Week 28 -2009 Een chaotisch bureaublad duidt op een chaotisch leven. Alles wat ik nodig denk te hebben om te kunnen schrijven belandt daar. Als ik er naar kijk moet ik onder ogen zien dat er geen samenhang in zit. Het is slechts gebaseerd op mateloze nieuwsgierigheid. Dat tegenwoordig ook paarden steeds dikker worden. Dat vrouwen vaker dan mannen lelijke baby's afwijzen. Dat slaap belangrijk is voor het lange termijn geheugen. En ook alles over prostaatkanker. De koppen van die kankerartikelen lezen als een gedicht van hoop en teleurstelling. Drug shows activity in men with advanced prostate cancer. Diet may reduce risk of prostate cancer. Prostate cancer vaccine meets goal. Diet, fitness coaches help cancer survivors. Soon, we won't have to fear cancer. Green tea may affect prostate cancer progression. Net achter de horizon ligt een land waar we vrij van zorgen over kanker zullen zijn. Wie wil daar niet naartoe? Maar de tegenstem klinkt ook in het gedicht door. Why some prostate cancer returns. Advanced prostate cancer deadlier in younger men. Who needs chemical castration? Cancer 40% more likely to kill men. Wat denk ik door het verzamelen van die artikelen te bereiken? Ik zal daar nooit over schrijven, want het is saai en uitzichtloos. Als ik alle informatie bij elkaar heb, in volgorde plaats en naar mijn hand zet, zal het niets veranderen aan het moment waarop het gezwel in mijn lichaam zijn rechten opeist. Het is misschien vooral een dikke stapel artikelen om mij het gevoel te geven dat er in laboratoria overal ter wereld keihard gewerkt wordt om op tijd iets te ontwikkelen waarmee ik in leven gehouden kan worden. Dat zal me op den duur allemaal ter beschikking worden gesteld. Ik stel me daarbij een soort kuuroord voor, waar ik 's morgens met een coach aan de ontbijttafel begin met een speciale maaltijd en een kop groene thee. Om elf uur heb ik een afspraak met de arts die me inent tegen prostaatkanker. Daarna moet ik veel oefenen en de coach moedigt mij daarbij aan. Drie maal daags slik ik allerlei net ontwikkelde medicijnen die ook bij mannen op de drempel van de dood nog wonderen verrichten. De opperuroloog in het kuuroord heeft beloofd dat ik geen chemische castratie hoef te ondergaan. Voor we gaan slapen zingen we met z'n allen de prachtige ode 'Soon, we won't have to fear cancer'. Het opvallende van al die artikelen is dat het merendeel een mooie toekomst voor ons in petto heeft. De oplossing komt er. Hij is maar net om de hoek. Vaak mopperen de onderzoekers die als helden vooraan op de barricaden staan om pillen tegen de aftakeling te ontwikkelen. "Waarom is er niet meer geld voor onderzoek?" vragen ze. "De regering doet ook helemaal niets." Er zit ook een artikel in de stapel dat gaat over al dat kankeronderzoek. Het meeste onderzoek moet gesubsidieerd worden door bedrijven die belangen hebben bij de uitkomst. Het gevolg ervan is dat in vergelijking met ongesponsord onderzoek het onderzoek dat gesponsord werd twee maal zo vaak positieve resultaten te melden heeft. Ja, de medicijnen moeten immers ook nog geslikt worden en dat gebeurt alleen als we denken dat het ons zal redden. Samen zitten we in een groot complot. Wij kankerlijers willen het liefste hopen dat er iets moois aan het einde van de onderzoektunnel op ons wacht. Artsen hebben er een hekel aan om altijd negatieve boodschappen te moeten communiceren en zeggen liever "Ik heb nu iets nieuws en dat schijnt wonderen te verrichten" en de aandeelhouders van de pillenmaker zijn in hun nopjes als ik de medicijnen slik omdat ze dividend uitgekeerd krijgen. Vervolgens doen journalisten er nog een schepje bovenop door de persberichten over de spectaculaire vooruitgang zonder reserves te plaatsen. Samen bedriegen we elkaar. Hoewel ik er nooit over zal schrijven blijft de stapel toch op mijn bureau liggen. Ik durf het niet weg te gooien, bang dat ik daarmee ook iets niet zal weten dat ik ooit nodig kan hebben. Veel liever zou ik iets schrijven over het artikel met de intrigerende titel 'Man discovers cure for excessive sweating'. De man heeft er een heel boek over geschreven: 'Stop sweating and start living'. Na een leven lang uitproberen van allerlei deodorants en meerdere malen per dag een schoon overhemd, heeft hij eindelijk de oplossing gevonden. Het lag om de hoek en hij wist het niet. Lees zijn boek en u transpireert niet meer. Terug