Week 27 -2009 Helena is op haar knie gevallen en ze wil een prinsessenpleister. Ik zie de grote rode schaafwond. Het bloedt niet, maar volgens mijn kleindochter is het 'bijnabloed'. Als ze speelt is ze het helemaal vergeten en weet ze niet eens dat ze knieën heeft, maar we hoeven haar maar te vragen of ze iemand de knie waarop ze gevallen is wil tonen of de waterlanders verschijnen in haar ogen. "Doet het dan pijn?" Ze knikt en hoewel ik weet dat het niets voorstelt en het over een paar uur echt helemaal vergeten zal zijn, voel ik grote droefenis omdat er nog zoveel leed zal zijn in het leven van dit kleine meisje, variërend van onvoldoendes op school en liefdesverdriet tot een verjaardagspartijtje waar je graag naartoe wilt maar niet voor wordt uitgenodigd tot het verlies van geliefde familieleden. Ik zou haar willen beschermen tegen alle grote en kleine wreedheden van het leven, maar weet dat het onmogelijk is. Het is zelfs goed voor haar om af en toe wat pijn te hebben, want ze moet alle tegenslagen en teleurstellingen leren overwinnen en beseffen dat het leven niet geleefd wordt op het niveau van een schaafwond, maar in onze hoofden, in de gebieden waar we dromen. Zelf ben ik altijd goed in staat geweest om vrijwel elke frustratie snel onschadelijk te maken door te denken aan de mogelijkheden die een nieuwe situatie me biedt. Zelfs prostaatkanker heeft voordelen als je ze maar wilt zien en benutten. Veel kankerlijers zijn romantici geworden die van een gezwel nog iets moois weten te maken. De PSA uitslagen zijn als de wond op een knie. Ze herinneren me eraan dat ik gevallen bent, maar als ik er niet naar kijk ben ik het al spoedig weer vergeten. Snel verder gaan met mijn echte leven en de drol in een kunstwerk veranderen. Zo snel gaat het allemaal dat ik zelfs vergeten ben een afspraak te maken met mijn uroloog om een nieuwe PSA uitkomst te bespreken. Toen ik uiteindelijk contact opnam bleek hij voor vele weken helemaal volgeboekt te zijn. Het kostte me enige moeite zijn assistente te overtuigen dat hij me echt wil zien en me zeker een plaatsje in zijn agenda zou willen geven. Uiteindelijk lachte ze schamper en gaf zich gewonnen. Sindsdien vraag ik me echter steeds af of ik wel zal gaan. Waarom eigenlijk? Weer zo'n PSA. Wat vertelt het eigenlijk? Een half jaar lang slikte ik geen medicijnen, maar ik ben er vorige maand weer mee begonnen. Mijn bloeduitslagen zullen daardoor hopelijk dalen. Hoeveel weet ik niet. Maar liefst zo laag dat de uroloog niet weer begint te praten over de prikken in mijn buik, de medicijnen voor de jongenscastratie die mijn leven zouden moeten verlengen. Afgelopen week stond in een van mijn vakbladen een artikel over de prik in de buik. Zes jaar geleden heb ik de prik een jaar lang om de drie maanden gekregen en ik ontdekte al snel dat ik er niet leuker door werd. Niet voor mijn geliefde, maar ook niet voor mezelf. In het artikel in het tijdschrift wordt geschreven over de voor- en nadelen van de prik. De prik houdt de PSA lekker laag en heeft vooral nut om pijn en andere verschijnselen te bestrijden, maar je gaat er lichamelijk en geestelijk zo door achteruit dat je naar het einde gaat verlangen. De laatste zin in het artikel is erg verontrustend omdat het om een compromis gaat tussen wat langer leven en verlies van de kwaliteit van bestaan. Wie wil er nu zo'n prik? Als ik het prikken van de PSA en de afspraak met mijn uroloog oversla dan zal ik ook niet weten of ik een prinsessenpleister op mijn knie nodig heb. In plaats daarvan zal ik spelen met mijn kleindochter. Samen zwemmen of vliegeren. Als ze dat laatste doet moet ik de vlieger in de lucht gooien en zij rent zo snel haar kleine beentjes haar kunnen dragen met dat kleurrijke stuk plastic waaraan een lange staart is bevestigd achter zich aan door de tuin. Ze kijkt niet achter zich om te weten wat daar gebeurt en ik houd haar daarvan op de hoogte. Ze kan nooit zo snel lopen dat de vlieger echt de lucht in gaat en hij sleept over de grond, maar ik roep: "Fantastisch Helena. Hij vliegt. Hij vliegt." Ik zie haar intens gelukkige gezicht. Het lukt. Ze vliegert. Ze heeft geen pijn in haar knie, nooit gehad. Het leven is goed en duurt eeuwig. Compromissen worden niet gesloten. Terug