles te weten, dan moet ik nu toch mijn kleindochter teleurstellen. Ik kan wel een verhaaltje vertellen over waarom de regen valt, maar niet waarom opa niet durft te stoppen met die medicijnen. Misschien is dat wel omdat opa nog graag op alle waaromvragen van Helena een antwoord wil geven. Terug