Week 10 -2009 "Misschien kloppen die bloeduitslagen van dat huisartsenlaboratorium wel helemaal niet," opperde mijn secretaresse. "Vroeger, toen je het in het ziekenhuis liet prikken had je nooit van die hoge waarden. Je hoort zoveel over wat er allemaal in de gezondheidszorg mis gaat. Ik zou het hier in het ziekenhuis opnieuw laten doen. Een soort second opinion." Omdat Marion voor ik met mijn secretaresse sprak eerst met haar gepraat had, leek het erop of ze samen een oplossing voor mijn probleem gezocht en gevonden hadden. Zelf had ik er weinig vertrouwen in en wie zegt dat mijn PSA nu niet tweeëndertig in plaats van dertig zou blijken te zijn. Wat betekenen die nummers ook nog? Je kunt er niet eens een prijs mee winnen. Soms doe je echter dingen niet voor jezelf, maar om anderen te overtuigen en gerust te stellen. Dus in de pauze van een college over seksualiteit en globalisering rende ik naar het ziekenhuis en liet bloed afnemen. Hijgend kwam ik terug om op tijd mijn verhaal te vervolgen. Zelf heb ik me al neergelegd bij wat er komt. Ik heb het altijd geweten. Zes jaar lang. Ik heb een agressieve vorm van prostaatkanker. Geen langzaam groeiende tumor die ze toevallig vinden als je op je negentigste overlijdt. Nee zo'n opdringerig kreng dat al last begint te veroorzaken als je vierenvijftig bent en dat dan ook nog te laat ontdekt wordt. De therapie bestaat uit het uitstellen van het moment dat hij sterker is dan ik. Tot nu toe hebben we er van alles aan gedaan, maar de zon blijft natuurlijk niet altijd schijnen. Dat las ik ook in de mail van mijn Belgische uroloog, die hij me schreef nadat ik hem had laten weten dat de tweede psa uitslag na zijn ingreep nog hoger was dan de eerste. "Dat is natuurlijk niet zo best: het bewijst dat er inderdaad metastatische activiteit is buiten de prostaat. Eerste stap: hormonale behandeling opnieuw opstarten. Ik heb patiënten in gelijkaardig gevallen bij wie na vernietiging van de primaire (oudste) tumor in de prostaat dmv HIFU, de cellen in de metastasen wel nog langer hormoongevoelig bleken zodat zij opnieuw gunstige respons noteerden na herstarten van de hormonale behandeling. Is dat niet voldoende, dan moeten we naar de volgende etappe: chemotherapie bij opstarten op basis van Docetaxol." Zo had ik het plaatje ook wel ongeveer in mijn hoofd en dat was de reden geweest om een laatste poging te ondernemen om mijn lot te keren. Juist daarvoor was ik naar Antwerpen gereisd en had ik de HIFU ondergaan. Een maand lang had ik de illusie gehad dat ik misschien toch wel heel oud zou kunnen worden en nooit meer over mijn schouder zou hoeven kijken uit angst dat de schaduw van de PSA over mijn dagelijks leven viel, maar in januari na de eerste bloedtest een maand na de behandeling besefte ik al dat het wat te hoog gegrepen was geweest. Ik was nieuwsgierig wat mijn Amsterdamse uroloog ervan vond en daarom zond ik hem de mail van zijn Vlaamse collega. Hij reageerde nog binnen enkele uren: "Inderdaad stijgt de PSA snel. We weten echter van de onderzoeken dat er geen metastasen zijn aangetoond. PSA kan ook stijgen door lokale therapie en ontsteking. C. stelt voor om nu met een LHRH analoog te beginnen en dan te continueren. Dit beïnvloedt de kwaliteit van leven behoorlijk. Ik zou willen weten wat de PSA doet. Er is nog steeds discussie over vroeg of laat beginnen van hormonale therapie bij eventuele metastasen, ik voel meer voor een wat latere start. Mijn advies zou zijn om begin mei weer een PSA te bepalen. Bij persisterend hoog PSA maken we opnieuw een botscan en een PET-scan en beslissen dan over hormonale therapie. Bij klachten, met name botpijn, wil ik je eerder zien." Jaren lang heb ik geschreven over de kiezende patiënt. Moet ik nu een keuze maken tussen een strenge opzichter en een zachte heelmeester? We hebben recht op het onder ogen krijgen van alle opties om dan zelf te bepalen wat er met ons gaat gebeuren. Nu zit ik zelf in die situatie. Stap ik in de auto naar Antwerpen, dan heb ik zo maar de prik in mijn buik te pakken om de PSA omlaag te duwen en eet ik 's avonds met Marion gezellig ergens in de Belgische stad. Volg ik zijn Amsterdamse collega, dan kook ik vanavond thuis vis met salade en groenten, maar de PSA loopt dan verder op tot we later een beslissing nemen. "Wat is wijsheid?" vroeg mijn vader altijd als hij het niet wist en niemand gaf hem antwoord. Als ik botpijn krijg weet ik natuurlijk wat er aan de hand is, maar voorlopig bestijg ik nog dagelijks mijn bewegingloos paard en zweet ik de minuten van mijn resterend leven weg. Niets pijn. Alles werkt fantastisch. Deze medicijnloze vakantie mag van mij tot mei voortduren. Ik moet kiezen tussen risico vermijden en kwaliteit van leven. Ik ga voor het laatste. Van mijn Amsterdamse arts kreeg ik een paar dagen later nog een mail. "Hier is het ook hoog. Negenendertig." Terug