Week 02 -2009 Het jaar 2008 werd gekenmerkt doordat mijn schoonvader plotseling snel achteruitging. Steeds slapper lag hij in zijn grote bed in de huiskamer. Praten werd hem te zwaar en hij volstond soms met wat gebaren in de lucht. Hij kon alleen nog liggen en sliep steeds meer. De plas ging via een katheter en omdat mijn schoonmoeder niet de kracht had een steek onder zijn lichaam te schuiven kreeg hij de opdracht het in zijn luier te doen. Dat werd daarna dan weer schoongemaakt. Haar dagen werden gevuld met eten voeren en ontlasting ruimen. Daarbij zette ze krontjongmuziek op. 's Avonds om elf uur verscheen er een verpleegkundige die op moest letten dat hij als mijn schoonmoeder sliep hij er niet tussen uitkneep. Elke dag erbij werd als een overwinning gezien. Het leek erop dat hij het einde van 2008 niet eens zou halen. Met mezelf leek het ook niet goed te gaan. Twee keer ging ik in 2008 op vakantie naar een bestemming met onberispelijke reputatie op het gebied van weersomstandigheden en beide keren kon ik niet veel anders doen dan op mijn hotelkamer doorbrengen en verlangen naar het einde van mijn reis. Hoe anders was het in de zestig jaar daarvoor geweest. Waar ik ook naar toe ging en wanneer ook, ik moest mijn zonnebril niet vergeten want ik zou hem gaan missen. Ik was ervan overtuigd geraakt dat ik voor het geluk geboren was. Wat was er misgegaan? De hielspoor die zich zo maar ongevraagd aandiende en na acht maanden ondanks allerlei behandelingen me het hardlopen nog steeds onmogelijk maakt, was een ander bewijs dat ik alles wat in het doosje met geluk dat ik aan het begin van mijn leven meegekregen had, geheel op had gemaakt. Een zelfde effect had de prostaatkanker nooit op me gehad. Pech als je dat krijgt, maar je richt je op het goede in het leven en dan kom je er over heen. Maar zelfs dat leek in 2008 op een misrekening te berusten toen ondanks de bestraling en ondanks de hormonale behandeling de PSA maar bleef stijgen. Volgens mijn uroloog restte me niets anders dan nog meer behandeling. Dat kwam neer op meer geknutsel met de hormonen, het risico op depressies en opnieuw verliezen van de lust. Misschien dat ik het een jaar eerder nog in een positief daglicht had kunnen zien: er is nog iets mogelijk en de bloedwaarden hoeven niet te blijven stijgen. Maar in 2008 kreeg ik zulke gedachten niet. In tegendeel. Het enige dat me door het hoofd ging was de vraag hoe ik extra behandeling zou kunnen voorkomen. Daarom vroeg ik mijn uroloog of er niet nog een andere mogelijkheid was en hij vertelde me over de HIFU behandeling in Antwerpen. Een uitgebreide zoektocht op het internet hielp me vervolgens snel een beslissing nemen. Ondanks wat ik erover las kon ik die behandeling slechts zien als mogelijkheid om verlies aan kwaliteit van leven te voorkomen. Niets meer dan dat. In de afgelopen zes jaar had ik me ingesteld op het feit dat het menselijk bestaan niet eeuwig duurt. Langzaam maar zeker gaan we naar het einde toe, of dat nu begeleid wordt door een keurige reeks uitslagen van PSA-testen of niet. Het enige dat ik hoopte was dat het met waardigheid en plezier zou kunnen gebeuren. Dus zonder man onterende therapieën. Maar de Belg deed de HIFU uitsluitend omdat hij het zag als enige optie om nog iets aan mijn kanker te doen zodat deze misschien voorgoed weg zou blijven. Eigenlijk besefte ik dat pas goed op het moment dat hij zich verbaasde over mijn ontsteltenis omdat mijn sekszenuwen door de ingreep mogelijk beschadigd waren en ik geen erecties meer zou kunnen krijgen. Ik weet natuurlijk dat geluk niet afhankelijk is van recht op en neer en dat erotiek in het hoofd zit. O, en je kunt allerlei leuke dingen doen zonder erectie. Maar maak dat een man van zestig maar eens wijs. Die kent zeventig manieren - en niet één minder - om het te doen en daarbij gaat een stijf ding op een of andere manier heen en weer in iets dat hem warm en liefdevol ontvangt. Het is zeker geen spelletje waarbij je zonder te morsen met een schoenlepel een zacht gekookt ei in een sportsok wilt duwen. Volgens de Belg was het echter nog mijn enige kans en dan kun je niet op een zenuw meer of minder kijken. Een week voor de kerst besloten we spontaan om zodra de kerstdagen voorbij zouden zijn, met mijn zoon, schoondochter en kleindochter een lang weekend naar Londen te gaan. Een enorm risico want het was in 2008, maar de zon bleek er te schijnen, en de pond viel zodat hij nog maar een euro waard was. Mijn zoon kreeg lichtjes in zijn ogen toen hij ontdekte hoe goedkoop hij nu Engelse handgemaakte schoenen zou kunnen kopen en haalde me over het zelfde te doen. Voor mijn kleindochter kochten we prachtige jurkjes waar ze trots in ronddraaide. Drie wilde ze er. "Ik ben toch drie jaar," zei ze en waarschuwend voegde ze eraan toe. "Ik ben niet tien." We liepen vrolijk achter haar aan terwijl ze door de Tate Modern liep of ons door het Museum of Natural History voerde. Als even oude kinderen lieten we ons door haar leiden naar een groot en spannend avontuur. Ineens begreep ik dat 2008 helemaal niet zo'n slecht jaar was en de toekomst was ook stralend. Met wat Viagra gaan die erecties trouwens helemaal niet slecht; dus dat gezeur en het zelfmedelijden over het lijden van de man is helemaal niet op zijn plaats. In januari heb ik weer een PSA uitslag die me zal vertellen over hoe het daar binnen bij me gesteld is. Over twee weken mag ik weer fietsen, tillen en andere belangrijke dingen doen. Om twaalf uur op 31 december hief mijn schoonmoeder haar glas met fruit zonder alcohol om bij het bed van haar man een toast op het nieuwe jaar uit te brengen. Door wat ze zei besefte ik weer waarom we aan het begin van een nieuw jaar zo zeker weten dat het beter wordt. Waarom zouden we er anders aan beginnen? "Dat het wat papa's gezondheid betreft maar 1000 keer beter zal worden," zei ze. Hij lag, luisterde, kreeg het drankje voorzichtig met een rietje gevoerd om hoestaanvallen te voorkomen en een dag later wilde hij dat ze voor hem naar de schoenwinkel zou gaan om twee paar nieuwe schoenen te kopen. Hij wil weer lopen. Terug