Week 13 -2009 Hij moest in ieder geval de negenenvijftigste verjaardag van zijn huwelijk halen. Mijn schoonmoeder had alles op alles gezet. Ze stopte het eten in zijn mond, want zo lang hij at was hij gezond. Zoals je een kind verleidt om telkens nog een hapje te nemen, zo voerde ze hem, en daarna kreeg hij ook nog een toetje. Gelatinepudding. Dat had hij altijd lekker gevonden. Als hij zijn gezicht van pijn vertrok zei ze dat het kwam omdat hij ontlasting had. "Laat maar gaan," moedigde ze hem aan. Er mocht van haar geen andere oorzaak voor de kramp die zijn lichaam teisterde zijn. Soms klaagde hij over de pijn tegen ons, maar als we hem daarna vroegen of het erg was en of hij er een wat sterkere pijnstiller voor zou willen, dan mompelde hij "Ach, wat is pijn?" Misschien had hij de huwelijksdatum wel gehaald door haar. Wij werden soms wanhopig als we zijn langzame aftakeling zagen, maar zij gaf nooit op. Steeds magerder werd hij ondanks al het eten dat ze hem gaf. Hij kon zijn hoofd niet meer recht houden - aan beide kanten had hij een kussen -, zijn benen niet meer bewegen en zijn armen werden steeds zwakker. Hij zei alleen nog het hoogstnoodzakelijke. Het grootste deel van de dag sliep hij, uitgeput van de wasbeurt die de verpleegkundige hem 's morgens gaf, maar 's avonds was hij meestal helder en maakte hij soms zomaar een onverwachte grap, waardoor we begrepen dat hij het leven nog de moeite waard vond. We hadden besloten die dag te vieren en iedereen zou wat koken. Mijn schoonmoeder maakte haar vermaarde frikadel panggang hoewel het al lang geleden was dat ze dat gedaan had, en ze moest aan Marion vragen of het wel zoals vroeger smaakte. Ik bereidde gado gado en sambal goreng telor. Mijn kleindochter deed samen met Marion en mij de inkopen. Ze had goed opgelet wat Marion haar beloofd had in de loop van de dagen waarop ze bij ons logeerde. "Ik krijg drie verrassingen," zei ze. We realiseerden ons met een schok dat we erg gemakkelijk vertellen wat we denken voor haar te moeten kopen. Eén van de verrassingen was een nieuwe Walt Disney DVD. "Sneeuwwitje," zei ze gedecideerd. "Die hebben we nog niet." Terwijl Marion met haar een MegaMindy dekbedovertrek zocht stond ik in de muziekwinkel. Nee, Sneeuwwitje was er niet. Gelukkig viel mijn oog op 'Ariel, hoe het allemaal begon'. De Kleine Zeemeermin is haar lievelingsfilm. Hoeveel keer hebben we al samen stevig tegen elkaar aan gezeten op de bank naar die film gekeken? En in deze film komt de zeemeermin als ze nog jong en nog niet verliefd is voor. Ik wist dat ze dat prachtig zou vinden. Er was die dag onvoldoende tijd om de film nog te bekijken. Ik stoomde de groenten voor de gado gado, deed alles in plastic bakjes en snel gingen we haar het huis van mijn schoonouders. Het is er zoals ik het al achtendertig jaar ken. Veel mensen, te weinig plaats, en iedereen met een bord op schoot. Deze keer lijkt het kleiner dan ooit, want het grote bed staat pontificaal in het centrum van de ruimte, en er zijn nu ook nog achterkleinkinderen bij. Die staan op een stoel en zingen voor opa Alex, die de hele dag helder is en glimlacht. Mijn kleindochter heeft vooral voorkeur voor het TiTaTovernaarlied: "Dan doe ik zo en alles staat stil." Hij vraagt zijn kinderen één voor één bij zich om met ze te praten. Hij speekt in een paar uur op die speciale dag meer dan in de hele daaraan voorafgaande maand. Aan mijn zoon vraagt hij "Wat heb je nu van mij geleerd?" En tegen Marion zegt hij "Geloof je in de lieve heer?" Eén van de kleinkinderen maakt foto's van alles, via de skype kijkt de familie van ver in de huiskamer mee, er wordt verstoppertje gespeeld en als Marion aan haar vader vraagt of het niet te druk is, zegt hij "het is fijn". De volgende ochtend is het dan eindelijk tijd voor mijn kleindochter en mij om de film te bekijken. Samen kijken we geconcentreerd naar het verhaal over de kleine zeemeermin. In het begin van de film is iedereen gelukkig. Haar vader Triton en haar moeder, de mooiste zeemeermin, dansen onder water, maar door een noodlottig ongeval overlijdt Ariel's moeder en alles wordt daarna duister. Vader Triton wil niet dat er nog muziek gemaakt wordt en dansen is uit den boze. Niemand is nog gelukkig. Natuurlijk komt het allemaal wel weer goed want het is een kinderfilm en uiteraard dankzij Ariel. Als de film afgelopen is wil mijn kleindochter dat ik hem onmiddellijk opnieuw afspeel. Ze vindt het zo belangrijk dat ik toegeef. Als ze het deel waarin koning Triton met zijn vrouw voordat de dood hun sprookje verstoort gelukkig op een rots ziet zitten, zegt ze: "Pauze". Ik druk de pauzeknop in. Ze loopt tevreden naar haar oma die klaar staat met een jas, want we gaan nog even naar mijn schoonouders, waar mijn schoonvader tevreden in zijn bed ligt en nageniet. Mijn schoonmoeder heeft vast wel een nieuw doel in haar Hoofd. Zijn verjaardag in mei? Als we vertrekken geeft mijn schoondochter hem een feeënkusje op zijn wang. Hij lacht. Thuis staat het beeld op de televisie nog steeds op de gelukkige koning Triton en zijn zeemeerminkoningin. Ze sterft niet en alles zal blijven zoals het is. "Jammer," zegt mijn kleindochter. "Ik kan alleen maar neptoveren." Terug