Week 03 -2009 Onze biologische klokken lopen niet helemaal gelijk. Daarom gaat Marion meestal een uur later naar bed dan ik. Misschien komt het ook wel omdat een man aan het slot van de dag alleen nog zijn tanden hoeft te poetsen, terwijl een vrouw druk is met van alles waarvan ik na achtendertig jaar nog altijd niets begrijp. In elk geval lag ik in diepe rust toen ze naast me kwam liggen en me voorzichtig een nachtkus gaf. Zes weken zonder orgasme om mijn prostaat te ontzien vallen me niet licht en in mijn halfslaap kwamen er opwindende gedachten bij me op. De slaap verdween en ik lag onrustig te draaien. "Als je nerveus bent, merk ik het altijd onmiddellijk," zei Marion. Zelf zou ik mijn toestand nooit als nerveus omschrijven en ik vroeg me af wat ze bedoeld kon hebben. Na diep nadenken drong het tot me door. De volgende dag zou ik de uitslag van mijn psa horen. Ik had er geen moment meer aan gedacht. Voor piekeren ben ik nu eenmaal niet gemaakt. Misschien is het wel een soort oppervlakkigheid en neiging om voor vervelende dingen weg te lopen. Maar wat is er zo diepgaand aan het aftasten van alle mogelijkheden en de gevolgen daarvan, terwijl je weet dat je er niets aan zult kunnen veranderen? Als ik aan de term psa denk herinner ik me de uroloog die me adviseerde om er niet mee bezig te zijn. Ho eens even lieve plasdokter, die psa is mijn idee niet. Dat dringen urologen je op. Aan de hand daarvan proberen ze de ontwikkelingen van je prostaatkanker een beetje te sturen. Ik wil best doen of het niet bestaat en of ik er geen flauw idee van heb waarom mijn bloed steeds wordt geprikt, maar ik heb nu eenmaal hersenen gekregen toen ik geboren werd. Jullie hebben er zelf voor gezorgd dat ik met de psa vertrouwd ben geraakt. Het is de chronometer die bijhoudt hoe snel ik mijn rondjes rij en bepalend is voor mijn eindtijd. Een maand na de HIFU was volgens mijn Belgische uroloog de psa bij de meeste mensen rond de 0,5. Daarna moet die gedurende een jaar of twee zo blijven. Het mag wat schommelen, maar niet te veel. Stel dat mijn psa de volgende dag aanzienlijk verlaagd zou zijn. Leuk. Maar het gaat om de toekomst. Blijft hij laag? Stel het is tussen twee en vier. Jammer, maar wat betekent het? Misschien is het bij mij niet zo snel gedaald als bij anderen. Stel dat het helemaal niet is gezakt en dat het nog op ongeveer negen zit. Betekent het dat de behandeling wel eens niet zo effectief geweest is? Dat de kankercellen in mijn prostaat wel zijn verdwenen, maar dat er nog een stel lastposten elders in mijn lichaam zit? Misschien moet ik dan wel weer aan de hormoon onderdrukkende medicijnen. Vervelend, want dan zou al het gedoe voor niets zijn geweest. Uiteindelijk was ik dus toch midden in de nacht een aantal hypothetische veronderstellingen afgegaan. Marion sliep intussen. Liever was ik teruggekeerd naar mijn erotische gedachten, maar het voordeel van het denken aan al die psa-uitslagen was dat ik vervolgen snel weer in slaap viel. Want wat is dat saai. De volgende dag dacht ik er helemaal niet meer aan en vergat bijna om op te bellen en naar de uitslag te vragen. Ineens schoot het me te binnen. "Wat was het de vorige keer?" vroeg de huisarts. De vraag ergerde me een beetje. Wat had dat er nu mee te maken? De toestand was nu volledig anders. De vorige keer zaten die actieve kankercellen nog in mijn prostaat. Die waren nu weggehaald. Ik slikte de vorige keer de medicijnen die mijn hormonen tegenwerken en daar was ik mee gestopt. We begonnen nu als het ware opnieuw. "Iets in de negen," antwoordde ik omdat ik geen zin had om alles gedetailleerd uit te leggen. "Hij is nu negentien," zei hij. Twee keer liet ik het hem zeggen. Wie weet bedoelde hij nul komma negentien. Binnen een minuut had ik me hersteld en me op de nieuwe situatie ingesteld. Pech. Dan waren er misschien dus toch nog kankercellen in mijn lichaam actief. De droom dat ik er misschien helemaal af zou kunnen zijn was op slag voorbij. Ik had gehoopt nog anderhalf jaar elke week te schrijven over mijn bestaan als kankerpatiënt om dan uiteindelijk mee te delen dat het helemaal in orde was gekomen en ik weer als voorheen een opgewekte jonge man zonder zorgen maar met vooruitzichten was. Maar mijn leven was nog lang niet voorbij en Marion boekte voor ons twee een weekend Barcelona. Bovendien belandden we op de vloer van de huiskamer en ondanks het feit dat mijn periode onthouding pas over twee dagen voorbij zou zijn, liet ik het grote genot gewoon komen. Niet als troost omdat ik zielig was, maar omdat het leven niet gemaakt is om aan kanker en psa te denken. De mens is het zichzelf verplicht er zo volledig mogelijk van te genieten. Descartes parafraserend zou ik willen zeggen: ik neuk, dus ik ben. Wat is dat in het Latijn? Copulatio, ergo sum? Terug