Week 52 -2008 "Is opa Ivan nog steeds ziek?" vroeg Helena mijn kleindochter aan haar vader. Moeilijke vraag, die ik ook niet goed kan beantwoorden. "Ik geloof wel dat het al beter met opa gaat," zei mijn zoon. "En is dat buisje al uit zijn buik?" wilde ze weten. Dat moet haar geïntrigeerd hebben toen ze erover hoorde praten. Hoe eng moet dat voor een kind zijn: iemand die plast via een buisje uit zijn buik. "Ja, ik denk dat het eruit is," zei mijn zoon. "Dat wil ik dan wel zien," zei Helena. Er is niet veel meer te zien. Een tweede navel, twaalf centimeter onder het overblijfsel dat me ooit met mijn moeder verbond. Er zit wat wild vlees. Mijn Belgische uroloog had de sonde - toen ik voor de nacontrole bij hem was - er in een ommezien uitgetrokken. Ik voelde het niet eens. Alles sloot zich als vanzelf nadat de kunstmatige uitlaat verdween. "Een paar uur niet drinken," had hij me geadviseerd om te voorkomen dat de urine niet via de natuurlijke uitgang mijn lichaam zou verlaten. "Over twee uur is het helemaal dicht." Hij had nog veel meer goede raad. Zes weken niet fietsen of tillen, want aan de buitenzijde van mijn lichaam mocht alles er weer min of meer uitzien zoals voorheen, van binnen zag de prostaat er uit als een vers slagveld. Er was tijd nodig om goed te herstellen en als ik me niet braaf aan de regels hield zou ik bloed pissen. Het interesseerde me echter allemaal veel minder dan de status van de zenuwbanen naar mijn geslachtsorganen. Sinds de operatie - als ik even dacht aan mogelijke erotische genoegens - had ik wel eens het gevoel of er van alles in mijn modieuze onderbroek gebeurde, maar als ik daadwerkelijk controleerde of daarvan ook maar iets zichtbaar was, werd ik ernstig teleurgesteld. Een dood vogeltje, met zijn kopje opzij. "Herstellen die zenuwen op den duur?" vroeg ik. "Dat kan heel goed," zei hij. Waarschijnlijk vermoedde hij een verwijt bij me, omdat hij zo maar zonder me even uit de narcose te halen en te vragen of ik ermee akkoord ging, het risico genomen had de hoofdleiding naar de penis en aanlendende gebieden te beschadigen. Hij benadrukte daarom nog eens dat ik eigenlijk geen andere optie had gehad dan bij hem de HIFU te laten doen. Na de bestraling van mijn prostaatkanker was er een kruimelige prostaat met veel littekenweefsel ontstaan, die via een operatie eigenlijk niet meer goed kon worden verwijderd. Hij begreep heel goed dat ik twijfelde of het wel goed was geweest mijn erecties te riskeren aan iets waarvan ik absoluut nog niet kon weten of het me ook maar iets op zou leveren. Maar het was de enige tweede kans met enig vooruitzicht die nog voor me open stond. Van mijn gezicht kon hij aflezen dat ik sceptisch bleef. Dus toen ik vroeg hoe je eventueel kon merken of je een fistel in de einddarm had overgehouden aan de HIFU behandeling, lachte hij mijn zorgen vrolijk weg. "Van de zevenhonderd die ik gedaan heb zou je de eerste zijn." Ik bleef op mijn hoede en toen ik informeerde of ik bijvoorbeeld een wandeling van een paar kilometer kon maken, wist hij dat er nog een schepje bovenop moest. "Ik had pas een patient die ging meteen na de HIFU op wereldreis," zei hij. "Terug naar Australië." Ik ben een goed verstaander en besefte dat hij me duidelijk wilde maken dat hij uit de hele wereld mensen behandelt. Zo goed is hij. Dus waarom zou ik me dan zorgen maken? Om eerlijk te zijn maakte ik me vooral zorgen over mijn seksleven. "Hoe snel zijn die zenuwen dan hersteld?" vroeg ik. Hij begreep hoe belangrijk ik het vond en zei dat ik Viagra moest gebruiken. "Elke avond innemen en de hoogste dosis." Als de zenuwen weer zouden gaan werken, dan was het goed dat het gebrek aan zuurstof in mijn zwellichamen zou worden verholpen. Later meende Marion dat mijn ding lucht nodig had. Alsof ik me luchtig zou moeten kleden en een fietspomp zou helpen. "In het gemeen heeft de man vier tot vijf keer per nacht een spontane erectie. Dan kan door het gebruik van de Viagra uw lichaam in ieder geval daar weer aan wennen en is de kans op het functieverlies maar klein. Want hoe langer het niet hoeft te functioneren des te groter de kans dat het nooit terugkomt." "Hoe lang moet ik daar dan mee doorgaan?" informeerde ik. "Als de erecties weer goed zijn, gaat u terug naar een halve dosis en dan kijkt u of u geleidelijk weer zonder kan," antwoordde hij. Mijn leven kreeg ineens weer perspectief. Ik moet hoopvol gekeken hebben, want hij voegde er nog snel aan toe. "Maar de komende zes weken mag u absoluut geen orgasme hebben. Dan herstelt de prostaat niet voldoende." Plastisch beschreef hij de samentrekkende processen die in zulke gevallen door mijn prostaat zouden gaan en die tot een uitstoot van bloed zouden kunnen leiden, met het risico dat ik het resterende deel van mijn prostaat mee uit zou plassen. Ik kreeg al pijn door de manier waarop hij het beschreef. De volgende dag ben ik al naar de apotheek gegaan. Tweeënveertig had ik er voorlopig nodig. Voor zes weken, want ik ben iemand die zich snel herstelt. De apotheek had er echter maar acht op voorraad. "Het is misschien wel beter ook," zei de vriendelijke dame die me hielp. "Het is een hoop geld hoor. Zou u dat wel doen. Zoveel." Zij begreep natuurlijk niet wat een erectie een man waard is. Dat moet iemand ook niet elke dag willen. Het is bovendien ook beter voor zijn partner als die af en toe wat rustdagen tussendoor heeft. Zeker zo met de kerstdrukte. Er is natuurlijk wel een heel belangrijk verschil tussen mij en de mannen die alleen op vrijdagavond mogen. Ik ben namelijk de enige man die dagelijks Tantalus-Viagra slikt, met daarbij de uitdrukkelijke opdracht alles maximaal op te blazen maar vooral geen orgasme te krijgen. Terug