Week 40 -2008 In de uitnodiging voor de choline petscan wordt erop gewezen dat ik lang stil zal moeten liggen en daarom mijn lievelingsmuziek mee moet nemen. Die zetten de medewerkers van het ziekenhuis dan voor je op. Klantvriendelijkheid kent geen grenzen. De Matthäuspassion. Even twijfel ik, want ik wil van mijn gang door het zorgstelsel geen lijdensweg maken. De mensen die op de scanafdeling werken zullen waarschijnlijk niet naar de tekst luisteren. Ik hoef me voor mijn keus dus niet te verantwoorden. Met enige moeite had ik voor de dag na de scan een afspraak kunnen regelen bij de uroloog, zodat ik onmiddellijk de uitslag te horen krijg. Het hotel had ik al besproken. Met het resultaat van het onderzoek kan ik dan snel terug naar de Belgische arts die me eventueel verder gaat behandelen. Maar binnen een dag blijkt de uitslag er nog niet te zijn. Omdat de uroloog alleen op vrijdagen spreekuur heeft, kan ik pas een week later terugkomen. Na enig onderhandelen gaat hij akkoord met mijn voorstel hem over vier dagen op te bellen zodat ik in elk geval weet of ik ergens op mag hopen. Wil hij dat ik helemaal naar Groningen rij omdat hij anders geen rekening naar mijn verzekering kan sturen? Of is het waar wat hij zegt dat de bureaucratie van de zorg dat nu eenmaal vereist omdat ik anders de twaalfhonderd euro voor de scan zelf moet betalen? Groningen is nu eenmaal de enige plek in ons land waar zo'n scan gemaakt kan worden. Het hotel heb ik afgezegd. Je hebt kanker en dan moet je dat blijkbaar ook goed voelen. Langstraat 4 Groningen probeer ik in mijn routeplanner in te typen, maar het lukt niet. Alsof het adres helemaal niet bestaat. Er is wel een Langestraat in die stad, maar dat durf ik niet aan. Dan de verkeersborden maar volgen. Het UMC zal daar wel opstaan. Te laat komen mag niet en anderhalf uur voor het afgesproken tijdstip zit ik achter een kop thee in het luxe café restaurant van het UMC en begrijp inmiddels waarom mijn navigator niets met de Langstraat te maken wilde hebben. Het is slechts een gang in het ziekenhuisgebouw zelf. Zijgang van de winkelstraat waar ook een parfumerie en een reisbureautje zitten. Men doet werkelijk alles om het de klanten naar de zin te maken. Want we kiezen tegenwoordig zelf de zorg die we willen en daarom vind je zelfs een vestiging van Albert Hein met bitterkoekjes in de aanbieding in het ziekenhuis. Dat is ook supermodern om de bezoeker het gevoel te geven dat je hier echt toegang hebt tot het allernieuwste van de medische wetenschap. Daar heeft de klant recht op. Ik heb het boek van Charles Lewinsky over Het Lot van de Familie Meijer meegenomen en kom de tijd wel door. Jezus mag het niet gemakkelijk hebben gehad, maar het lot van het Joodse volk mag er ook wezen. Veel religies hebben het monopolie op het lijden van de mens opgeëist. Het moet toch ergens goed voor zijn, want anders leggen we het hoofd te snel in de schoot. Christenen lijden om te bewijzen dat ze ondanks alles blijven geloven in het goede. Joden lijken vooral te moeten lijden om telkens weer te laten zien dat hun gevoel voor humor sterker is dan de dood. Mocht mijn theorie kloppen, dan teken ik voor die laatste houding. De avond voor mijn expeditie naar Groningen was ik met Marion mee naar het openingsfeest van het Nederlands Filmfestival. Mijn donkere pak aan met een hagelwit overhemd eronder. Iemand die ik uit de tijd dat ik voor de Volkskrant schreef ken, kwam op me af en zei: "Hé, je hebt toch publiekelijk aangekondigd dat je dood gaat. Wat doe je dan nog hier?" Dat is humor en ik moest er om lachen. "Ik ben wel bezig, maar probeer het nog een beetje rekken," zei ik. Het is minder geestig. Dat geef ik toe, maar in ieder geval gevat genoeg. "Zo lang mijn vrouw er nog zo goed uit ziet, heb ik geen zin het op te geven," zei ik in een poging tot mannen onder elkaar humor. "Je ziet er beter uit dan ik," zei hij. "Je zult het wel langer uithouden." Dat hoop ik maar en ik heb het gevoel dat het mede afhankelijk is van hoe snel de Belgische arts mij verder kan behandelen. Daarom moet ik die scanuitslag snel hebben en wil ik niet maar wachten en wachten. Want wachten is een ander woord voor lijden omdat je daardoor niet verder kunt gaan met het leven. Ik kom niet zo ver in de tragische geschiedenis van de familie Meijer en moet me al bij het loket van de scanafdeling melden. Vijftig van de zeshonderdvijftig pagina's gedaan. Dat boek wil ik eigenlijk ook niet uit hebben voor ik terug naar de Belg kan. Op de afdeling is iedereen even vriendelijk Men informeert nog of ik mijn muziek mee heb gebracht. De hele procedure wordt me tot in detail uitgelegd, alsof ik verstandelijk gehandicapt ben. Er zou eens onverwacht iets kunnen gebeuren zodat ik ga klagen. Dat doet het niet goed in het klanttevredenheidsonderzoek dat op de website van de patiëntenorganisatie gepubliceerd wordt. Vooral niet bewegen zegt de man die me helpt. Het infuus wordt ingebracht en ineens moet ik snel de scanmachine in want het goedje dat nu in mijn lichaam circuleert heeft maar een korte duurzaamheid. Als ik doodstil lig en nadenk over de zin van ons lijden besef ik dat ze vergeten zijn de Matthäuspassion op te zetten. Terug