Week 19 -2009 Na afloop zei Kaja "Toen ik twee jaar geleden in de krant las dat Frans Bauer een koninklijke onderscheiding had gekregen, dacht ik, nou dan verdienen mijn ouders er zeker een". Vervolgens begon hij met het langdurige proces van aanschrijven van mensen met wie Marion en ik gewerkt hebben om ze te verzoeken iets over ons op papier te zetten. Al die tijd hadden wij nooit iets in de gaten, maar nu woont 1,76% van de officieren van de orde van Oranje Nassau van lichting 2009 op ons huisadres. Een paar dagen geleden wist ik helemaal niets over lintjes en onderscheidingen, maar de mens leert razendsnel. Er blijken allerlei verschillen te zijn, oplopend van lid, naar ridder tot officier. Bovendien zijn er ordes, waarvan ik ongeveer vermoed waar ze voor staan, maar waarvan het verschil me nu pas daagt. De leeuwen zijn meer de strijders, de jongens en meisjes die op bermbommen trappen en dan toch nog iets heel heldhaftigs verrichten. De Oranje Nassaus vormen eerder de melkbrigade van de civil courage. Men heeft me wel eens gevraagd of ik niet een lintje zou moeten krijgen, maar dat vond ik vreemd en ik haalde mijn schouders op. Nadat Marion haar actie een Royaal Gebaar was begonnen en zich daar met zoveel energie voor had ingezet dacht ik wel vaak dat zij daarvoor een dergelijke erkenning verdiende. Dan fantaseerde ik dat de koningin door de onderscheiding te verlenen haar liet merken dat ze in haar hart Marion's actie voor de asielzoekers steunde, maar als staatshoofd er niet op in kon gaan. De stille troost van een moeder. Op de avond voor het allemaal ging gebeuren en we nog naïef waren op het gebied van ridders en officieren had ik Helena die bij ons logeerde naar bed gebracht en liep naar de brievenbus voor mijn avondkrant. Voordat ik daar was kreeg ik ineens een ingeving. Ik had de hele 29ste april in mijn agenda moeten blokkeren omdat ik met Kaja zou gaan lunchen en uitdrukkelijk was me gezegd dat ik mijn pak aan moest trekken en niet op sportschoenen mocht komen. Die draag ik bij voorkeur vanwege mijn hielspoor. Hij wilde me voorstellen aan wat mensen van zijn werk. Marion gaf me telkens al die berichten door. Een beetje opgewonden was ik omdat ik het erg leuk vond met hem uit lunchen te gaan, maar ineens vlak bij de brievenbus vond ik het vreemd dat ik op 29 april om tien uur moest lunchen en dat er geen afspraken gemaakt konden worden voor de rest van de dag. Ik had ze door. Ze voerden iets in hun schild. Tien minuten later las ik in de krant een ingezonden stuk waarin een lans werd gebroken voor het opheffen van de geheimzinnigheid rond koninklijke onderscheidingen, zodat mensen zich erop kunnen voorbereiden. Anders verschijnen ze in spijkerbroek of vergeten ze hun vrouw te waarschuwen. Niets laten merken en doen of je onnozel bent, dacht ik. Er was ook geen tijd er veel over te denken, want Helena kreeg in de nacht hoge koorts en huilde smartelijk omdat ze zo'n hoofdpijn had. "Ik kan niet stoppen," snikte ze. "Het doet zo'n pijn." Marion en ik voelden zelf die pijn en haastten ons naar het ziekenhuis om haar na te laten kijken. Als ik één ding in mijn leven geleerd heb is het om geen doktertje te spelen voor jezelf of je gezin. Als je over die les nadenkt moet je je trouwens afvragen of je het dan wel bij andermans kinderen en familieleden doen moet. De volgende ochtend was Helena redelijk opgeknapt en in prachtige nieuwe kleren die Marion voor haar gekocht had ging ze met ons mee. In heel mijn leven heb ik nooit een blind date meegemaakt, maar besefte dat dit ongeveer zoiets moest zijn. Geen idee wie ik ga ontmoeten en wat er zal gebeuren, maar er wordt van beweerd dat het leuk zal zijn. Er waren veertien mensen die in Zeist een onderscheiding ontvingen. Op het moment dat Marion's naam werd genoemd om haar te vragen naar voren te komen schrok ze ongelooflijk, omdat ze nooit aan de mogelijkheid gedacht had dat het ook om haar ging en in de veronderstelling verkeerde dat ze daar uitsluitend voor mij was. Het was eigenlijk een onderscheiding voor onze keukentafel, waar we veertig jaar lang samen of met vrienden plannen maakten en uitwerkten om de wereld te veranderen. Toneelvoorstellingen voor de politieke gevangenen in Indonesië toen Amnesty International daar in 1975 actie voor voerde, de opzet van de eerste gezondheidswinkel in Utrecht omdat mensen meer moesten weten over wat hen ziek maakte, het opzetten van zelfhulpgroepen in het buurthuis, de reizen door de hele wereld om te begrijpen waarom de één arm is en de ander alles heeft en wat je daaraan moet doen, het steeds getuigenis afleggen van wat we zagen, de ideeën om de ervaringen van tweede generatie Indo's vorm te geven in een documentaire, de televisieserie 'een eenvoudige cursus voor beginners in de liefde', de plannen om steun te geven aan Marion's initiatief om voor de asielzoekers op te komen, het organiseren van een conferentie over de gezondheid van mensen zonder papieren. Ja die keukentafel had eigenlijk de onderscheiding verdiend want daar werden al die plannen geboren. Wie beter dan onze zoon kon dat weten, want hij was ook ridder van de orde van de keukentafel geweest. Soms deden we het samen, soms afzonderlijk maar altijd elkaar steunend omdat Marion en ik elkaar leerden kennen op het plein van de middelbare school waar de idealen van de jeugd geboren worden. Zij is mijn getuige van wie ik was en waarin ik geloofde en ik de hare. Helena vond de ceremonie erg interessant. Het huis van de koningin waar we die ochtend waren was erg mooi, maar waarom was de koningin er zelf niet? Was ze dood? En konden we de volgende dag niet weer naar een koninginnehuis om te zien wie dan gewonnen had? Aan het einde van de middag zat ze bij me op schoot en zong een zelfgemaakt lied: "De koningin is overleden en de dirigent is dood". Met haar drieëneenhalf jaar is ze een echte poëet. Even later viel ze in slaap. De grote medaille die de burgemeester me had opgespeld zat onhandig onder haar hoofdje. De metalen punten zouden haar gezichtje kunnen beschadigen. Met één hand deed ik het af. Het kon wel terug in de doos. Eén dag je een beetje een held voelen is wel genoeg. Terug