Week 04 -2009 Mijn schoonvader houdt zich vast aan het leven dat hem nog rest. Slapen doet hij meer dan twintig uur per dag. Eten trekt hem niet meer, want hij heeft moeite met slikken en vaak glijdt er iets in zijn luchtpijp waardoor hij vreselijke hoestpartijen krijgt. Als hij jeuk heeft kan hij zichzelf niet meer krabben. Praten beperkt hij zo veel mogelijk omdat het hem moeite kost, maar hij communiceert nog altijd met zijn ogen en een zwakke glimlach. Als hij aandrang voelt zegt hij dat hij uit bed wil, maar de benen waar bijna geen spieren meer aan zitten kunnen hem niet dragen en hij ligt al weken lang alleen maar in bed. "Laat maar gaan," zeggen ze. "Straks komt de verpleeghulp." Steeds weer vraagt hij of iemand hem naar de wc wil brengen en telkens hoort hij "laat maar gaan." Toch was zijn psa deze week weer bijzonder laag: nul komma vijf. De mijne was vorige week veel hoger. En dat terwijl ik vol hoop was over de behandeling die ik ondergaan had, waardoor ik een nieuwe gezonde start zou maken. Ik mailde onmiddellijk naar mijn beide urologen en binnen een paar uur had ik al antwoord van ze gekregen. Het was gewoon nog te vroeg. Over een maand moeten we het nog maar eens bekijken. Trouwe lezers van mijn weekboek zullen zich afvragen waarom ik dat vorige week dan niet meteen ook op heb geschreven en een week wacht met de geruststelling die ik zelf vorige week al ontving. Ik kan er niets aan doen, maar ik ben schrijver van beroep. Er gaat niets boven een mooie klifhanger. Volgende week lezen we dan wel weer hoe het verder is gegaan. Emailcommunicatie met je dokter vind ik wel heel prettig. Je hoeft er de deur niet voor uit. Nadat ik hem gemeld had hoe hoog mijn psa was mailde mijn Belgische uroloog: "Het kan ook zijn dat U nog in de dalende lijn zit na de hoge piek die kan ontstaan op het moment van de HIFU behandeling zelf en de dagen erna omdat op dat moment een zeer groot aantal cellen tegelijk worden vernietigd waardoor hun PSA tegelijk vrijkomt in het bloed, waarna het er zeer geleidelijk weer uit verdwijnt. Dus geen reden tot paniek, wel alert opvolgen." Ik hou van België waar ze niet alleen u tegen je zeggen maar het ook nog met hoofdletter schrijven. Mijn Nederlandse uroloog reageerde ook nog de zelfde dag: "Ik probeerde je zojuist te bellen maar kreeg de voicemail. Een HIFU geeft destructie van prostaatweefsel, hierbij komt PSA vrij. Ik vind het niet raar dat het PSA verhoogd is. We moeten het vervolgen en nu niet te snel reageren. Een urinekweek kan geen kwaad om te doen." Ik voelde me wereldkampioen, zong, plaste in een plastic potje en bracht het naar de huisarts. Later toen ik weer terug was zei Marion: "Vanmorgen nadat je me verteld had over je psa zei je onmiddellijk 'nou ja pech'. "Boven hoorde ik je nadat je gedoucht had opgewekt fluiten om mij vooral maar niet ongerust te maken en ik moest vreselijk huilen." Daar had ze me op dat moment niet lastig mee willen vallen. Wat je allemaal niet doet om samen te overleven en het elkaar niet al te moeilijk te maken. Hoe langer je bij elkaar bent des te moeilijker is het om je een leven voor te stellen zonder de ander. Zo'n leven bestaat eigenlijk niet. Wat moet je als je tachtig bent, je man al meer dan zestig jaar kent en achtenvijftig jaar getrouwd bent, maar hij langzaam maar zeker verdwijnt? Mijn schoonouders rest weinig tijd meer, maar ze delen nog hun maaltijden. Zij zit dicht tegen hem aan en ze eten van één bord. Eén hap in zijn mond, één hap in haar mond. Het verschaft een intimiteit die ze misschien in veel periodes in hun huwelijk heeft gemist. Ze laat zich die gezamenlijke maaltijden niet afpakken en het lijkt wel of ze jaloers is als iemand anders hem zijn eten wil geven. Steeds korter en steeds minder is hij er nog en ze wil zijn leven rekken. Daarom moet mijn schoonvader van haar eten, want dagelijkse voeding is belangrijk als hij beter wil worden. "Mond open, wijder." Ook al wil hij niet, hij zal wel moeten, wat ze er ook voor moet doen. Dat hij voortdurend slaapt ziet ze als een manier van genezing. Zo bouwt hij kracht op om door te gaan. In het echte leven gaat het niet om klifhangers. Dat is iets voor schrijvers. In werkelijkheid hangen we aan het leven en willen het niet los laten. Wat onze psa ook is, we grijpen alles aan om niet weg te zakken. De hoop dat de bloeduitslag over een maand beter is, de lepel met havermout in de ochtend. Terug