Week 21 -2009 Veel mensen moeten het gemist hebben: de Charter for Change. Zelfs mij was het bijna ontgaan, de oproep tot verandering van dertien prostaatkankerorganisaties uit de Verenigde Staten en Europa. Aan de naam van de organisatie herken je de landsaard. Die van Ierland strijdbaar: Men Against Cancer. Die van Italië bijna sensueel: Europa Uomo Italia Onlus. Die van de Verenigde Staten nietszeggend: ZERO. Nederlanders bureaucratisch: Stichting Contactgroep. En onze zuiderburen lollig: Wij ook België. Hadden ze er niet nog een organisatie bij kunnen vragen, want met dertien is het gedoemd te mislukken, ondanks de cursus in lobbywerk die de bestuurders hebben doorlopen. Iets uit Afghanistan of Noord Korea. Hebben mannen daar geen prostaatkanker? Learning, Living and Loving heeft de Charter als naam meegekregen. Let op de drie lekker lopende letters. Ook dat was tijdens de training verteld. Zorg dat het lekker bekt. Ze hebben het over een epidemie, die als ik het goed begrijp, van groter omvang is dan de varkensgriep en met meer dodelijke slachtoffers. Wereldwijd 679.000 nieuwe gevallen per jaar en 221.000 sterfgevallen. Wie door zulke informatie nog niet geschrokken is moet wel een intense hekel aan mannen hebben. Op typisch Amerikaanse wijze worden de belangrijke onderdelen in de Charter for Change voorgelegd: "improve the handling of the 'whole man' - mind, body and spirit". Het klinkt als een advertentie voor een aftershave die je op de intiemste delen van je lichaam mag smeren. Mannen moeten de baas worden over hun eigen zorg en het beste gezondheidszorgteam de wei in sturen. De uroloog als diepe spits in de hoop dat hij eindelijk eens scoort. En je partner natuurlijk als de spelverdeler. Baas over eigen zorg? Het is allemaal krachtige taal voor de onmachtige gebruikers van de zorg. Ik heb het voordeel dat ik arts ben en nog een beetje getolereerd word als ik meepraat, maar wat kunnen al die andere mannen die twee weken moeten wachten op de uitslag van een bloedonderzoek terwijl die al een dag nadat het bloed is afgenomen bekend is? Wat moeten mannen die een scan moeten ondergaan, maar geduld moeten hebben tot er een plekje is? Hoe kunnen mannen kiezen tussen twee kwaden, hun lust verliezen of hun leven? En zal het team dat ik de wei in heb gestuurd voor mij ook echt door het vuur gaan? De retoriek van alarmfase vijf, van de paniek en van de krachtdadige aanpak die noodzakelijk is omdat anders de wereld ten onder gaat, is aan mij niet besteed. Toch geniet ik van het pathetisch taalgebruik van het reclamebureau dat ingehuurd is om de wereld klaar te maken voor het grote mannelijk lijden. Niet dat het leuk is om prostaatkanker te hebben. Ik vind er eigenlijk niets aan, maar ben zeker niet geïnteresseerd in medelijden. Dat is nergens goed voor. Prostaatkanker is maar een van de vele manieren waardoor ons leven uiteindelijk zijn einde bereikt. "Men deserve better". Is dat echt zo? Hebben we niet altijd al het allerbeste gekregen van onze partners? Als ik mij in het materiaal van de campagne verdiep om te ontdekken wat dan 'beter' zou moeten ontdek ik iets paradoxaals. Mannen met prostaatkanker hebben volgens de Charter for Change sleutelrelaties, liefdesleven en intimiteit nodig om kwaliteit van leven te behouden. Maar mannen zijn vaak juist zo slecht in intimiteit. Onderzoeken hebben het al vaak aangetoond: mannen neuken omdat ze gedreven worden door lust, vrouwen zoeken naar intimiteit en liefde. Hun leven lang hebben mannen geklungeld in hun sleutelrelaties omdat ze ongebonden willen zijn, maar hebben ze eenmaal de 'ware'gevonden dan moet het ook allemaal weer niet te ingewikkeld worden. Als dan de bel voor de laatste ronde is geluid, dan komen er dertien mannenclubs die zeggen dat mannen beter verdienen. Het best mogelijk team moet nu de wei in om de intimiteit en de liefde voor mannen op het laatste nippertje te redden. Het is maar goed dat de spelverdeler weet wanneer te zwijgen, wanneer aan te moedigen en hoe ze ons in onze waarde moet laten. Onlangs hoorde ik iemand vertellen dat zijn vriend prostaatkanker kreeg en dat diens vrouw hem binnen een half jaar verliet. Ik kan het me wel een beetje voorstellen. Niet ook nog de wei in moeten voor de coach die zelf zijn zorg gaat controleren. Ik heb een voorstel voor een eigen Ivan-charter: mannen het kan nog . Leer van je partner wat intimiteit is en wat je allemaal beter had kunnen doen in je sleutelrelatie. Heb geen zelfmedelijden en maak er het beste van. Terug