Week 07 -2009 Volgens de weersite die ik geraadpleegd heb voordat we vertrokken regent het in Barcelona in januari gemiddeld drie dagen. Statistiek biedt weinig troost als die drie dagen precies vallen in de vier dagen dat je er bent. Wat zon was leuker geweest. Bij terugkeer van onze korte vakantie bezoeken we snel mijn schoonouders en hebben het gevoel dat mijn schoonvader er slechter uit ziet dan voor we vertrokken. Ik zit aan zijn bed en houd zijn hand vast om te onderzoeken waarom die zo gezwollen is. Het is anderhalf keer de hand van voorheen, terwijl zijn benen tot de helft van wat ze waren zijn gereduceerd. Die hebben al maanden lang helemaal niets meer gedaan. De spieren verdwijnen. Bot en vel blijven over. Ze doen ook pijn. Als we zijn benen verplaatsen voelt het als het weghangen van een jas aan een kleerhanger. Ik knijp voorzichtig in zijn hand en probeer druk op zijn vingers in de lengterichting uit te oefenen. Bij de pink en de ringvinger vertrekt zijn gezicht. Heeft hij iets gekneusd of gebroken? Zijn lichaam zit vol uitzaaiingen en de medicijnen bevorderen in razend tempo de botontkalking. Hij wordt steeds brozer en door een kleinigheid kun je al een fractuur oplopen. Alleen een röntgenfoto zou het kunnen bevestigen, maar hij kan niet meer verplaatst worden naar een ziekenhuis in de buurt. Wat maakt het bovendien uit als we het weten? Er valt niets aan te doen. Alleen de pijn kun je verzachten. Bovendien heb ik het waarschijnlijk mis, want ik ben te pessimistisch doordat ik zelf die bot aantastende medicijnen heb moeten gebruiken en precies voor zulke mijn lichaam ondermijnende effecten zo bang was. Daarom wil ik dat de medicijnpauze die ik meemaak sinds ik de HIFU behandeling eind november onderging zo lang mogelijk duurt. Geen pijn in mijn borsten meer, geen zorgen over wat die middelen in mijn lijf veroorzaken, en de hoop dat waar ik ook kom de zon schijnt. Mocht de PSA uitslag in januari flink zijn tegengevallen en loert de kans dat ik al snel weer de medicijnen moet gaan gebruiken om de hoek, ik stel het moment van een nieuwe test nog even uit. Begin februari moest het gebeuren, maar ik denk dat twee weken later ook goed is. Ik wil niet aan de hand van statistiek leven. Als mensen lang prostaatkanker hebben klopt er in toenemende mate minder van die PSA uitslagen. De stijgingen vertellen helaas nog wel iets, maar als het laag blijft wil het vaak niets meer zeggen. Dat denk ik ook aan het bed van mijn schoonvader. Zijn laatste uitslag was weer nul, maar heeft die nul nog wel iets te maken met wat er in zijn lichaam aan de hand is? Zijn benen liggen onhandig gebogen omdat hij door de verhoging bij zijn hoofd naar beneden is gezakt. Zou hij niet meer plat moeten liggen? "Ik moet hem toch te eten geven," zegt mijn schoonmoeder. Ze heeft gelijk. De rest van de dag blijft zijn hoofd vervolgens hoog omdat hij zoveel slijm in zijn longen heeft en er anders misschien in stikt. We trekken hem op zodat hij zijn benen weer kan strekken en de pijn verdwijnt onmiddellijk. "Hij heeft twee keer gepoept vanmiddag," legt mijn schoonmoeder uit. "Als ze hem dan wassen moeten ze hem steeds draaien. Daar heeft hij natuurlijk spierpijn door gekregen." Zodra hij wakker is kijken zijn ogen je doordringend aan. Zijn leven lang heeft hij vooral met ogen en wenkbrauwen gesproken. Af en toe een woord erbij was genoeg. "Ik hoop dat hij op zestien maart nog ons negenenvijftigjarig huwelijk kan meebeleven," zegt mijn schoonmoeder. De gedachte aan de eindigheid van het menselijk leven en aan het moment dat hij er niet meer zal zijn dringt zich steeds meer op. Zijn hart klopt nog en zijn ogen maken contact. De rest lijkt langzaam uit elkaar te vallen. Elke keer dat de telefoon na tien uur 's avonds gaat, schrikken we. Dat was het dan. Steeds vaker denk ik aan mezelf in zo'n bed en een verpleegkundige die me schoon moet komen maken als ik de luier heb gevuld. Het wordt steeds zwaarder getuige te zijn en het kost me de grootste moeite om mezelf er niet in te zien. Met kracht probeer ik zulke gedachten te onderdrukken en wil vluchten in een vakantie zonder regen, zonder PSA's, zonder medicijnen. Niet ver weg, niets ingewikkelds, gewoon alleen maar terug naar mezelf zoals ik was. Terug