Week 12 -2009 Door al die PSA tests wordt te vaak de diagnose prostaatkanker gesteld, melden onderzoekers deze week. Schrale troost. Ik heb niets aan zulk nieuws want ik kan niet eens hopen dat het bij mij ook het geval is geweest. Zes jaar geleden zijn na de test namelijk ook de kwaadaardige cellen in mijn prostaat echt onder de microscoop gezien. Het bleken zware criminelen te zijn. Geen kruimeldieven zoals meestal het geval is. Helaas kan ik mezelf dus niets wijs maken. Dat nu nog steeds de PSA test bij mij moet worden gedaan is ook niet om vast te stellen of ik het heb, maar om te beoordelen hoe de ontwikkeling van mijn kanker verloopt en of er iets aan de behandeling moet worden bijgesteld. Tot mijn verrassing las ik afgelopen week dat PSA ook bij vrouwen te vinden is. Het was boekenweek en ik las een boek. Er lagen nog verschillende boeken op de tafel op me te wachten en ik koos er vrij willekeurig een van uit. Niet Eyewitness Auschwitz en evenmin A Cultural History of Nakedness, maar wat wetenswaardigheden over seks van Aschwin Tenfelde. Over seks lezen is altijd leuk. Op geen enkele manier was ik voorbereid op de schok die me te wachten stond. Vrouwen met PSA? Ik las de passage verschillende keren opnieuw omdat het me zo onwaarschijnlijk voor kwam. Die vrouwelijke PSA zou geproduceerd worden door de klieren in de G-spot. Deze mysterieuze plek in de vagina, die voor het merendeel van de vrouwen zelf nog altijd niet goed aan te wijzen is, zou volgens wetenschappers het zelfde zijn als de prostaat bij mannen. In dat gebied zitten de klieren van Skene, met een TomTom zelfs erg moeilijk te vinden. Het is ongeveer in de buurt van de plaats waar de plasbuis uitkomt en die klieren maken sappen om het neuken wat te vergemakkelijken. Dat is prettig geregeld door de natuur, want als het droog blijft gaat het piepen en wordt het pijnlijk. Alsof een Indiaan vuur maakt. De kliersappen komen vrij bij opwinding - let daarom altijd op de goede volgorde in de liefde: eerst de opwinding, dan de penetratie - en bij tien procent van de vrouwen spuit het er echt uit. Het vrouwelijk klaarkomen. Het is sperma zonder zaadcellen erin, maar wel met al het andere dat erin hoort te zitten. Daarbij hoort ook het eiwit PSA. Voor de zekerheid heb ik het allemaal geverifieerd, maar er blijft bij mij enige onzekerheid. Tot mijn verbazing leverde de zoekterm 'klieren van Skene' op het internet 352 vondsten op. Gezien de ziekelijke neiging van internetvullers om elkaar voortdurend te plagiëren betekent het dat je het door honderd moet delen, zodat je in werkelijkheid vier informatiebronnen en veel onzekerheid overhoudt. Mannen die het verhaal te fantastisch om te geloven vinden zeggen dat het gewoon om urine gaat en niet om een vrouwenejaculatie. Geleerden gedreven door een verlangen naar de waarheid proefden er echter van en verzekeren dat het niet om een gewone plas gaat. Dat smaakt heel anders. Nog lang niet iedereen is echter overtuigd. De G-spot is voor de sceptici namelijk het zelfde als Paape Jansland, Shangri La of welk ander paradijselijk oord ook dat ooit beschreven werd, maar nooit meer werd teruggevonden. Hoe moet je dit ook allemaal zeker weten? Hoeveel kans is er om geld te krijgen bij een wetenschappelijk fonds voor een onderzoek, waarbij we op de loer liggen bij de uitgang van die klieren van Skene om de opwinding te betrappen? Bij mannen zit het allemaal aan de buitenkant en ligt het nogal voor de hand. Het mannelijk orgasme ging al vanaf Adam's tijd samen met het vrijkomen van een wittig vocht. Wat daarin zat wist men niet en waar het goed voor was evenmin. Dat werd pas later duidelijk. Wat er in de diepte van de vagina gebeurt blijft geheimzinnig. Het vocht dat uit die kliertjes van Skene komt is echter wel degelijk chemisch geanalyseerd, want er zijn altijd wel onderzoekers en proefpersonen die de wetenschap verder willen helpen, ook buiten een gefinancierd onderzoek om. De resultaten van hun inspanningen zijn duidelijk. Het sap uit de klieren van Skene bevat echt PSA. De grote vraag die me rest is of vrouwen kanker van hun G-spot kunnen krijgen en of dat samengaat met een stijging van de PSA. Terug